Windsurfgek Al het nederlands windsurf nieuws

2Oct/17Off

Grote Prijs van Aalsmeer

De Grote prijs van Aalsmeer wordt al sinds 1993 georganiseerd op de Westeinderplassen in Aalsmeer door de 40 jarige Windsurf Club Aalsmeer. Een wedstrijd voor jong en oud, van beginneling tot gevorderde. Een competitie waar maar liefst 63 windsurfer aan de start stonden.

De deelnemers hadden supercondities voor een hele snelle race over de volledige Westeinder. De winnaar Adriaan van Rijselberghe, heeft in 1 uur en 4 minuten de 3 rondes uitgezet over de volledige Westeinder gevaren. 10 minuten later hadden nog 7 surfers de drie rondes uitgevaren. De snelste surfster, Esther de Geus, heeft in 1 uur en 25 minuten op haar foil de 3 rondes gevaren.

Ook in 2018 wordt er weer een GPA georganisseerd op de eerste zondag van oktober en jawel, inclusief de welbekende tombola die elk jaar weer goed gevuld wordt door de sponsoren.

De volledige uitslag en meer foto’s zijn hier te vinden.

 

 

 

 

The post Grote Prijs van Aalsmeer appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Sep/17Off

Taty Frans en zijn revalidatie

Nu bijna twee maanden geleden crashte Taty Frans erg ongelukkig in Pierre Mortefon. De crash werd door vele bestempeld als de heftigste crash tijdens een slalom wedstrijd. Taty belandde op de vin van Pierre Monteford. 

One of the worst Crashes I've seen in Slalom Ever!! Taty Frans and Pierre Mortefon involvedUpdate: Taty took a fin to the leg… it was a nasty cut and he went straight to hospital! So fingers are crossed Taty will be ok 😞 #windsurfingtvBen Proffitt

Geplaatst door Windsurfing.TV op zaterdag 29 juli 2017

De crash 

Tijdens de PWA world tour op Fuerteventura stond er tijdens de slalom een stevige wind die tot wel veertig knopen wist te bereiken. Vijf surfers raasde op de finish af, waarbij Taty in aanraking kwam met Pierre Mortefon die op dat moment nog voor hem lag. Het resulteerde in een vervelende crash tussen de twee windsurfers waarna Taty Frans met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht. Frans kwam tijdens de crash ongelukkig op de vin van Mortefon terecht met zijn bovenbeen, dit resulteerde in een diepe snee en flinke spierscheuringen in zijn hamstring. Mortefon kwam wonderbaarlijk genoeg met de schrik vrij.

Taty Frans werd in het ziekhuis behandeld aan de wond in zijn been. Gelukkig waren er geen belangrijke aders in zijn been beschadigd maar aangezien de wond bijna 10 centimeter diep was moest hij toch in het ziekenhuis blijven. Zijn wond werd de volgende dagen gedraineerd zodat het vuil en het bloed uit de wond kon, ook kreeg hij elke zes uur antibiotica toegediend om infecties te voorkomen. Gezien de snelheid waarmee het ongeluk gebeurde kwamen beide surfers nog goed weg. Voor Taty stond wel een lang revalidatieproces te wachten.

Het herstel

Taty is op dit moment aan het revalideren en maakt al goede stappen richting een volledig herstel. Wellicht zien we hem alweer snel terug op het water. Hij is in iedergeval hard aan  het werk om zo snel mogelijk weer op zijn board te springen. Get Well Soon Taty!

Seems like we are on the good healing path.I am happy with how it all develops, we are already 2 weeks ahead of the…

Geplaatst door Taty Frans op vrijdag 22 september 2017

 

The post Taty Frans en zijn revalidatie appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

20Sep/17Off

Jutten: Fanatic Gecko Foil | NeilPryde Fusion | MFC Freewave

 

 


Gecko Foil

Ook Fanatic heeft zich toegelegd op het foilen, en komt met de Gecko Foil met een board waarbij je moeiteloos wisselt tussen een freerider en een foilboard. De boards, verkrijgbaar in 120 en 133 liter, bieden precies genoeg oppervlak en lift in de neus om niet onder water te gaan bij de eerste foilpogingen, en blinken uit door hun gemoedelijke karakter. Toch liever gewoon water onder je voeten? Schroef de bijgeleverde freeridevin erin en je bent klaar voor een potje old school windsurfen. De Gecko Foil is te varen met alle soorten foils en komt met extra sterke deep tuttlebox en verstevigde neus. Verkrijgbaar in lichte LTD-constructie voor € 1999,-.
Vindt de Fanatic Gecko Foil op de site van Fanatic.


 

 

 

 

 

Fusion
NeilPryde-ontwerper Robert Stroj en zijn team hebben de Fusion helemaal opnieuw ontworpen en hem een dot meer manoeuvreerbaarheid meegegeven. Het merendeel van de designfeatures is afkomstig van powerwaver
Atlas, zoals de hogere aspect ratio, kortere giek, compactere voet en het vlakkere profiel. Dit alles maakt het zeil tot de ideale keus voor iedereen die graag wat trucs op vlakwater doet, maar niet gelijk ambities heeft om de laatste freestylemoves te leren. De Fusion is er van 4,5 tot 6,5 vierkante meter en komt in twee uitvoeringen: de lichte variant met ArmourWeb in de voet, en de HD met volledige x-plyconstructie.
Prijzen beginnen bij € 729,-.
Vindt de NeilPryde Fusion op de site van NeilPryde.


 

 

 

 

 

 

 

Freewave
De best verkochte vin van MFC is vernieuwd! De Freewave staat voor snel planeren en een goede power, en voelt zich thuis in alle omstandigheden. Leverbaar van 21 t/m 36 cm in powerbox en US/slotbox, vanaf € 119,-.
Vindt de MFC Freewave op de site van MFC.

The post Jutten: Fanatic Gecko Foil | NeilPryde Fusion | MFC Freewave appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

19Sep/17Off

Leesvoer: Mystics Legend

In 2002 werd in Katwijk het merk Mystic opgericht door een groepje watersportfanaten op zoek naar technische producten die riders in staat stellen hun grenzen op te zoeken én eroverheen te gaan. Eén van de eerste producten was de Mystic Darkrider, een trapeze die met zijn agressieve en radicale
styling duidelijk anders was en daarmee de basis vormde voor de vele andere producten die zouden volgen. Veertien jaar en vele innovaties later komt Mystic met de Legend, ’s werelds eerste unibody trapeze.

Woord: Mystic
Beeld: Pierre Bouras, Benjamin Thouard, Mystic

Van tekentafel tot de surfshop kostte het twee jaar om de nieuwe Legend te ontwikkelen. Twee jaar van intensieve research en talloze bezoekjes aan verafgelegen Chinese fabrieken, op zoek naar nieuwe materialen en technische innovaties. Het resultaat van die zoektocht is een trapeze waarbij de basis bestaat uit een enkel stuk EVA-schuim. Ontwerper Bart Bootsma, in 2013 afgestudeerd in Industrial Product Design, was van begin tot eind bij het proces betrokken. Bart: ‘Bij de ontwikkeling van een nieuwe trapeze bepalen we eerst het hoofddoel. Wat willen we bereiken? In het geval van de Legend was dat een zo licht mogelijke trapeze met een goede grip en ondersteuning. Trapezes zijn opgebouwd uit veel verschillende lagen en onderdelen, soms wel meer dan 50.

Het is de combinatie van al die losse delen die een trapeze zijn specifieke eigenschappen geeft. Maar hoe meer onderdelen, hoe zwaarder de trapeze wordt.’ De eerste concepten van de nieuwe Legend waren erop
gericht het skelet binnenin de trapeze die de krachten verdeelt, lichter te maken. Bart: ‘We hebben een prototype gemaakt waarbij draadjes de krachten opvangen en verspreiden, maar na de nodige tests voldeed het niet aan de eisen en hebben we het de deur uit gedaan. Een ander idee was het samenvoegen van de buitenste lagen door ze te lamineren, zodat ze minder water op zouden nemen. Veelbelovend, en de eerste prototypes werkten ontzettend goed. Helaas bleek de uitvoering in de praktijk niet houdbaar: zout water en zon zorgden ervoor dat de constructie delamineerde.

Terug naar de tekentafel dus, met telkens weer de vraag: wat willen we nou echt bereiken? Het antwoord op deze vraag werd bij de Legend steeds extremer, met als uiteindelijk het ontwerp van de Flymold als resultaat.’ De Flymold is de basis van de Legend en bestaat uit een enkele laag EVA-schuim. EVA, of ethyleenvinylacetaat, is een slijtvaste kunststof, die in geschuimde vorm vaak gebruikt wordt in trapezes, maar bijvoorbeeld ook in softdecks op windsurfboards. Bart: ‘De doorbraak in de ontwikkeling kwam toen we een machine vonden die middels injection moulding schuim van hoge dichtheid in een mal kon spuiten. Bij dit proces worden kleine korreltjes EVA onder hoge druk in een mal geïnjecteerd. Door warmte reageert de materiaalformule waardoor het EVA opschuimt. Het schuim zet uit zodat je in een keer de goede vorm en shape hebt, bij een zeer hoge dichtheid.

Als je dit proces juist controleert krijg je een perfecte vorm, met een dichtheid die nauwkeurig te bepalen is.
Deze methode was nog nooit gebruikt bij het maken van trapezes. De machine op zich bestond al, maar hij was nog nooit voor dit soort producten gebruikt. Wel bij lichtgewicht schoenzolen, maar die zijn een stuk kleiner. We hebben moeten zoeken naar een fabriek die mallen kon maken die groot genoeg waren om onze Flymold te kunnen produceren.’

Omdat het EVA-schuim van de Legend uit een stuk bestaat en een hogere dichtheid heeft dan de meeste foams, is het stijver en kan het een deel van de functionaliteit op zich nemen. Om de druk van het zeil via de spreader evenredig over de Flymold te verdelen, is er achterop de trapeze een ergonomisch gevormde ‘backplate’ met uiteen waaierende straps bevestigd. Dit zogenaamde Flyweb verdeelt de krachten gelijkmatig over de trapeze en zorgt ervoor dat de Legend flexibel blijft, terwijl hij wel een optimale ondersteuning biedt.
Naast het feit dat er voor de Legend minder onderdelen gebruikt worden, zit het geheim van het lage gewicht hem ook in de bevestiging en afwerking van de verschillende lagen. Daar zit heel weinig ruimte tussen, waardoor er bijna geen plek is om water op te nemen. Bart: ‘Droog is de trapeze iets lichter dan normaal, maar nat maakt het een wezenlijk verschil. En dat vertaalt zich in extra vaarcomfort.’

Zodra het concept eenmaal stond, brak een intensieve testfase aan, met teamriders Boujmaa Guilloul en Robby Swift als hoofdtesters, maar ook Mystics eigen ontwerpers die de trapeze telkens weer door de mangel haalden. Bart: ‘De best manier om te testen is nog steeds de praktijk. Het is ontzettend moeilijk om in te schatten of een op papier fantastisch ontwerp niet na twee uur varen ineens gaat irriteren. Onze teamriders hebben verschillende prototypes getest, onder verschillende omstandigheden. En omdat we zelf ook windsurfen begrijpen we beter waar zij het over hebben als ze met feedback komen, en kunnen we ook onze eigen bevindingen meenemen.’

Zo was na twee jaar ontwerpen, testen, slijpen en tweaken de Legend oké bevonden. De lat voor 2017 ligt hoog. Tijd om eroverheen te gaan.

 

Thermoform vs Flymold
Bij veel trapezes – ook van Mystic – wordt (deels) de thermoformmethode gebruikt. Hierbij worden platen EVA-schuim van een paar centimeter dik onder hoge druk in een mal geperst, waarna er door middel van verhitting een vorm in gemaakt wordt. Het nadeel van deze methode is dat de vorm minder goed te controleren is, en de dichtheid en hardheid minder nauwkeurig bepaald kunnen worden. Daarnaast zijn er soms problemen met de sterkte en de afwerking. Bart Bootsma: ‘De injection moulding-methode die bij de Flymold toegepast wordt, is een stuk nauwkeuriger dan de thermoform-techniek. Dit wil overigens niet zeggen dat het per se beter is, het ligt eraan wat je wilt bereiken. In het geval van de Legend was dat een trapeze met een laag gewicht, veel grip en een goede ondersteuning. Als je juist een heel flexibele trapeze wilt, of eentje die extra veel bescherming biedt, zijn andere productiemethoden weer meer geschikt. We hebben deze techniek nu voor het eerst toegepast, wellicht dat het in de toekomst op andere vlakken toegepast gaat worden.

Functie vs Esthetiek
Bij het ontwerpen van een product moet je met verschillende zaken rekening houden. Het belangrijkste is uiteraard dat een trapeze functioneel is, maar voor de looks kan het ook een vereiste zijn om bijvoorbeeld een materiaal te gebruiken dat een mooie afwerking heeft. Daarom moet je in het begin ook al nadenken hoe een product uiteindelijk gestyled gaat worden, al blijft het technische aspect uiteraard belangrijker dan goede looks.

Cheftester Robby Swift
Toen Mystic me vroeg mee te werken aan de ontwikkeling van een nieuwe trapeze kwamen ze met twee vragen: wat is voor jou de perfecte heuptrapeze, en wat kunnen we doen wat nog nooit iemand anders gedaan heeft? Mijn eerste gedachte was dat ik een zo licht mogelijke trapeze wilde, eentje die zich niet vol zuigt met water zodat je met een gewicht van vijf kilo rond je middel vaart. Verder moest hij natuurlijk een goede steun bieden zodat ik zonder moeite uren achtereen kan windsurfen, me beschermen als ik eens op mijn rug land, maar ook weer niet zo groot dat hij mijn bewegingsvrijheid beperkt. Tenslotte moet hij comfortabel te varen zijn mét en zonder wetsuit en geen uitslag geven als ik in mijn blote bast surf. Easy toch?Het was genoeg feedback voor Mystic om aan de slag te gaan met een eerste prototype, wat ik enige tijd later met de post kreeg. De eerste proto van de Legend was gelijk een stap voorwaarts vergeleken met wat ik daarvoor gevaren had. Hierna zijn we nog een jaar bezig geweest met kleine aanpassingen. Zo hebben we de spreaderbar korter gemaakt en de twee straps die de haak vasthouden schuin van elkaar weg te laten lopen, zodat de haak perfect op zijn plaats blijft en je altijd weet waar hij zich bevindt. Je kunt je echt op het surfen concentreren en hoeft niet telkens te kijken als je in- of uithaakt. De buiging van de haak is ook iets aangepast en de tip perfect rond gemaakt zodat de trapezetouwtjes nooit per ongeluk precies op de tip blijven hangen en je denkt dat je ingehaakt bent. Het zorgt er ook voor dat je gemakkelijk uit kunt haken in jumps zoals one-handed backloops. Als laatste tweak hebben we de bar pad zo klein mogelijk gehouden om extra gewicht te besparen. Al met al is het de beste trapeze die ik ooit gehad heb.



Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2016. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Mystics Legend appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

18Sep/17Off

Mystic Legend Hooded

De toplijn van Mystic is de Legend serie. Deze wetsuitserie is dit jaar compleet opnieuw ontworpen. De pakken zijn volgestopt met de beste materialen en eigenschappen. Zo zijn de wetsuits uitgerust met de M-Flex 2.0, stretch taping en ultra-lichtgewicht neopreen. Hierdoor blijft het pak erg licht en flexibel. 

Daarnaast heeft het pak een unieke voering waardoor het pak super snel droogt, want wat is er erger dan een nat pak aantrekken? Het pak droogt door de voering niet alleen sneller, het creëert ook een isolerende schaal waardoor het pak nog warmer is!

Dit jaar heeft legend serie twee soorten 5/3 wetsuits, beide met de powerseam constructie. Deze powerseam zorgt ervoor dat er geen druppeltje water door de naden sijpelt. Naast de traditionele 5/3 heeft Mystic ook de Legend met een cap toegevoegd. Bovendien is de hoek van de ritssluiting veranderd om het pak nog makkelijker te sluiten.

Voor alle specificaties en informatie bezoek je deze website.

The post Mystic Legend Hooded appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

18Sep/17Off

Mystic – Embrace Winter

De herfst heeft inmiddels haar intreden gedaan en kou is daarbij onvermijdelijk. Gelukkig heeft Mystic een groot scala aan producten om je warm te houden tijdens de herfst- en winterstormen. Mystic omarmt de winter!

Het is juist in de herfst en winter wanneer de golven op zijn hoogst zijn en de wind op zijn hardst. Als het water afkoelt en de Noordzee verandert in een hectisch landschap, dan komen er uitdagingen op en worden de grenzen gebroken. Juist op dat soort momenten moet je op je uitrusting kunnen vertrouwen. Mystic zorgt doormiddel van pasvorm en kwaliteit dat je een wordt met je uitrusting en dat je je grenzen kan verleggen wanneer dit nodig is!

Het is dus niet meer nodig om in winterslaap te sukkelen; de nieuwe herfst- en wintercollectie van Mystic is uit!

Check hier de nieuwe collectie van Mystic.

The post Mystic – Embrace Winter appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

15Sep/17Off

Motion #3 2017 is uit!

Vanaf deze week ligt de nieuwe Motion weer bij de abonnees op de mat. Boordevol vette foto’s, verhalen, producten en nieuwtjes uit de windsurfwereld. Hieronder alvast een kleine scoop van de artikelen uit de nieuwste uitgave en een preview om alvast in de stemming te komen.

Last-Minute WA

Een trip naar West-Australië staat bij veel windsurfers op de bucketlist. In de meeste geval len zal er een uitgebreide voorbereiding aan vooraf gaan, maar niet voor Timo Mul len. De Ierse windsurfpro vloog afgelopen winter last-minute naar de andere kant van de wereld voor de fotoshoot van sponsor Severne. Vijf dagen WA, of hoe een mix van slaapgebrek, wind en golven een euforische cocktail op kan leveren.

Op Weg Naar De 50 

Daar stond hij dan op het podium afgelopen zomer, Twan Verseput uit Groningen. naast Björn Dunkerbeck, met één vinger in de lucht en een lach op zijn gezicht. Hij had alle reden tot lachen: hij was zojuist gekroond tot wereldkampioen speedsurfen. Hoe anders was het tweeënhalf jaar eerder, toen een knieblessure een streep zette door zijn carrière als professioneel volleyballer. Hij kon wel janken. windsurfen gaf hem het plezier in sporten terug, al had hij toen nog niet kunnen vermoeden dat hij een paar jaar later zijn surfidool naar de kroon zou steken.

Amsterdam Windsurfing

Windsurfen wordt door outsiders vaak gezien al s een puur individuele sport. Weten zij veel dat niets zo bindend is als de gemeenschappelijke liefde voor water en wind. Die zorgt ervoor dat elke spot wel een echte surfclub met trouwe aanhang heeft. Deze keer is het podium voor Amsterdam Windsurfing.

 

Uiteraard ontbreken ook vaste rubrieken als de Echte Man Test, Moments en de Flashback niet. Wil jij deze gave artikelen niet missen? Bestel Motion #3 dan snel in onze webshop of word abonnee en kies uit een van de vette gratis welkomstacties!  Ben je op een surftrip maar wil je wel al het magazine lezen? Je kunt het nummer uiteraard ook in onze Soul Kiosk App bekijken!

 

The post Motion #3 2017 is uit! appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

12Sep/17Off

Windsurfgirls

Terwijl een deel van de #windsurfgirls het in Denemarken uitvecht tijdens de World Cup in Hvide Sande (check pwaworldtour.com voor de livestream) hebben we hier wat oude (en meer ingezoomde) beelden van deze snelle dames. Na wave en freestyle gaat het in deze derde clip uit de windsurfgirl-series om pure snelheid, en dat is echt niet alleen weggelegd voor mannen…

 

Toch meer van de golven of freestyletricks? Windsurfgirls rippen overal!

 

 

The post Windsurfgirls appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

12Sep/17Off

Windsurfgirls

Terwijl een deel van de #windsurfgirls het in Denemarken uitvecht tijdens de World Cup in Hvide Sande (check pwaworldtour.com voor livestream) hebben we hier wat oude (en meer ingezoomde) beelden van deze snelle dames. Na wave en freestyle gaat het in deze derde clip uit de windsurfgirl-series om pure snelheid, en dat is echt niet alleen weggelegd voor mannen…

 

Toch meer van de golven of freestyletricks? Windsurfgirls rippen overal!

 

 

The post Windsurfgirls appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Aug/17Off

Leesvoer: Madagaskar – revisited

Gilles Calvet heeft de ontdekkingsreis nog voor ogen alsof het gisteren was, in plaats van alweer bijna 25 jaar geleden. In 1992 leidt de nimmer af latende zoektocht naar wind en golven de dan nog piepjonge Fransman naar het zuiden van Madagaskar. Weergaloze wind- en golfstatistieken voor de maanden apri l tot oktober laten er geen twijfel over bestaan: ergens hier moeten windsurfspots van wereldklasse te vinden zijn.

Woord: Leon Jamaer
Beeld: Gilles Calvet

Ongeveer een week lang verblijven ze in Fort Dauphin, waar ze surfen en windsurfen, en in contact komen met een van de meest invloedrijke families van het land in de Indische Oceaan. Tijdens een van de gezamenlijke diners is een mosselvisser van de zuidkust aanwezig. Hij vertelt over de golf vlakbij zijn huis in het vissersdorpje Lavanono die de Franse avonturiers zou kunnen interesseren. Een spot waar de wind over de toppen van de cleane golven scheert, waarna ze netjes gesorteerd breken op het rif. Gilles’ interesse is gewekt. Het duurt vijf dagen voor ze met veel steun van hun nieuw opgedane contacten een expeditie op touw hebben. In twee 4×4 Jeeps volgeladen met water, voedsel, tenten en natuurlijk windsurfspullen zetten ze koers naar het zuiden, zich een weg banend door de weerbarstige begroeiing van het eiland. Na twee dagen rijden bereiken ze Lavanono. ‘Een schot in de roos’, zegt Gilles nu, ‘we waren echt verbijsterd door deze spot!’

Dergelijke ontdekkingen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. De wereld heeft de laatste decennia onder de loep gelegen en zelfs de meest afgelegen uithoek is inmiddels wel bereisd en gefotografeerd. Van Kamchatka in het Russische Verre Oosten tot IJsland, van West-Afrika tot Patagonia – er is nauwelijks nog een strand, baai of rotspunt niet in kaart gebracht en ergens opgenomen in het wereldwijde register genaamd het internet. Gilles beaamt: er is waarschijnlijk nog maar een handvol onontdekte surfspots in de wereld. Maar ook de drang om nieuwe spots te vinden is drastisch afgenomen. ‘In 95 procent van de gevallen als ik een fototrip plan met professionele surfers luidt de eerste vraag: ‘hoe ver is het van het vliegveld naar de spot?’ gelijk gevolgd door ‘hoeveel dagen per week kunnen we varen?’’ Gilles heeft gelijk.

Niet zelden heb ik urenlang zitten twijfelen wat mijn volgende bestemming zou worden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Wind van links of rechts, iets aflandig of liever constant crossonshore, grote of toch kleine golven, met of zonder wetsuit, met de auto te bereiken of op een ander continent… het zijn slechts een paar van de vragen die me door het hoofd schieten als ik een plan maak voor een volgende trip. Als de shortlist, waarbij ook de plek om te wonen nog uitvoering overwogen wordt, eenmaal gemaakt is, is het tijd voor intensief vervolgonderzoek met behulp van gespecialiseerde tijdschriften en natuurlijk het internet. Ik check foto’s, video’s en reisverslagen, neem contact op met vrienden die de bestemming al eerder hebben aangedaan en zo komt het voor dat ik tegen de tijd dat ik op de plaats van bestemming aankom bijna het gevoel heb alsof ik thuiskom. Leuk en comfortabel natuurlijk, maar ergens ook wel saai en ontdaan van elke vorm van avontuur. Het onbekende wordt bijna niet meer opgezocht – de tijd van de ontdekkers lijkt te zijn vervlogen en daarmee ook de vlinders in de buik die Gilles en zijn vrienden bij de eerste aanblik van de golf van Lavanono voelden.

In het voorjaar mei krijg ik een belletje van Gilles, die ik een paar jaar geleden bij een event op La Réunion heb leren kennen. Die vrolijke dwarsligger die liever zelf gaat surfen dan dat hij foto’s maakt was ik niet vergeten. Hij is van plan een reis naar het zuiden van Madagaskar te maken. Iets met een golf die hij vele jaren geleden had ontdekt en of ik mee wil. Ik denk na, vraag instinctief naar de reis er naartoe en krijg ‘lang en lastig’ als antwoord. Ik ben zo verdiept in gedachten, dat ik het gezucht aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor. Dan ruik ik de mogelijkheid van een fantastische, zij het tweedehands, ontdekkingsreis en ik zeg toe.

Drie maanden later is het zo ver. We zijn halverwege de zomer en ik snak naar een goede windsurfsessie. Het slechte weer in Duitsland, het gebrek aan wind en een verkoudheid die maar niet over gaat maken me extra gemotiveerd om mijn boardbag in te pakken en Europa te ontsnappen. De laatste dagen voor vertrek zijn hectisch: eerst verhuizen naar een nieuw appartement, dan nog snel even mijn belastingaangifte invullen, en als kers op de taart een berg e-mails afwerken van vertegenwoordigers van automerken die me willen strikken voor hun nieuwe reclamecampagne, waarvoor ze me willen uitbetalen in de nieuwste munteenheid genaamd Facebookreach, wunderbar… We cruisen rustig op een hoogte van tien kilometer als de gezagvoerder me ruw uit mijn dagdroom haalt. We naderen we de evenaar, bedankt voor de info captain. Mijn buurman, ene Thomas Traversa, krijgt hier niets van mee, hij slaapt diep en vast. Het is tijd om alle negatieve gedachten uit en mijn koptelefoon op te zetten, mijn ogen te sluiten en me over te geven aan de voorpret. Niet veel later droom ik over lege lineups, verse vis en een leven in een lagere versnelling.

Een paar uur later landen we in Madagaskar. We brengen de halve dag door in hoofdstad Antananarivo en nemen daarna een vlucht naar Fort Dauphin. Van daaruit rijden we met een 4×4 verder naar het zuiden. Reisleider Gilles blijkt niet te hebben overdreven toen hij ‘lang en lastig’ zei. Misschien is het mijn Duitse inborst, maar van enige structuur lijkt geen sprake te zijn. Het is moeilijk te zeggen of Gilles gewoon geen zin heeft zijn plannen met ons te delen, of dat hij simpelweg geen plan heeft. Ik ben in elk geval blij als we iets na het invallen van de duisternis een plek vinden om te overnachten.

De volgende dag zijn we al vroeg weer op pad. We zijn nog ver van onze uiteindelijke bestemming en ik ben echt overweldigd door dit land. Deze ‘nieuwe wereld’ laat zoveel indrukken los op mijn synapsen dat ik letterlijk overspoeld word. Langs de route staren de locals ons konvooi na. Zelfs in de middle of nowhere zijn er altijd mensen op straat die hun waar aanprijzen, handelen, andere mensen of dieren vervoeren, lopen, zitten, rijden, spelen en discussiëren. Velen van hen zwaaien als we langsrijden. Soms met een lach op hun gezicht, soms met een serieuze blik die hun dagelijkse bestaan weerspiegeld, zo lijkt het. Met een gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur gaan we verder. Het landschap wordt droger en onherbergzamer; mensen en vee komen steeds dunner en meer uitgehongerd over. Als we een grote, uitgedroogde rivier oversteken zie ik een groepje vrouwen die de laatste restjes water gebruiken om hun kleren te wassen. Ik realiseer me dat mijn first world problems een ver van mijn bed show zijn voor de mensen hier, die het echt zwaar lijken te hebben.

Na tweeënhalve dag reizen komen we aan in Lavanono, en Gilles heeft niet gelogen: vanaf de heuvel die uitkijkt over het kleine dorpje, dat niet meer is dan een verzameling hutjes gegroepeerd rond een kerk, een school en een winkeltje, zien we een cleane masthoge golf op het rif slaan; 30 knopen wind doet het zand stuiven. Ik kan niet wachten de golf van dichtbij te zien, en we haasten ons de laatste paar kilometer richting het water. Nog geen uur later beleven we tussen de golven onze vuurdoop. Onder toeziend oog van de lokale vissers en vooral veel kinderen varen we tot de wind te aflandig en vlagerig wordt. De vermoeidheid van de reis is verruild voor de vermoeidheid van een heerlijke windsurfsessie en ik dank Gilles op mijn blote knieën dat hij me gebeld heeft voor dit nu al wonderlijke avontuur.

De volgende dagen voltrekken zich volgens een vast schema: we staan om zes uur ’s ochtends op, gaan golfrijden op een van de spots rond het dorp, komen terug om te ontbijten en gaan dan nog een keer golfrijden. Na het middageten begint de wind op te komen, zodat we tegen 12 of 1 uur ons windsurfmateriaal pakken, dat opgetuigd naast de lodge ligt. We windsurfen tot de wind tegen 5 of 6 uur ’s middags te aflandig en vlagerig wordt. Bij terugkomst eten we vers gevangen vis en om 9 uur ’s avonds gaat de stroomgenerator uit en is het bedtijd. Een simplistische luxe van eten, surfen, windsurfen en slapen, zonder invloeden van buitenaf.

Net als ons leven, speelt ook dat van de Antandroy, zoals het volk dat hier woont genoemd wordt, zich af rond de zee. Voor hen is de oceaan zowel inkomsten- als voedingsbron – ons dient ze vooral voor de instandhouding van onze dopamine en serotoninehuishouding. Terwijl de mannen elke ochtend met hun kleine kano’s met geïmproviseerde zeiltjes de zee op gaan om te vissen, varen wij uit op zoek naar mooie bottomturns en off-the-lips. En hoewel onze beweegredenen zo wezenlijk verschillen, lijkt het alsof de Antandroy onze toewijding wel kunnen waarderen. Het duurt niet lang voordat een paar kids ons na beginnen te doen met oude overgebleven golfsurfboardjes, houten planken of wat maar wil drijven. Het maakt dat de sfeer ondanks het toch niet gemakkelijke lot van de bevolking ontspannen en gastvrij is.

Na ongeveer een week neemt de tot dan toe constante wind afscheid van ons, en ergens komt het ons best goed uit. Thomas, wiens lichaam bedekt is met vlooienbeten, heeft namelijk zijn tweede nacht doorgebracht op het toilet en ook Gilles is geveld door buikgriep. Het lijkt erop dat het gebrek aan slaap dat hierbij komt kijken de nodige paranoia heeft opgewekt: Gilles beschuldigt onze kokkin ervan hem te hebben vergiftigd, omdat hij de laatste paar dagen steeds te laat gekomen is voor het avondeten. ‘Het gebeurt vaker in Madagaskar’, schuimt hij, ‘dat koks hun klanten opzettelijk vergiftigen!’ Een uitbraak van een griepvirus dat net het zuiden van het eiland treft is waarschijnlijk een meer waarschijnlijke oorzaak, maar echt puf om er met Gilles over te discussiëren heb ik niet, ik heb andere symptomen. Ik ben al twee dagen niet naar de wc geweest en heb er ook nog een flinke koorts bij gekregen. Anderhalve week in onze trip heeft onze bungalow wat weg van een ziekenhuis: paracetamol wordt uitgewisseld tegen norittabletten, zinkcrème tegen Imodium.

Ik vertrouw vooral op mijn ui-knoflook-gemberthee om me weer terug op de been te helpen, al krijg ik hem maar met moeite weg. Terwijl Thomas en Gilles na een paar dagen weer fit zijn heb ik na meer dan een week nog steeds klachten en nauwelijks genoeg kracht om me richting het eten te slepen. Ik denk er zelfs over om eerder terug te gaan – een paar dagen na de geplande terugkeer begint de World Cup in Denemarken en ik zie niet hoe ik op tijd fit ga zijn – maar logistiek is het bijna onmogelijk. Alleen al de volgende stad ligt op acht uur rijden.

Zo lijkt dit avontuur als een nachtkaars uit te gaan. Zwetend en ijlend schieten de gedachten als bliksemflitsen door mijn hoofd. Even ten oosten van Madagaskar ligt surfparadijs Mauritius met meer constante omstandigheden, een half zo lange reis en westerse resorts. Waarom heb ik niet gewoon de makkelijkste weg gekozen, en een aanbieding geboekt via het reisbureau?! Gelukkig komt aan deze nare tijd abrupt een einde als ik een antibioticum krijg van een stel reizigers dat toevallig langs Lavanono komt; het slaat direct aan en ik zie het leven weer van de zonnige kant. Op halve kracht geniet ik de paar overgebleven dagen nog van alles wat Lavanono te bieden heeft, totdat het tijd is om onze tassen te pakken voor de lange reis naar huis.

Terwijl de Jeep zich met een slakkengang door het ruige landschap vecht, schieten beelden van de laatste weken door mijn hoofd. De uitstekende zeil- en visvaardigheden van de Antandroy, die met hun kano’s uitzonderlijk nauwkeurig en snel door de zee glijden. Of de kinderen die in een steeds smaller wordende cirkel zwemmen en daarbij op het water slaan om scholen vissen in het net te drijven, of mijn spullen na een surfsessie dansend en zingend terug naar het strand dragen.

Mooi waren ook de avonden zonder afleiding van sociale media, gevuld met gesprekken over de verschillen tussen de Duitse en de Franse politiek, de voors en tegens van foilwindsurfen of Thomas’ Thermomixer die zijn soepkookskills naar een nieuw niveau heeft getild. De verhalen van Gilles over zijn vader die zeevaarder was en hoe hij als kind op zeiltochten altijd de opdracht kreeg de routes te checken en op zeekaarten op zoek te gaan naar ankerplaatsen in baaitjes voor de kust. ‘Dat is een van de redenen dat ik elke reis op een andere manier plan en nooit twee keer dezelfde route neem’, zei hij. ‘Weet je: na een paar jaar herinnert sowieso niemand zich meer zijn honderdste bottomturn of aerial. Het zijn de verhalen van gebeurtenissen onderweg, de dingen die mis gingen, waar mijn kinderen naar vragen als ik terugkom van een surftrip. En dat is ook wat ik me zelf na al die jaren nog het meest levendig kan herinneren.’ Ikzelf herinner me vooral de vuurrode zonsondergangen en bijna opzichtig glinsterende sterrenhemel. De plant- en boomsoorten die ik nooit eerder had gezien en die eerder in het tijdperk van de dinosaurussen lijken te passen. Terwijl we door de dichtbegroeide bush rijden stel ik me voor hoe de pas 300 jaar geleden uitgestorven olifantsvogel, die met zijn hoogte van 3,6 meter ‘s werelds grootste vogel moet zijn geweest, door de valleien van Madagaskar moet hebben gewandeld.

Als we inchecken in Fort Dauphin voor onze vlucht naar Parijs zijn we allemaal een geweldige ervaring rijker, en ben ik mijn ziekte van de week ervoor alweer bijna vergeten. In plaats daarvan heb ik enorme zin in nieuwe avonturen, al weet ik dat de manier waarop ze tot stand komen vaak letterlijk hobbelig is.


Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2017. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Madagaskar – revisited appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion