Windsurfgek Al het nederlands windsurf nieuws

16Nov/17Off

Stream Mountain

Afgelopen februari reisde Levi Siver af naar Japan om op Rishiri Island nu eens geen monstergolven, maar monsterbergen te bedwingen. In Motion #4 2017 lees je alles over zijn sneeuwavontuur, hier vind je de bijbehorende film Stream Mountain én een extra lange behind the scenes.

 

 

The post Stream Mountain appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

3Nov/17Off

De Slag om Domburg

Op zaterdag 21 oktober vond de tweede editie van de Slag om Domburg plaats. Na de feestelijke opening begin september in de vorm van een beach cleanup en muziekfestival, was het herfststorm Brian die zorgde voor een straffe zuidwester en cleane golven. In Motion #4 vind je een selectie van de mooiste beelden, hier lees je het uitgebreide wedstrijdverslag van jurylid Dieter Van der Eyken.

Beeld Patrick van Iersel

Met een goede voorspelling op donderdag werd de call gemaakt om DSOD editie 2 een go te geven. Hoewel vrijdag de voorspelling al iets was geminderd, was het deelnemersveld er niet minder op. Sterker nog, misschien was het wel het sterkste dat we in Nederland de afgelopen jaren hebben gezien in de wave. Met hotshots als Leon Jamaer, kersvers Nederlands kampioen wave Kevin Mevissen, hoogvlieger Eric Rutjes en de vele Domburglocals was de actie op het water gegarandeerd en waren de verwachtingen hoog. Ikzelf kon spijtig genoeg mijn titel van vorig jaar niet verdedigen wegens een blessure, maar als jurylid kon ik alle actie mooi overzien.

Met 48 man ingeschreven was al vanaf het begin duidelijk dat er niet veel tijd over ging zijn, maar doordat de condities nog niet goed genoeg waren aan het begin van de dag werd de wedstrijd zo lang mogelijk uitgesteld. Om 13.15 kwam aan het wachten een eind. De golven werden steeds beter, maar door de nog steeds zwakke zuidelijke wind werd er beslist om 15 minuten heats te varen, 2 golven te tellen en 8 man heats te varen (met 2 judging panels) om zo verloren tijd in te halen. Iedereen had zo genoeg tijd om een goede golf uit te selecteren en nog een beetje tegen de sterke stroming op te boksen.

Slag om Domburg

Standout in deze ronde was Pieter Bijl. Hakkend door onderwater staande houten palen zette hij de beste golf van de eerste ronde op het scorebord: een mooie topturn gevolgd door een gewaagde bottomturn boven de houten palen om zich zo te positioneren voor een perfecte aerial. Iedereen ging los aan de kant en stond te springen om het water op te gaan. Het waaide misschien geen 30+ knopen maar de golven waren aan, Domkipa was ontwaakt!

Mama Eva Oude Ophuis wist haar mannetje ook te staan in deze lichtere condities en voer zich welverdiend naar de tweede ronde door perfecte golfselectie en liet zo een paar anderen toch een beetje blozen… Vervolgens stroomde ze net niet door naar de derde ronde na een van de grootste golven van de dag voor haar rekening te hebben genomen.

Slag om Domburg

Tegen ronde 2 begon de wind dan eindelijk ook door te trekken; hoewel het na de buien nog vaak een beetje wegviel konden we weer lekker naar 4 man heats gaan, met 2 golfritten en 1 sprong in 12 minuten. Heat 12 was hier een beetje de dome-heat aangezien het tijdens de eerste poging echt niet waaide en in hun tweede heat de wind uit het niets toenam naar meer dan 30 knopen . Daar sta je dan met je 4,7-tje, knetter overpowered. Thewes de Boer wist er wel raad mee en sprong de ene grote pushloop na de andere, gevolgd door de biggest rocket man van het hele event. Samen met een paar perfect getimed late smacks was hij duidelijk in topvorm!

De Duitse delegatie was ook niet de minste tijdens DSOD: Leon Jamaer was reeds gekend onder velen, maar ook Max Dröge maakte een heel sterke indruk met qua stijl misschien wel de beste golfritten van het hele event. Echter waren zij niet de enige twee die de Duitse vlag eer aan deden: Leons broer Henrik en Flo Behringer maakten verschillende mooie lange ritten en uiteindelijk ging Flo zelfs aan de haal met een set Dragonfins voor een van de beste waverides! Ook de half ingeburgerde David Osietzki die reeds enkele jaren in Nederland studeert, kwam helemaal in zijn element waarbij zijn golfritten meestal de doorslag gaven om zich zo op te werken tot in de finale.

De Slag om Domburg zou er niet staan zonder de fanatieke locals en dat deze hun spot goed kennen lieten ze maar al te graag zien. Met vaak de beste golfselectie van het deelnemersveld maakten ze vaak al snel het verschil in de eerste helft van de heat. Maar ook in de lucht waren ze niet te onderschatten. Kees Krom gaf er alles aan om door te stromen naar de kwartfinales en ging zo voor een zeer gewaagde one handed stalled forward. Helaas voor hem kreeg mede-Domburglocal en organisator Sven Akkerboom een van de betere golven van de dag met een dikke aerial om zo alsnog in de laatste minuut de plek in de volgende ronde veilig te stellen. Pim van der Borgt liet de eerste double van het evenement op zijn naam zien en kwam uiteindelijk enkel een tweede goede golf tekort om door te gaan naar de halve finale.

Slag om Domburg

Met alle kwartfinales gedaan werd het duidelijk dat de klok ons aan het verslaan was, we hadden nog twee halve finales en een finale te gaan met nog maar 30 minuten licht. Dan maar even out of the box denken: een 8 men final van 20 minuten (tot donker) en nog steeds 2 golfritten en 1 jump. Met genoeg spotters werd de haast onmogelijke taak van de jury al iets meer mogelijk gemaakt!

Twintig minuten met de beste riders op het water waren de ogen vooral gericht op wie Leon Jamaer kon verslaan. Max Dröge was de eerste die de aanval inzette met een geweldige golfrit om zo meteen de druk op Leon te zetten. Leon liet zich echter niet kennen en antwoorde bijna meteen met een double. Zonder te twijfelen volgde Max met zin voor risico meteen met zijn eigen double-poging. Spijtig genoeg voor Max was deze iets te veel over de top en eindige zijn Slag met een zwempartij door een gebroken mast. Zo won hij alsnog een prijs voor Pechvogel van de dag maar een overwinning of podium zat er niet meer in.

Erik de Landmeter was de grote hoop van de locals om de overwinning thuis te houden in Domburg. Na een goede golfrit met een mooie tail-release aerial en een stalled forward stond Erik er niet slecht voor in de eerste helft van de finale. Maar met Leons double en een goede golfrit was alle Nederlandse hoop op Eric Rutjes gericht.

Slag om Domburg

Eric was de enige die dichtbij Leon kwam in de tweede ronde door betere jumps te landen, al scoorde hij toen te zwak op zijn waverides om de Duitser te verslaan. Hoewel Eric in het begin van de finale een beetje verloren leek te zijn bracht één goede golfrit daar verandering in. Binnen drie minuten wist Eric twee goede golven te scoren en een mooie pushloop te staan om zo de druk op Leon toch weer op te voeren.
Leon weet hoe hij moet varen onder druk en net wanneer het leek dat Eric het verschil van ronde 2 kon goedmaken, plaatste Leon de beste golf van de finale op het scorebord! Meerdere turns, een aerial en een taka om het af te maken liet het duidelijk zijn: Leon wou en zou winnen.

Slag om Domburg

Met de eerste plek al bevestigd was het gevecht voor de laatste podiumplaats nog steeds aan, Robby de Wit had een paar mooie golfritten in elkaar gezet om zijn vorm van de vorige rondes door te trekken. Met maar één zwakkere jump liet hij de deur echter open voor Erik de Landmeter om alsnog op het podium te eindigen door een mooie tweede golf tegen het einde van de heat.

Slag om Domburg

Zo kregen we Leon Jamaer op de eerste plaats, Eric Rutjes verdienstelijk tweede (net zoals vorig jaar) en Erik de Landmeter als beste local op de derde plaats.

Dat er niet enkel prijzen waren voor de winnaars wist iedereen wel te appreciëren, zo was er de prijs voor beste Kaas Roll die verrassend naar Jasper van Dooijeweert ging. Hoewel hij indruk maakte op iedereen met zijn mooie rail-to-rail waverides, werd hij in ronde 3 wakker om ook te springen. Hij was immers maar net door ronde 2 geraakt door een laag scorende jump en moest wat extra’s doen wou hij de finale halen – spijtig genoeg voor hem zonder succes.
De Beste Move was dan uiteindelijk weer voor Remy Käller. Hoewel hij veel mooie dingen liet zien op het water wist hij de meeste indruk te maken met zijn originele manier van reizen naar de wedstrijd, namelijk met de trein!

Met genoeg bier voor iedereen werd er bij een lekker kampvuur bijgepraat over de wedstrijd en wat voor ieder zijn of haar vetste moment van de dag was. Zo kwam weer een eind aan een geslaagde editie van de Slag om Domburg, waarbij winnaar Leon Jamaer nog wist te melden dat het qua condities een van de beste evenementen was dit jaar. Zo zie je maar weer dat Nederland toch ook mooie dagen heeft!

Slag om Domburg

Op de Facebookpagina van de Slag om Domburg vind je een ruime selectie beeldmateriaal, evenals de volledige uitslag van het evenement.

The post De Slag om Domburg appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

12Sep/17Off

Windsurfgirls

Terwijl een deel van de #windsurfgirls het in Denemarken uitvecht tijdens de World Cup in Hvide Sande (check pwaworldtour.com voor livestream) hebben we hier wat oude (en meer ingezoomde) beelden van deze snelle dames. Na wave en freestyle gaat het in deze derde clip uit de windsurfgirl-series om pure snelheid, en dat is echt niet alleen weggelegd voor mannen…

 

Toch meer van de golven of freestyletricks? Windsurfgirls rippen overal!

 

 

The post Windsurfgirls appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

9Aug/17Off

Lampie springt weer

Na een paar jaar waarin zijn lichaam hem tegenwerkte is Martin ‘Lampie’ ten Hoeve terug waar hij thuishoort: in het luchtruim. Niet alleen daar natuurlijk, zijn taka’s en (backside) wave 360’s draait hij ook nog net zo makkelijk als voorheen, maar eindelijk durft hij zich ook weer te lanceren in tweaked pushloops, backies en stalled forwards. Zou zijn stijlvolle viking-baard er iets mee te maken hebben??

Volg Martin op Tenerife bij zijn eerste PWA-wedstrijd sinds 2015 via pwaworldtour.com.

The post Lampie springt weer appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

8Aug/17Off

Lampie springt weer

Na een paar jaar waarin zijn lichaam hem tegenwerkte is Martin ‘Lampie’ ten Hoeve terug waar hij thuishoort: in het luchtruim. Niet alleen daar natuurlijk, zijn taka’s en (backside) wave 360’s draait hij ook nog net zo makkelijk als voorheen, maar eindelijk durft hij zich ook weer te lanceren in tweaked pushloops, backies en stalled forwards. Zou zijn stijlvolle viking-baard er iets mee te maken hebben??

Volg Martin vanaf vandaag bij zijn eerste PWA-wedstrijd sinds 2015, op Tenerife, via pwaworldtour.com.

 

The post Lampie springt weer appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

3Apr/17Off

Windsuppen door mexico en de us

Ik weet niet wat ik me het meest herinner van mijn trip naar Mexico en het zuidwesten van Amerika: de wind of de zon. Wat ik wel weet, is dat het een van de beste ervaringen van mijn leven was.

Woord & beeld Franz Orsi & Vania Marques

Mijn oorspronkelijke plan was om naar Amerika te vliegen en daar samen met mijn vrienden rond te reizen. Een huurauto, een paar SUPs, een tentje en gaan. Totdat ik me realiseerde dat de American Windsurfing Tour een stop gepland had in Baja California, vlak nadat we aan zouden komen. Ik hoefde er geen twee keer over na te denken en belde mijn maatje Chris Freeman, head judge van de AWT, en een uurtje later had ik een plek op een van de beste events van het jaar veiliggesteld – en lag het doel van onze trip ineens 600 kilometer zuidelijker. Maar goed, wildkamperen terwijl ik mee kon doen aan een eerste klas evenement leek me een goede mix; eindelijk kreeg ik de kans de fameuze lange righthanders van Punta San Carlos te rijden!

windsuppen mexico amerika windsurf 1

Punta San Carlos is een van de meest wilde, oorspronkelijke landschappen die ik ooit heb gezien. Alleen al er komen is een avontuur. Eenmaal op de spot begrijp je meteen dat het het allemaal waard was. De hele kustlijn lijkt er neergelegd om eindeloos lange golven te creëren, en de wind zorgt voor de beste wave-omstandigheden die je je kunt voorstellen, en is perfect voor de windSUP. De afgelegen locatie draagt nog eens bij aan de magie van deze spot: totaal verloren in de gortdroge kust van Baja, drie uur verwijderd van stenen wegen of dorpjes. De enige bewoners zijn een handvol vissers en dat alleen tijdens het seizoen. De rest van de ‘bewoners’ is een groepje windsurfers en surfers die hun vans or RV’s tot vlak aan het strand rijden en daar een paar maanden blijven staan om dag in dag uit te genieten van wat Moeder Natuur ze te bieden heeft. En dat is naast water en wind heel veel: zeeleeuwen, dolfijnen, pelikanen en zeemeeuwen zijn de echte bewoners van Punta San Carlos, mensen zijn er slechts te gast.

Nadat we aankomen op het vliegveld van LA rijden we naar San Diego waar we de rest van de AWT-crew treffen. Onze buren voor de komende paar dagen zijn Boujmaa Guilloul, Ian Mouro, Levi Lenz en Sara en Casey Hauser. Samen met hen kamperen we op de spot zelf, terwijl de rest verblijft in het verderop gelegen kamp van SoloSports. Het idee van wildkamperen draagt bij aan een extra stukje opwinding. Als we na een tien uur durende rit – waarvan de laatste 60 kilometer over een dirt road – aankomen, worden we begroet met 40 knopen wind, wat het opzetten van de tent tot een behoorlijke missie maakt. De dagen die volgen krijgen we de kans om te genieten van de fantastische windsurfcondities van Baja en het ‘comfortabele ongemak’ van onze tenten vlak aan het water. Boujmaa is helemaal in zijn element en begint al snel te voorzien in zijn eigen levensbehoefte door in het wild op zoek te gaan naar eten. Na een paar dagen heeft hij zijn eerste diner al bij elkaar gesprokkeld in de vorm van mosselen en vers gevangen murene. Het had overigens maar een haar gescheeld of Boujmaa was zelf ten prooi gevallen aan de woestijn; gelukkig werd de ratelslang onder zijn kampeerstoel op tijd gezien.

windsuppen mexico amerika windsurf 4

Naast alle actie aan land is iedereen zoveel mogelijk op het water om te trainen voor de wedstrijd. Naast Boujmaa lijkt vooral Kevin Pritchard – bijna een local in deze contreien – het meest op zijn gemak in de omstandigheden van Punta San Carlos. Hij schrijft het evenement uiteindelijk ook op zijn naam, kort gevolgd door Bouj die zijn flair ook in de woestijn van Mexico etaleert. Ikzelf scoor een elfde plaats bij de amateurs, maar beter nog: ik verdeel mijn tijd met suppen en windsuppen in de ochtend en waven in de middag, waarmee ik zonder meer de meeste uren op het water klok.

Na deze onvergetelijke week vol mooie golven en heerlijke eenzaamheid is het tijd de woestijn achter ons te laten en het Amerikaanse op te zoeken, op zoek naar nieuwe avonturen voor SUP en windSUP. Zoetwater en national parks, here we come!

Een dag later rijden we Yosemite binnen, Amerika’s meest iconische National Park. Het park wordt door de meeste Amerikanen beschouwd als een soort heiligdom, en heeft met El Capitan en de Half Dome een paar van ‘s werelds meest bekende klimplekken. Van over de hele wereld komen mensen in de zomer naar Yosemite om dit majestueuze landschap met eigen ogen te aanschouwen. Eigenlijk vind je overal waar je kijkt het perfecte Instagramscenario, het enige probleem is dat er meestal al iemand met een selfiestick staat te poseren.

Omdat alle campings vol zitten, rijden we door naar de High Sierras. Na een lange rit over allerhande kleine weggetjes – gelukkig zeer accuraat beschreven door onze gedetailleerde kaart – vinden we een camping waar we een plekje kunnen delen met twee andere kampeerders. De afgelegen camping biedt een fantastisch zicht op de sterrenhemel. Geen ‘lichtvervuiling’, maar een perfecte duisternis die ons in staat stelt sterren te zien die we nog nooit gezien hebben.

windsuppen mexico amerika windsurf 2

Stijf van de kou worden we de volgende ochtend wakker; we waren even vergeten dat we inmiddels op 3 kilometer hoogte zaten. We besluiten gelijk naar Tenaya Lake te gaan, dat gezien wordt als het mooiste meer van Yosemite. Het meer is een mijl lang en aan drie kanten omgeven door granieten pieken en koepels. Het is ooit ontstaan door de Tenaya Gletsjer, die uit het enorme Tuolumne Ice Sheet stroomde, in de vallei van Yosemite. Dezelfde gletsjer heeft ook de Half Dome uitgeslepen. Terwijl ik mijn windSUP te water laat – lang voordat de meeste mensen hun tenten uit zijn – voel ik me bevoorrecht een inflatable board bij me te hebben. Het lichte briesje is perfect om het geweldige uitzicht in me op te nemen. Met de SUP krijg ik letterlijk een andere kant van het verhaal te zien: het water in de meertjes is zo koud dat niemand zich midden op het meer waagt, en het is echt een different point of view. In die zin is windsuppen echt een vorm van meditatie voor me, vooral als je in je eentje op een hoogte van 3 kilometer over het water glijdt in het hartje van Yosemite.

De magie duurt een paar uur, tot de eerste families en andere natuurliefhebbers de zonnige strandjes bevolken. Wij rijden inmiddels naar onze volgende bestemming: Mono Lake, een zoutmeer ten oosten van Yosemite, tussen de Sierra Nevada en de White Mountains. Het meer, met een oppervlakte van 182 vierkante kilometer, heeft een zoutgehalte dat ruim tweemaal zo hoog ligt als de zee en staat bekend om de grillig gevormde zoutpilaren nabij de zuidwestelijke oever. Het is even een reality check om te ontdekken dat dit woestijnmeer langzaam maar zeker aan het verdwijnen is vanwege de klimaatveranderingen en de enorme droogte waar Californië de laatste jaren mee te kampen heeft. Het grootste gedeelte van het meer is gesloten voor de watersport vanwege een zeer productief ecosysteem van pekelgarnalen en het feit dat het dienst doet als kraamkamer voor twee miljoen trekvogels.

windsuppen mexico amerika windsurf 3

We rijden door naar de Black Canyon, gelegen aan de Colorado River op de grens tussen de staten Nevada en Arizona. Ooit was dit een wildwaterrivier, maar nu vormen de wateren van de Black Canyon een rustig stroompje dat kalmpjes zijn weg vindt vanaf de fameuze Hoover Dam een paar mijl stroomopwaarts. De canyon dankt zijn naam aan de zwarte vulkanische stenen die er in de omgeving gevonden worden, en als wij er zijn is het met 48 graden vulkanisch warm. Alleen al de gedachte aan het moeten opblazen van onze SUPs doet ons bijna bezwijken, dus wachten we onze kans af in de schaduw van een boom en observeren de locals’ relatie met deze rivier. Het is moeilijk voor te stellen dat deze kalme stroom onderwerp was van epische verhalen als The Exploration of the Colorado River and Its Canyons door J.W. Powell, met fantastische beschrijvingen van verraderlijke stromingen en machtige kloven. De rivier ligt vol met motorboten, jetski’s en kinderen die in het water spelen. Ik denk na over de mens en de niet aflatende behoefte om de natuur zijn wil op te leggen, landschappen te veranderen, en de natuurkrachten te temmen.

Als de temperatuur eenmaal wat gedaald is en de SUPs vol met hete lucht zitten, paddelen we een paar uur stroomopwaarts, waar we wederom helemaal alleen zijn. De natuur is weer natuur, en we fantaseren over een volgende trip, waarbij we misschien de hele Colorado River kunnen afpaddelen. Vlak voor zonsondergang keren we terug, de temperatuur is inmiddels zeer aangenaam en de ondergaande zon en de rivier zorgen voor een kleurenpracht die ons doet besluiten nog even op het water te blijven. Pas wanneer de canyon volledig in duisternis gehuld is paddelen we terug. Hongerig, moe en voldaan.

De dagen die volgen grijpen we telkens de kans dit land te ontdekken op onze SUPs, op een van de vele meren en bassins rond Arizona en Utah, beginnend bij het magnifieke Lake Powell, waar we elke dag goede omstandigheden treffen. Het geeft maar weer aan dat windsurfen heus niet alleen aan de kust plaatsvindt, en dit is helemaal het geval voor windsuppen. De veelzijdigheid en het feit dat je de boards ook kunt gebruiken om mee te paddelen maakt het een goede optie om zoetwater te ontdekken.

Soms moet je een stapje opzij zetten om vooruit te komen, je eigen pad trekken en je eigen stem vinden. Geen echte kunst is ooit ontstaan uit imitatie. Dat is wat ik geleerd heb van mijn ervaringen in de US. Misschien moeten we eens niet de gebaande paden bewandelen en dezelfde shots posten op Instagram. Soms is het beter je eigen weg te kiezen en een windSUP-board mee te nemen. Of je nou naar Baja California of dwars door de US reist, succes verzekerd!windsuppen mexico amerika windsurf 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit artikel is afkomstig uit de Motion #3 van 2016. Dit nummer kunt u hier bestellen. Wil je niks meer missen op het gebied van Windsurfen word dan abonnee

The post Windsuppen door mexico en de us appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

6Mar/17Off

Storm op het vuile gat

Eind oktober 2014 deden de restanten van orkaan Gonzalo Nederland aan en kon de windsurfgemeenschap zich opmaken voor de eerste herfststorm van het jaar. Een uurgemiddelde van 9 beaufort op Hoek van Holland, windstoten tot 108 kilometer per uur en vooral de westelijke richting betekenden dat het op zee niet altijd even goed toeven was. Eric Rutjes en Eva Oude Ophuis besloten hun heil daarom elders te zoeken. Avontuur in eigen land, of hoe twee verstokte wavers een topsessie hadden op een Zeeuws stukje binnenwater.

Woord: Eva Oude Ophuis Beeld: Jan Peter van Popta

windsurfen storm zeeland binnenland 2

In de aanloop naar deze storm zagen we al dat de wind uit het westen zou komen, niet goed voor de meeste wavespots. Bovendien ging het echt hard waaien. We willen eigenlijk altijd wel varen, waar het ook is, dus gingen we op zoek naar een spot waar je nog wel kan springen, maar waar je niet gelijk van het water wordt geblazen. Op zee was het die dag echt overleven, dan is het binnenwater een goed alternatief. Met veel wind kun je daar ook wavemoves doen, zolang je maar wat golfjes hebt.

Via ANWB waterkaarten en Google Earth kwamen we na enig zoeken uit op het Vuile Gat, een stuk water tussen Zuid-Beijerland en het eiland Tiengemeten. Hoe dieper het water, hoe groter de kans op hoge golven. Voor Zeeland hadden ze de meeste wind opgegeven, en het Vuile Gat lag qua richting precies goed. Vanuit Den Haag vertrokken we richting Zeeland. Er was code oranje opgegeven en dat was flink te merken op de weg.

Bij aankomst hebben we eerst een tijdje rondgereden, op zoek naar de mooiste golven en een goede plek om het water in te gaan. Het hagelde inmiddels keihard. Via een boerenweggetje bereikten we de spot, waar we over rotsen en door het riet het water in konden. Het was er verlaten: aan de overkant stond een huis met wat koeien, af en toe kwam er uit het niets een vrachtschip langs.

Via Whatsapp hadden we fotograaf Jan Peter van Popta ingeseind, nog geen uur later stond hij met zijn telelens aan de waterkant. Ongelooflijk: Popta is zo fanatiek, die doet niet voor ons onder. Een foto van de parkeerplaats en een vage beschrijving van de route – pontje, water, parkeerplaats – en ineens was hij er, met zijn warmtepak in de stromende regen.

windsurfen storm zeeland binnenland 1

In het begin viel de actie denk ik een beetje tegen, maar toen de wind harder en constanter werd konden we echt goed springen. Later werden de vlagen zo hard dat ik regelmatig explodeerde midden in de lucht en mijn setje tientallen meters van me vandaan vloog. Zelfs met mijn 3,0 en 69 liter boardje was het nog teveel. Toch gaf het wel een kick. Ik heb zelfs nog een aantal shaka’s geprobeerd, waarbij ik zo hard ongecontroleerd omhoog geblazen werd dat ik in een pushloop roteerde. Fijn dat Eric pas na onze sessie uitlegde dat deze move niet gemaakt is voor windkracht negen, omdat je jezelf dan echt pijn kan doen…

Voor Eric bleek zijn zelfgemaakte custom met afgezaagde neus van 63 liter het perfecte wapen om de storm te bedwingen. Pushloops, backloops, forwards… het Vuile Gat was voor even een mini wavespot. Het leuke van varen op zo’n smal plasje is dat je hele korte rakjes maakt en echt samen vaart.

Normaal als het soms zo hard waait ben je vooral aan het overleven, hier ben je keihard om elkaar aan het lachen. Om de crashes, of om elkaar te pushen om nog harder en hoger te gaan. Het jumpen op binnenwater is soms zelfs spannender dan op zee: je komt minder hoog dus je rotaties moeten perfect zijn anders crash je gegarandeerd; iets wat in mijn geval nogal vaak gebeurde.

Als de volgende storm over ons land trekt gaan we denk ik weer voor een avontuur in eigen land. Normaal kan ik met windkracht negen niet eens meer over het strand lopen en moet ik mannelijke hulptroepen inschakelen, nu was het gewoon een leuke sessie. Al denk ik dat ik voortaan geen shaka’s meer probeer als het stormt…

Dit artikel is afkomstig uit de Motion #1 van 2015. Dit nummer kunt u hier bestellen. Wil je niks meer missen op het gebied van Windsurfen word dan abonnee

The post Storm op het vuile gat appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Nov/16Off

De Slag om Domburg

Vier windsurfende ondernemers hadden een droom: het organiseren van een windsurfevenement op hun geliefde homespot Domburg, ook wel Domkipa genoemd. Hun geduld werd heel lang op de proef gesteld, maar uiteindelijk werd het lange wachten dik beloond met de meest epische surfomstandigheden die we in de laatste paar jaar in Nederland hebben gezien. Fotograaf en medeorganisator Patrick van Iersel vertelt.

In overleg met Tobias van Tellingen van Surfweer.nl wordt op vrijdag 18 november de knoop doorgehakt en hebben we een dikke GO. Volgens de voorspellingen ruimt de wind van zuid naar zuidzuidwest (side-off) en zal hij in de loop van de dag toenemen naar stormachtig windkracht 8-9. De stoke is aan!

D-Day
De wind blaast ‘s nachts en het dak kraakt. Adrenaline giert door mijn keel en ik kan niet slapen van de spanning. Ik ben blij dat het eindelijk licht wordt en rijd zo snel mogelijk naar Domburg. Op de spot aangekomen is de jury al volop in touw met de voorbereiding van de skippersmeeting. Het is afgaand tij en de wind is inmiddels al aangetrokken tot 22 meter per seconde (windkracht 9) uit zuidzuidwest. Op het strand lopen zonder surfplank is al een prestatie, laat staan om met deze brute omstandigheden het water op te gaan. Ik probeer foto’s te schieten, maar word compleet gezandstraald. Ik besef me dat het niet alleen voor de deelnemers, maar ook voor mij als fotograaf een zware dag gaat worden.

Het water is wit van het schuim en de deelnemers strijden niet alleen tegen elkaar, maar vooral tegen het woeste natuurgeweld. Na twaalven ruimt de wind naar zuidwest en bouwen de golven op naar drie tot vier meter. De deelnemers staan met hun kleinste zeiltjes op het water en ondanks deze bizarre weersomstandigheden worden we getrakteerd op dikke backloops, forwards en pushloops. Te gekke golfritten met aerials worden afgewisseld door mega vette crashes en spoelsessies. Ik sta op de vloedlijn te fotograferen en achter me op de glooiing hoor ik de ‘ooh’s’ en de ‘wow’s’ van het publiek over de wind heen klinken. Tot ieders verbazing stickt onze eigen Pim van der Borgt onder deze omstandigheden een dubbele forward, wat een baas! Als kers op de taart breekt zelfs de zon nog even door en zijn we getuige van spectaculaire luchten en wit schuim dat van de golven blaast.

De finale
De wind ruimt naar westzuidwest en neemt wat in kracht af naar 17 meter per seconde. Vijf overgebleven rijders strijden om de felbegeerde Slag om Domburg-trofee, die speciaal voor dit evenement gemaakt is van materiaal afkomstig van de Domburgse watertoren. Richting hoog water komt de stroming er al flink in en waardoor de deelnemers tot het uiterste moeten gaan. Na een strijd van 15 minuten gaat Dieter Van der Eyken er met de eerste prijs vandoor, voor Eric Rutjes en Mike Bossaert. Beste Zeeuwse local is Erik de Landmeter die op een keurige vierde plaats eindigt.
De duisternis is inmiddels al ingetreden en de feestverlichting wordt aangeklikt. De stemming wordt opgezweept met behulp van speciaalbier dat de brouwmeesters van Brinckbrouw voor de Slag om Domburg hebben gebrouwen. Ook de soep vindt gretig aftrek. De stemming zit er flink in en het feestje gaat door tot in de late uurtjes…

Resultaten Slag om Domburg 2016

  1. Dieter Van der Eyken
  2. Eric Rutjes
  3. Mike Bossaert
  4. Erik Landmeter
  5. Pim van der Borgt
  6. Mathijs van Dijk
  7. Jasper van Dooijeweerd
  8. Wijnand Peters
  9. Bjorn Vanoppen
  10. Robby de Wit

1
2
3
4
5
6
7
8
9

Voor meer informatie, foto’s en video check je deslagomdomburg.nl of Facebook.com/deslagomdomburg.

Beeld Patrick van Iersel

The post De Slag om Domburg appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

23Jun/16Off

WSMA World Cup Scheveningen 1983

Het jaar is 1983 en het windsurfen vierde hoogtij dagen in Nederland. Bekende internationale windsurfers zoals Alex Aguera, Jenna de Rosnay en meervoudig wereldkampioen Robby Naish hadden de status van rocksterren.

Ongeveer tien jaar daarvoor was de windsurf gekte overgeslagen vanuit de Verenigde Staten maar pas in 1983 kwam de gehele wereldtop onze kant op om te strijden in de World Cup, met als decor Scheveningen. Check hier de zeer fraaie beelden van toen!

Stephan van der Berg

Wij Nederlanders hadden onze eigen superster in Stephan van der Berg. Van der Berg wist tussen 1980 en 1983 viermaal de wereldtitel te pakken en als kers op de taart in 1984 olympisch goud.

The post WSMA World Cup Scheveningen 1983 appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

10Jun/16Off

True Wind

Met een druk op de knop worden de sluizen geopend en stroomt het water uit de kanalen van Wenen het ondergrondse spaarbekken binnen. Langzaam maar zeker wordt het 90 meter lange, 45 meter brede en 7 meter diepe bassin onder water gezet. Klaar voor actie. Tien meter hoger neemt Max Matissek bij een koud winterzonnetje de laatste zaken door met de crew. Loopt de lier? Doen de rookmachines het? Zijn de vlammenwerpers gereed? Alles moet tot in de puntjes voorbereid zijn, want als de camera’s eenmaal draaien is er geen weg meer terug.

TrueWindT3

True Wind is een project van PWA freestyler en autodidactisch kunstenaar Max Matissek, waarin hij zijn liefde voor windsurfen en schilderen met elkaar verbindt. Het idee ontstond een paar jaar terug, tijdens de research voor een nieuw kunstproject, waarvoor Max foto’s van trips op een abstracte manier bewerkte. Kleuren, vormen en ‘gemoedstoestanden’ geschilderd over echte beelden. Simpel gezegd bestaat het project uit drie etappes: met de hulp van een lier gaat Max tow-in windsurfen op een plek waar dit normaal gesproken nooit gebeurt, waarbij er een foto van de actie wordt gemaakt, die Max vervolgens beschildert. Het idee om dit hele proces in een film vast te leggen was met zijn achtergrond in film en de sponsoring van Red Bull een logische vervolgstap. Max: ‘Ik heb een fascinatie voor complementariteit en paradoxen en dacht, waarom ga ik niet een stap verder? Windsurfen op spots waar het eigenlijk niet mogelijk lijkt, en uiteindelijk de creatieve street style die je bij veel andere sporten ziet in het windsurfen brengen. Zo is True Wind ontstaan.’ Hoewel de titel anders doet vermoeden, gaat het bij het project dus juist om plekken waar van nature geen wind staat, of niet kan worden gewindsurft. Max: ‘Surfen op zo’n plek is eigenlijk al een soort paradox, het is windsurfen zonder het basisingrediënt. Ik probeer een brug te bouwen tussen heel tegenstrijdige zaken, om op die manier onverenigbare werelden met elkaar te verenigen. En de wind die ik in mijn zeil voel is wel echt. Vandaar de titel True Wind.’

TrueWindT2

Planning

Het is begin maart 2015. Plaats van handelen is het spaarbekken van het Wien Kanal, het grootste kanaalbouwproject in Europa. Het bekken is gebouwd om bij hevige regenval het overvloedige water tijdelijk op te slaan, om het later als het droog is gecontroleerd naar de waterzuiveringscentrales te sturen. Het 30 miljoen euro kostende ondergrondse bouwwerk biedt plaats aan 28,5 miljoen liter regenwater. Twee pompen zorgen voor een snelle leging: met een snelheid van 300 liter per seconde is het bekken na 20 uur klaar voor de volgende regenval. Een ideale plek voor het realiseren van een ‘onmogelijke windsurfactie’ wat is er vreemder dan windsurfen onder de grond? Max: ‘Het kanaal is heel bijzonder, niet alleen vanwege het grauwe en industriële karakter, maar ook omdat het in de wijk staat waar ik ben opgegroeid. Toen ik er via een vriend van hoorde, was ik gelijk enthousiast.

De gemeente vond het idee er een fotoshoot te houden te gek, ze waren toch al op zoek naar promotie voor hun eigen project en wilden graag meewerken. Ik kon mijn geluk niet op, al kwamen meteen ook de vragen. Zou het ons überhaupt lukken dit project te realiseren? Hoeveel water hebben we nodig, hoe krijgen we de schans daar naar beneden, hoe regelen we stroom? Het bekken is alleen toegankelijk via een stelsel van kleine gangetjes en trappen. Alles wat we beneden nodig hebben, zou via die weg naar het bekken gebracht moeten worden. Alleen de rookmachine die voor special effecten moest zorgen woog al 100 kilo. Om eerlijk te zijn werd ik er redelijk zenuwachtig van.’ In de hal is het donker en koud. Om het water heen is het een drukte van jewelste: 30 man crew zorgen ervoor dat het beeld dat Max al maanden in zijn hoofd heeft gerealiseerd wordt. Naast twee lichttechnici bestaat de crew uit een cameraman, twee fotografen, vijf medewerkers van het Wien Kanal, twee werklui die hun opwachting maken als figurant en een hele rits aan helpende handen die de schans op zijn plaats te houden, de lier bedienen en iedereen voorzien van eten en drinken. Max: ‘We hadden zelfs een veiligheidsduiker die moest controleren of er geen obstakels onder water zaten en drie EHBO-ers. Niet iets waar ik van tevoren over had nagedacht, maar je moet het wel hebben, zo diep onder de grond.’ Tot op het moment van de shoot is eigenlijk nog niet zeker of het hele plan wel gaat werken. De try-out een dag voor de shoot verliep behoorlijk belabberd. Max: ‘We hadden niet veel tijd om te oefenen, een dag voor de shoot konden we pas de hal in. Daarbij kwam dat de schans die ik voor ogen had niet door de deur paste; waardoor we op het laatste moment een andere schans moesten laten bouwen. Ik voer met een soort kiteboardvin van een kleine drie centimeter onder mijn board, zodat ik bij de aanloop nog een beetje grip zou hebben, maar wel gewoon over de schans kon varen. Het was onwijs spannend. Ik had een aanloop van ongeveer 50 meter, waarin ik zoveel mogelijk snelheid moest zien te krijgen. Hoe langer ik het touw vasthield, hoe harder ik zou gaan, belangrijk om na de landing nog wat voorwaartse snelheid te houden en de moves te kunnen landen. Het was zo donker en mistig dat ik al mijn aandacht nodig had om te zorgen dat ik de schans niet miste. De eerst try-outs waren dan ook dikke crashes. Gelukkig hadden ze iets meer water in het kanaal gezet dan ik had gevraagd.’

TruewindT1

Go

De shoot begint met wat shots zonder schans, vlakwater freestyle aangetrokken door de lier, met rook en vlammen. Het blijkt gevaarlijker dan over de schans gaan. Er hangt zoveel rook in het bekken dat het lastig te zien is waar het water eindigt en het beton begint. Een paar keer crasht Max zonder helm met een flinke vaart tegen de muur aan, gelukkig is alleen zijn board beschadigd. Gelijk na deze crash wordt besloten over de kicker te gaan, dit keer mét helm. In navolging van de try-out een dag eerder gaat het in het begin niet echt soepel. Gelukkig blijkt het vooral een kwestie van gewenning en nadat Max zich ingesteld heeft op de abrupte ‘kick’ van de schans gaat het steeds beter. Langzaam maakt de verbeten blik op Max’ gezicht plaats voor een ontspannen glimlach. Een air flaka, wat loops… het begint te lopen en de crew kan opgelucht ademhalen. Even later galmen de klanken van The Outfield’s Your Love door de hal. Max geeft het sein dat de lier aankan en wordt richting de schans getrokken. Hij vliegt omhoog, wordt afgeschoten en roteert in een cleane Pasko. Er klinkt gejuich door de hal. Een duim van de cameraman, de move staat erop. In totaal gaat Max bijna 30 keer over de schans, voordat de kou hem overmeestert. Twaalf uur actie bij vijf graden luchttemperatuur en water dat niet veel warmer is, zorgt ervoor dat de batterij leeg is. ‘We wisten dat het genoeg was, we hadden de beelden en ik was bekaf en het begon gevaarlijk te worden. Als je zo lang koud bent en je altijd geconcentreerd moet blijven vanwege de timing en het gevaar te crashen moet je het op een gegeven moment echt voor gezien houden.’ Er worden nog wat lifestyle shots gemaakt en dan is het tijd om weer naar boven te gaan, terug naar de bewoonde wereld. Het beeld dat in Max’ hoofd zat is vastgelegd, de eerste fase van het project is voltooid, it’s a wrap.

Première

Twee maanden later vinden we Max terug op het Surffestival in Podersdorf. Terwijl last minute nog ondertiteling aan de video wordt toegevoegd, komt Max binnen met het eindresultaat: zijn ‘actieschilderij’. ’s Avonds vindt in de Royal Captains Bar de première van de video plaats en wordt het doek onthuld. Het publiek in de stampvolle feesttent reageert enthousiast en de opluchting is te lezen op Max’ gezicht. Samen met een dubbele pagina over het project in de Kronenzeitung de grootste boulevardkrant van Oostenrijk en een special in het ORF-programma Sport-Bild lijkt het project meer dan geslaagd. True That is voorbij de grenzen van het windsurfen gegaan, precies zoals Max en de crew het gehoopt hadden. Wat Max’ volgende project wordt is nog niet bekend. Het moet in ieder geval iets bovengronds worden. Het Marina Bay Sands hotel in Singapore bijvoorbeeld, met zijn infinity pool op de 57ste verdieping, het hoogstgelegen zwembad ter wereld. Ook Disneyland staat op het verlanglijstje. Zolang het maar uniek is en echt een wow-effect geeft. Hoe reageert Max eigenlijk op het verwijt dat af en toe klinkt, dat True Wind geen echt windsurfproject is? Heel simpel: ‘Natuurlijk is dit niet het echte windsurfen, dat is veel toffer, maar daar gaat het niet om. Ik wil beelden maken, mijn fantasieën uitleven. En ik heb er ook gewoon nog heel veel plezier mee. Prima toch?’

Dit artikel is afkomstig uit de Motion #4 van 2015. In het laatste nummer van motion staat een spotguide van het Amstelmeer. Dit nummer kunt u hier bestellen. Wil je niks meer missen op het gebied van windsurfen word dan abonnee!

woord enjoythesoup.com

Beeld philipp schuster/red Bull, matthias heschl

Click here to read more: Motion