Windsurfgek Al het nederlands windsurf nieuws

16Nov/17Off

Stream Mountain

Afgelopen februari reisde Levi Siver af naar Japan om op Rishiri Island nu eens geen monstergolven, maar monsterbergen te bedwingen. In Motion #4 2017 lees je alles over zijn sneeuwavontuur, hier vind je de bijbehorende film Stream Mountain én een extra lange behind the scenes.

 

 

The post Stream Mountain appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Aug/17Off

Leesvoer: Madagaskar – revisited

Gilles Calvet heeft de ontdekkingsreis nog voor ogen alsof het gisteren was, in plaats van alweer bijna 25 jaar geleden. In 1992 leidt de nimmer af latende zoektocht naar wind en golven de dan nog piepjonge Fransman naar het zuiden van Madagaskar. Weergaloze wind- en golfstatistieken voor de maanden apri l tot oktober laten er geen twijfel over bestaan: ergens hier moeten windsurfspots van wereldklasse te vinden zijn.

Woord: Leon Jamaer
Beeld: Gilles Calvet

Ongeveer een week lang verblijven ze in Fort Dauphin, waar ze surfen en windsurfen, en in contact komen met een van de meest invloedrijke families van het land in de Indische Oceaan. Tijdens een van de gezamenlijke diners is een mosselvisser van de zuidkust aanwezig. Hij vertelt over de golf vlakbij zijn huis in het vissersdorpje Lavanono die de Franse avonturiers zou kunnen interesseren. Een spot waar de wind over de toppen van de cleane golven scheert, waarna ze netjes gesorteerd breken op het rif. Gilles’ interesse is gewekt. Het duurt vijf dagen voor ze met veel steun van hun nieuw opgedane contacten een expeditie op touw hebben. In twee 4×4 Jeeps volgeladen met water, voedsel, tenten en natuurlijk windsurfspullen zetten ze koers naar het zuiden, zich een weg banend door de weerbarstige begroeiing van het eiland. Na twee dagen rijden bereiken ze Lavanono. ‘Een schot in de roos’, zegt Gilles nu, ‘we waren echt verbijsterd door deze spot!’

Dergelijke ontdekkingen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. De wereld heeft de laatste decennia onder de loep gelegen en zelfs de meest afgelegen uithoek is inmiddels wel bereisd en gefotografeerd. Van Kamchatka in het Russische Verre Oosten tot IJsland, van West-Afrika tot Patagonia – er is nauwelijks nog een strand, baai of rotspunt niet in kaart gebracht en ergens opgenomen in het wereldwijde register genaamd het internet. Gilles beaamt: er is waarschijnlijk nog maar een handvol onontdekte surfspots in de wereld. Maar ook de drang om nieuwe spots te vinden is drastisch afgenomen. ‘In 95 procent van de gevallen als ik een fototrip plan met professionele surfers luidt de eerste vraag: ‘hoe ver is het van het vliegveld naar de spot?’ gelijk gevolgd door ‘hoeveel dagen per week kunnen we varen?’’ Gilles heeft gelijk.

Niet zelden heb ik urenlang zitten twijfelen wat mijn volgende bestemming zou worden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Wind van links of rechts, iets aflandig of liever constant crossonshore, grote of toch kleine golven, met of zonder wetsuit, met de auto te bereiken of op een ander continent… het zijn slechts een paar van de vragen die me door het hoofd schieten als ik een plan maak voor een volgende trip. Als de shortlist, waarbij ook de plek om te wonen nog uitvoering overwogen wordt, eenmaal gemaakt is, is het tijd voor intensief vervolgonderzoek met behulp van gespecialiseerde tijdschriften en natuurlijk het internet. Ik check foto’s, video’s en reisverslagen, neem contact op met vrienden die de bestemming al eerder hebben aangedaan en zo komt het voor dat ik tegen de tijd dat ik op de plaats van bestemming aankom bijna het gevoel heb alsof ik thuiskom. Leuk en comfortabel natuurlijk, maar ergens ook wel saai en ontdaan van elke vorm van avontuur. Het onbekende wordt bijna niet meer opgezocht – de tijd van de ontdekkers lijkt te zijn vervlogen en daarmee ook de vlinders in de buik die Gilles en zijn vrienden bij de eerste aanblik van de golf van Lavanono voelden.

In het voorjaar mei krijg ik een belletje van Gilles, die ik een paar jaar geleden bij een event op La Réunion heb leren kennen. Die vrolijke dwarsligger die liever zelf gaat surfen dan dat hij foto’s maakt was ik niet vergeten. Hij is van plan een reis naar het zuiden van Madagaskar te maken. Iets met een golf die hij vele jaren geleden had ontdekt en of ik mee wil. Ik denk na, vraag instinctief naar de reis er naartoe en krijg ‘lang en lastig’ als antwoord. Ik ben zo verdiept in gedachten, dat ik het gezucht aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor. Dan ruik ik de mogelijkheid van een fantastische, zij het tweedehands, ontdekkingsreis en ik zeg toe.

Drie maanden later is het zo ver. We zijn halverwege de zomer en ik snak naar een goede windsurfsessie. Het slechte weer in Duitsland, het gebrek aan wind en een verkoudheid die maar niet over gaat maken me extra gemotiveerd om mijn boardbag in te pakken en Europa te ontsnappen. De laatste dagen voor vertrek zijn hectisch: eerst verhuizen naar een nieuw appartement, dan nog snel even mijn belastingaangifte invullen, en als kers op de taart een berg e-mails afwerken van vertegenwoordigers van automerken die me willen strikken voor hun nieuwe reclamecampagne, waarvoor ze me willen uitbetalen in de nieuwste munteenheid genaamd Facebookreach, wunderbar… We cruisen rustig op een hoogte van tien kilometer als de gezagvoerder me ruw uit mijn dagdroom haalt. We naderen we de evenaar, bedankt voor de info captain. Mijn buurman, ene Thomas Traversa, krijgt hier niets van mee, hij slaapt diep en vast. Het is tijd om alle negatieve gedachten uit en mijn koptelefoon op te zetten, mijn ogen te sluiten en me over te geven aan de voorpret. Niet veel later droom ik over lege lineups, verse vis en een leven in een lagere versnelling.

Een paar uur later landen we in Madagaskar. We brengen de halve dag door in hoofdstad Antananarivo en nemen daarna een vlucht naar Fort Dauphin. Van daaruit rijden we met een 4×4 verder naar het zuiden. Reisleider Gilles blijkt niet te hebben overdreven toen hij ‘lang en lastig’ zei. Misschien is het mijn Duitse inborst, maar van enige structuur lijkt geen sprake te zijn. Het is moeilijk te zeggen of Gilles gewoon geen zin heeft zijn plannen met ons te delen, of dat hij simpelweg geen plan heeft. Ik ben in elk geval blij als we iets na het invallen van de duisternis een plek vinden om te overnachten.

De volgende dag zijn we al vroeg weer op pad. We zijn nog ver van onze uiteindelijke bestemming en ik ben echt overweldigd door dit land. Deze ‘nieuwe wereld’ laat zoveel indrukken los op mijn synapsen dat ik letterlijk overspoeld word. Langs de route staren de locals ons konvooi na. Zelfs in de middle of nowhere zijn er altijd mensen op straat die hun waar aanprijzen, handelen, andere mensen of dieren vervoeren, lopen, zitten, rijden, spelen en discussiëren. Velen van hen zwaaien als we langsrijden. Soms met een lach op hun gezicht, soms met een serieuze blik die hun dagelijkse bestaan weerspiegeld, zo lijkt het. Met een gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur gaan we verder. Het landschap wordt droger en onherbergzamer; mensen en vee komen steeds dunner en meer uitgehongerd over. Als we een grote, uitgedroogde rivier oversteken zie ik een groepje vrouwen die de laatste restjes water gebruiken om hun kleren te wassen. Ik realiseer me dat mijn first world problems een ver van mijn bed show zijn voor de mensen hier, die het echt zwaar lijken te hebben.

Na tweeënhalve dag reizen komen we aan in Lavanono, en Gilles heeft niet gelogen: vanaf de heuvel die uitkijkt over het kleine dorpje, dat niet meer is dan een verzameling hutjes gegroepeerd rond een kerk, een school en een winkeltje, zien we een cleane masthoge golf op het rif slaan; 30 knopen wind doet het zand stuiven. Ik kan niet wachten de golf van dichtbij te zien, en we haasten ons de laatste paar kilometer richting het water. Nog geen uur later beleven we tussen de golven onze vuurdoop. Onder toeziend oog van de lokale vissers en vooral veel kinderen varen we tot de wind te aflandig en vlagerig wordt. De vermoeidheid van de reis is verruild voor de vermoeidheid van een heerlijke windsurfsessie en ik dank Gilles op mijn blote knieën dat hij me gebeld heeft voor dit nu al wonderlijke avontuur.

De volgende dagen voltrekken zich volgens een vast schema: we staan om zes uur ’s ochtends op, gaan golfrijden op een van de spots rond het dorp, komen terug om te ontbijten en gaan dan nog een keer golfrijden. Na het middageten begint de wind op te komen, zodat we tegen 12 of 1 uur ons windsurfmateriaal pakken, dat opgetuigd naast de lodge ligt. We windsurfen tot de wind tegen 5 of 6 uur ’s middags te aflandig en vlagerig wordt. Bij terugkomst eten we vers gevangen vis en om 9 uur ’s avonds gaat de stroomgenerator uit en is het bedtijd. Een simplistische luxe van eten, surfen, windsurfen en slapen, zonder invloeden van buitenaf.

Net als ons leven, speelt ook dat van de Antandroy, zoals het volk dat hier woont genoemd wordt, zich af rond de zee. Voor hen is de oceaan zowel inkomsten- als voedingsbron – ons dient ze vooral voor de instandhouding van onze dopamine en serotoninehuishouding. Terwijl de mannen elke ochtend met hun kleine kano’s met geïmproviseerde zeiltjes de zee op gaan om te vissen, varen wij uit op zoek naar mooie bottomturns en off-the-lips. En hoewel onze beweegredenen zo wezenlijk verschillen, lijkt het alsof de Antandroy onze toewijding wel kunnen waarderen. Het duurt niet lang voordat een paar kids ons na beginnen te doen met oude overgebleven golfsurfboardjes, houten planken of wat maar wil drijven. Het maakt dat de sfeer ondanks het toch niet gemakkelijke lot van de bevolking ontspannen en gastvrij is.

Na ongeveer een week neemt de tot dan toe constante wind afscheid van ons, en ergens komt het ons best goed uit. Thomas, wiens lichaam bedekt is met vlooienbeten, heeft namelijk zijn tweede nacht doorgebracht op het toilet en ook Gilles is geveld door buikgriep. Het lijkt erop dat het gebrek aan slaap dat hierbij komt kijken de nodige paranoia heeft opgewekt: Gilles beschuldigt onze kokkin ervan hem te hebben vergiftigd, omdat hij de laatste paar dagen steeds te laat gekomen is voor het avondeten. ‘Het gebeurt vaker in Madagaskar’, schuimt hij, ‘dat koks hun klanten opzettelijk vergiftigen!’ Een uitbraak van een griepvirus dat net het zuiden van het eiland treft is waarschijnlijk een meer waarschijnlijke oorzaak, maar echt puf om er met Gilles over te discussiëren heb ik niet, ik heb andere symptomen. Ik ben al twee dagen niet naar de wc geweest en heb er ook nog een flinke koorts bij gekregen. Anderhalve week in onze trip heeft onze bungalow wat weg van een ziekenhuis: paracetamol wordt uitgewisseld tegen norittabletten, zinkcrème tegen Imodium.

Ik vertrouw vooral op mijn ui-knoflook-gemberthee om me weer terug op de been te helpen, al krijg ik hem maar met moeite weg. Terwijl Thomas en Gilles na een paar dagen weer fit zijn heb ik na meer dan een week nog steeds klachten en nauwelijks genoeg kracht om me richting het eten te slepen. Ik denk er zelfs over om eerder terug te gaan – een paar dagen na de geplande terugkeer begint de World Cup in Denemarken en ik zie niet hoe ik op tijd fit ga zijn – maar logistiek is het bijna onmogelijk. Alleen al de volgende stad ligt op acht uur rijden.

Zo lijkt dit avontuur als een nachtkaars uit te gaan. Zwetend en ijlend schieten de gedachten als bliksemflitsen door mijn hoofd. Even ten oosten van Madagaskar ligt surfparadijs Mauritius met meer constante omstandigheden, een half zo lange reis en westerse resorts. Waarom heb ik niet gewoon de makkelijkste weg gekozen, en een aanbieding geboekt via het reisbureau?! Gelukkig komt aan deze nare tijd abrupt een einde als ik een antibioticum krijg van een stel reizigers dat toevallig langs Lavanono komt; het slaat direct aan en ik zie het leven weer van de zonnige kant. Op halve kracht geniet ik de paar overgebleven dagen nog van alles wat Lavanono te bieden heeft, totdat het tijd is om onze tassen te pakken voor de lange reis naar huis.

Terwijl de Jeep zich met een slakkengang door het ruige landschap vecht, schieten beelden van de laatste weken door mijn hoofd. De uitstekende zeil- en visvaardigheden van de Antandroy, die met hun kano’s uitzonderlijk nauwkeurig en snel door de zee glijden. Of de kinderen die in een steeds smaller wordende cirkel zwemmen en daarbij op het water slaan om scholen vissen in het net te drijven, of mijn spullen na een surfsessie dansend en zingend terug naar het strand dragen.

Mooi waren ook de avonden zonder afleiding van sociale media, gevuld met gesprekken over de verschillen tussen de Duitse en de Franse politiek, de voors en tegens van foilwindsurfen of Thomas’ Thermomixer die zijn soepkookskills naar een nieuw niveau heeft getild. De verhalen van Gilles over zijn vader die zeevaarder was en hoe hij als kind op zeiltochten altijd de opdracht kreeg de routes te checken en op zeekaarten op zoek te gaan naar ankerplaatsen in baaitjes voor de kust. ‘Dat is een van de redenen dat ik elke reis op een andere manier plan en nooit twee keer dezelfde route neem’, zei hij. ‘Weet je: na een paar jaar herinnert sowieso niemand zich meer zijn honderdste bottomturn of aerial. Het zijn de verhalen van gebeurtenissen onderweg, de dingen die mis gingen, waar mijn kinderen naar vragen als ik terugkom van een surftrip. En dat is ook wat ik me zelf na al die jaren nog het meest levendig kan herinneren.’ Ikzelf herinner me vooral de vuurrode zonsondergangen en bijna opzichtig glinsterende sterrenhemel. De plant- en boomsoorten die ik nooit eerder had gezien en die eerder in het tijdperk van de dinosaurussen lijken te passen. Terwijl we door de dichtbegroeide bush rijden stel ik me voor hoe de pas 300 jaar geleden uitgestorven olifantsvogel, die met zijn hoogte van 3,6 meter ‘s werelds grootste vogel moet zijn geweest, door de valleien van Madagaskar moet hebben gewandeld.

Als we inchecken in Fort Dauphin voor onze vlucht naar Parijs zijn we allemaal een geweldige ervaring rijker, en ben ik mijn ziekte van de week ervoor alweer bijna vergeten. In plaats daarvan heb ik enorme zin in nieuwe avonturen, al weet ik dat de manier waarop ze tot stand komen vaak letterlijk hobbelig is.


Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2017. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Madagaskar – revisited appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

8Feb/17Off

North of the Golden Gate

Afgelopen voorjaar huurden Phil Soltysiak en Max Matissek een camper om de kust ten noorden van de Golden Gate Bridge te ontdekken. Het werd een trip van extremen, met ijskoud water, warme stranden en de nodige zeehonden en haaien.

De deuren van San Francisco Airport schuiven open en we krijgen onze eerste ademteug koele, foggy oceaanlucht. We slepen onze boardbags naar buiten met het spannende vooruitzicht van koud water, uitdagende wind en een paar weken back to basic kamperen in onze gedachten. Onze vriend en lokale windsurfer Graham Fedderson komt aanrijden in zijn oversized Chevrolet Suburban, de gangsterrap pompt uit zijn speakers. Een collage van bumperstickers inclusief ‘I take care of my beaches’ geeft zijn vieze truck karakter. Jaren van inpakervaring maakt dat we in no time onze zeven windsurfboards en nog veel meer zeilen naast Grahams nog nadruipende windsurfspullen schuiven – een goed teken, we zijn weg!

Een half uurtje later dropt Graham ons af bij Escape Campervans in het centrum van de stad, waar we ons huis voor de komende twee weken afhalen: een dikke A-Team-achtige bus met tweepersoonsbed, keukentje met fornuis, wasbak en koelkast en het allerbelangrijkste: vier roofracks. Zoals alle busjes van Escape heeft ook die van ons een naam – Palm Springs – en een originele custom paintjob, in dit geval door de Nieuw-Zeelandse artiest Dcypher, die in LA furore maakt met zijn enorme muurschilderingen.

Na opnieuw een magische inpakjob ligt er ineens een paar honderd kilo windsurfgear op ons rijdende kunstwerk, waardoor we binnen precies genoeg ruimte hebben om ‘s avonds comfortabel te kunnen slapen. We starten de motor, grijpen de eerste heerlijke burrito van de trip en zetten koers naar de Golden Gate Bridge. De wind is duidelijk present, en de windsurfers en kiters zetten de 2,7 kilometer lange en 227 meter hoge brug in perspectief. We parkeren bij Crissy Field aan de zuidkant van de brug en besluiten nog even een nat pak te halen voordat we noordwaarts rijden, de wildernis in. Na al die gevlogen mijlen en gesleepte kilo’s is het heerlijk verfrissend om het koude water van San Francisco Bay tussen onze tenen te voelen stromen, en ons bewustzijn staat op scherp als we ons zeil dichttrekken en op volle snelheid onder een van de grootste architectonische hoogstandjes van de 20ste eeuw doorvaren. We worden tenietgedaan door de gigantische containerschepen en zien zelfs een helikopter onder de brug doorvliegen. Windsurfen onder de Golden Gate is fantastisch en griezelig tegelijk. Het water is choppy en de condities veranderen snel met het getij. Met het water dat de baai uitstroomt bouwt de swell onder de torens van de brug snel op, en word je door de stroming upwind gedreven, waardoor je nog wat extra druk in je zeil krijgt. Als het tij het water een tijdje later de baai induwt is het lastig om je positie te houden, maar wordt het water gelijk een stuk gladder.

Als we een paar uur later moe en voldaan over de Golden Gate rijden en uitkijken over de overgebleven windsurfers horen we onze maag rommelen. We kiezen opnieuw voor een burrito, een van mijn favoriete en meest gezonde fast foods in Amerika. We nemen de afslag op Highway 101 naar de slingerende en donkere Highway 1 in de richting van onze eerste stop: Bodega Bay.

Northofthegoldengate-2

Misthoorn

De volgende ochtend worden we gewekt door het geluid van de fluitende wind en een zich steeds herhalende misthoorn. We zijn in Doran Regional Park en staan geparkeerd op een kleine landtong die de Bodega Harbor scheidt van Bodega Bay. De bus staat wild te schudden en hoewel het bijna zomer is zijn winterkleren geen overbodige luxe als je naar buiten wilt. De baai lijkt te ondiep om in te windsurfen, zelfs met onze mini 18-centimeter-vinnen. Het is niet zo’n fantastische morgen als we gehoopt hadden.

Een rondje over de camping leert ons het een en ander over Bodega Bay. Volgens de infoborden maakt het onderdeel uit van de Golf van de Farallones, een baai die zich uitstrekt van San Francisco tot de Faralloneilanden, zo’n 50 kilometer uit de kust. De onbewoonde eilanden vormen een belangrijke broedplaats voor zeevogels en zijn op heldere dagen zichtbaar vanaf het vasteland. Super interessante achtergrondinformatie, maar het is vooral de laatste zin over Bodega Bay die onze aandacht trekt. ‘Thuishaven van de grootste witte haaienpopulatie ter wereld.’ Great.

We zijn verrast als we een paar windsurfers het water op zien gaan vanuit het dorpje verderop. We vinden ze even later terug in de haven en we rijden ernaartoe om te kijken waar ze in het water zijn gegaan. Het lijkt diep genoeg waar ze varen, en als het getij later in de middag hoog genoeg is besluiten we terug naar de camping te gaan om vanuit daar het water op te gaan, ervan uitgaande dat het water tegen die tijd hoog genoeg is om niet met onze vinnetjes over de bodem te hoeven schrapen.

We tuigen onze 4,0 op – de kleinste zeiltjes op die we hebben – en ik ril als ik door het enkeldiepe water waad. Elke stap is het vechten tegen de vlagen van 40 knopen en we raken maar mondjesmaat upwind. Tien stappen zijn uitputtend, 100 voelen als een marathon en het water wordt maar niet dieper. Na ongeveer een half uur ploeteren kunnen we eindelijk op de plank stappen en weten we zonder al te vaak de bodem te raken – en met maar een paar katapults – weg te varen. Het waait zo hard dat het bijna onmogelijk is om moves te sticken, en onze handen en voeten zijn inmiddels compleet gevoelloos.

De enige plek diep genoeg om te windsurfen blijkt het kanaal waar de boten varen, en het is waarschijnlijk ook de enige plek die diep genoeg is voor de witte haaien om in rond te zwemmen. In theorie klinkt een baaitje met vlak water en 40 knopen wind wellicht als een freestyledroom, maar door de gestoorde, ijskoude omstandigheden, de angst voor haaien en het ondiepe water kan ik je verzekeren dat het eerder een nachtmerrie was. Met de moraal laag en onze lichaamstemperatuur mogelijk nog lager, besluiten we om het elders te zoeken. We kruipen ons bed in om de volgende ochtend vroeg te kunnen vertrekken naar onze volgende bestemming.

Northofthegoldengate-3

Sequoia’s

Het rijden op Highway 1 is langzaam en kronkelend, maar elke bocht brengt een spectaculair uitzicht en elk strand nodigt uit tot een kleine rustpauze. En haast hoeven we niet te hebben: wind gaat er genoeg zijn deze trip. De snelweg buigt weg van de kust en voegt zich bij de 101. We volgen de bordjes naar het het Humboldt Redwoods State Park, bestaande uit hoge heuveltoppen en dichte bossen, met als hoofdattractie de sequoia-boom. We gaan eraf bij de ‘Avenue of the Giants’, en maken een mini road trip langs een aantal van de grootste bomen ter wereld, voordat we op zoek gaan naar een plekje om die avond te kamperen.

De volgende ochtend worden we gewekt door de regendruppels die op de bus tikken. We besluiten dat het een perfecte ochtend is voor een American breakfast. We worden verwelkomd door het Redwood Cafe en Max is zo blij als een kind als hij zich realiseert dat een eindeloze stroom koffie deel uitmaakt van de Amerikaanse ontbijttraditie in deze restaurants. Tegen de enorme borden met omelet en hashbrowns – geraspte, gebakken aardappelpannenkoekjes – zijn zelfs onze hongerige magen niet opgewassen.

Na dit klassieke Amerikaanse ontbijt is het tijd om op zoek te gaan naar een plek om te kunnen windsurfen. We stoppen bij Humboldt Bay, en hoewel er wat kleine vlaagjes wind staan is het niet genoeg om te kunnen planeren. We rijden door over de 101 in de richting van Big Lagoon en zijn county campground, waar het eruit ziet dat het lichte briesje alles is wat we die dag zullen krijgen. Gelukkig bevindt zich onder onze zeven boards ook een slalomboard, en een paar uur lang cruise ik over de lagune, met uitzicht over telkens veranderende luchten en een mistige oceaan. De spot heeft veel potentieel, met de mogelijkheid om aan het water te kamperen en zo het water in te stappen.

De volgende morgen worden we opnieuw begroet met een lichte zuidenwind en sombere luchten. We besluiten verder te rijden, en verlaten de staat Californië om Oregon binnen te rijden, met de hoop wat zon en wind te vinden bij Pistol River, Cape Sebastian en Flora’s Lake.
Het weerpatroon aan de kust is vrij eenvoudig: de zuidelijke stroming brengt wolken en regen, met zo nu en dan genoeg wind om te kunnen surfen, terwijl de noordelijke stroming zorgt voor zon en – in de middag – sterke wind.
Als we aankomen op Pistol River is het verhaal nog precies hetzelfde als ervoor: opnieuw een natte dag aan de kust. We doorstaan hem met een glimlach, want er is licht aan het eind van de tunnel: de voorspellingen geven aan dat de wind snel gaat draaien naar het noorden, tijd voor actie!

Eindelijk komt de zon door de wolken heen, worden de vlagen sterker en kunnen we het water op. En als het eenmaal ‘aan’ is, is het ook gelijk volle bak actie. We vliegen met onze kleinste zeiltjes over het water op Pistol River, ook bekend onder de naam ‘The Rock’. De wind is schuin aanlandig en de shorebreak ontpopt zich al snel tot een monster waar je liever niet in wilt liggen.
Een paar kilometer verderop ligt Cape Sebastian, onze volgende bestemming. De wind hier is een stuk verraderlijker, aangezien hij eerst rond de kaap moet buigen voordat hij aankomt bij het strand. Hij draait regelmatig van richting en is vlagerig, wat gecompenseerd wordt door de mooie, cleane golven.
We lanceren ons vanaf de vele lekkere schansen en rijden ze terug naar binnen; een topsessie vlak voor ‘The Cape’. Van de locals horen we later dat The Cape het beste werkt in de ochtend en namiddag. De spot heeft aardig wat swell nodig om goed te functioneren, aangezien wind swell het niet redt rond de kaap tot aan het strand.

Northofthegoldengate-4

Coast days

Eindelijk ervaren we de echte ‘coast days’, waarbij zon en warmte in het binnenland zorgt voor een aanzuiging van koele oceaanlucht. Hoewel het water in de Stille Oceaan extreem koud is – soms zakt het kwik er tot 10 graden – voelt het niet als windsurfen op een koudwaterspot. Je tenen branden in het hete zand terwijl je naar de waterkant loopt, in de warme zon is je wetsuit in no time droog, en op nog geen 100 meter van de zee chill je in je T-shirt. Maar vergis je niet: als je de actie vanaf de waterkant wilt volgen heb je echt een winterjas en een muts nodig!

Vlakbij Pistol River en Cape Sebastian ligt het plaatjes Gold Beach. Ook hier vinden we een wavespot van wereldklasse, genaamd ‘The Jetty’. Hoewel er ons wordt verzekerd dat het veilig is het water op te gaan, worden we toch wat onrustig van de enorme aantallen zeehonden en zeeleeuwen die er rondzwemmen. Het water ingaan lijkt een slecht idee. Pas als we er voor de tweede keer langskomen besluiten we het erop te wagen, geholpen door een paar locals die ons ervan weten te overtuigen dat het echt geen ‘big deal’ is om te varen met meer dan 100 zeehonden en -leeuwen. Een tip: als je vaart terwijl het tij naar buiten gaat, blijf dan dicht bij de pier en tuig groter op dan je normaal zou doen; de stroming van de Rogue River is sterk en brengt je snel naar buiten, niet wat je wilt!

Northofthegoldengate-5

IJspauze

Als je op zoek bent naar een pauze van de golven en het ijskoude water, is kamperen aan Flora’s Lake een echte aanrader. Het was onze meest noordelijke bestemming, waar we de fameuze wind scoorden, zonder de beruchte shorebreak. De camping ligt recht aan het water, waardoor je je spullen gewoon opgetuigd kunt laten. Mocht je niet de juiste maat of materiaal bij je hebben, of een lesje willen nemen, kun je terecht bij Flora’s Lake Windsurfing, een klein wind/kitesurfcentrum op het strand gerund door een familie, waar ze zowel wind- als kitesurfspullen hebben.

Na een laatste sessie reden we terug naar San Francisco. De terugweg was als een omgekeerde samenvatting van onze trip: elk uur reden we langs een andere spot die we gevaren hadden op onze trip noordwaarts. Twee weken was eigenlijk veel te kort om het enorme potentieel dat dit gedeelte van de westkust te bieden heeft volledig te ontdekken. Er is zoveel te zien en exploren dat we met gemak elk jaar naar hetzelfde stuk kust zouden kunnen gaan, en telkens nieuwe stranden, rivieren of meertjes zouden kunnen windsurfen. En nadat ik Max had afgezet op het vliegveld was dit precies wat ik deed. Na een paar dagen in de San Francisco Bay Area stuurde ik good old Palm Springs opnieuw naar Pistol River, dit keer voor een evenement van de American Windsurfing Tour. Terug op ontdekkingstocht ten noorden van de Golden Gate.

Dit artikel is afkomstig uit de Motion #4 van 2016. Wil je het hele magazine nog eens een keer op je gemak rustig willen nalezen dan kan je hem hier bestellen. Niks meer missen op het gebied van windsurfen? Word dan abonnee!

The post North of the Golden Gate appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

8Feb/17Off

North of the Golden Gate

Afgelopen voorjaar huurden Phil Soltysiak en Max Matissek een camper om de kust ten noorden van de Golden Gate Bridge te ontdekken. Het werd een trip van extremen, met ijskoud water, warme stranden en de nodige zeehonden en haaien.

De deuren van San Francisco Airport schuiven open en we krijgen onze eerste ademteug koele, foggy oceaanlucht. We slepen onze boardbags naar buiten met het spannende vooruitzicht van koud water, uitdagende wind en een paar weken back to basic kamperen in onze gedachten. Onze vriend en lokale windsurfer Graham Fedderson komt aanrijden in zijn oversized Chevrolet Suburban, de gangsterrap pompt uit zijn speakers. Een collage van bumperstickers inclusief ‘I take care of my beaches’ geeft zijn vieze truck karakter. Jaren van inpakervaring maakt dat we in no time onze zeven windsurfboards en nog veel meer zeilen naast Grahams nog nadruipende windsurfspullen schuiven – een goed teken, we zijn weg!

Een half uurtje later dropt Graham ons af bij Escape Campervans in het centrum van de stad, waar we ons huis voor de komende twee weken afhalen: een dikke A-Team-achtige bus met tweepersoonsbed, keukentje met fornuis, wasbak en koelkast en het allerbelangrijkste: vier roofracks. Zoals alle busjes van Escape heeft ook die van ons een naam – Palm Springs – en een originele custom paintjob, in dit geval door de Nieuw-Zeelandse artiest Dcypher, die in LA furore maakt met zijn enorme muurschilderingen.

Na opnieuw een magische inpakjob ligt er ineens een paar honderd kilo windsurfgear op ons rijdende kunstwerk, waardoor we binnen precies genoeg ruimte hebben om ‘s avonds comfortabel te kunnen slapen. We starten de motor, grijpen de eerste heerlijke burrito van de trip en zetten koers naar de Golden Gate Bridge. De wind is duidelijk present, en de windsurfers en kiters zetten de 2,7 kilometer lange en 227 meter hoge brug in perspectief. We parkeren bij Crissy Field aan de zuidkant van de brug en besluiten nog even een nat pak te halen voordat we noordwaarts rijden, de wildernis in. Na al die gevlogen mijlen en gesleepte kilo’s is het heerlijk verfrissend om het koude water van San Francisco Bay tussen onze tenen te voelen stromen, en ons bewustzijn staat op scherp als we ons zeil dichttrekken en op volle snelheid onder een van de grootste architectonische hoogstandjes van de 20ste eeuw doorvaren. We worden tenietgedaan door de gigantische containerschepen en zien zelfs een helikopter onder de brug doorvliegen. Windsurfen onder de Golden Gate is fantastisch en griezelig tegelijk. Het water is choppy en de condities veranderen snel met het getij. Met het water dat de baai uitstroomt bouwt de swell onder de torens van de brug snel op, en word je door de stroming upwind gedreven, waardoor je nog wat extra druk in je zeil krijgt. Als het tij het water een tijdje later de baai induwt is het lastig om je positie te houden, maar wordt het water gelijk een stuk gladder.

Als we een paar uur later moe en voldaan over de Golden Gate rijden en uitkijken over de overgebleven windsurfers horen we onze maag rommelen. We kiezen opnieuw voor een burrito, een van mijn favoriete en meest gezonde fast foods in Amerika. We nemen de afslag op Highway 101 naar de slingerende en donkere Highway 1 in de richting van onze eerste stop: Bodega Bay.

Northofthegoldengate-2

Misthoorn

De volgende ochtend worden we gewekt door het geluid van de fluitende wind en een zich steeds herhalende misthoorn. We zijn in Doran Regional Park en staan geparkeerd op een kleine landtong die de Bodega Harbor scheidt van Bodega Bay. De bus staat wild te schudden en hoewel het bijna zomer is zijn winterkleren geen overbodige luxe als je naar buiten wilt. De baai lijkt te ondiep om in te windsurfen, zelfs met onze mini 18-centimeter-vinnen. Het is niet zo’n fantastische morgen als we gehoopt hadden.

Een rondje over de camping leert ons het een en ander over Bodega Bay. Volgens de infoborden maakt het onderdeel uit van de Golf van de Farallones, een baai die zich uitstrekt van San Francisco tot de Faralloneilanden, zo’n 50 kilometer uit de kust. De onbewoonde eilanden vormen een belangrijke broedplaats voor zeevogels en zijn op heldere dagen zichtbaar vanaf het vasteland. Super interessante achtergrondinformatie, maar het is vooral de laatste zin over Bodega Bay die onze aandacht trekt. ‘Thuishaven van de grootste witte haaienpopulatie ter wereld.’ Great.

We zijn verrast als we een paar windsurfers het water op zien gaan vanuit het dorpje verderop. We vinden ze even later terug in de haven en we rijden ernaartoe om te kijken waar ze in het water zijn gegaan. Het lijkt diep genoeg waar ze varen, en als het getij later in de middag hoog genoeg is besluiten we terug naar de camping te gaan om vanuit daar het water op te gaan, ervan uitgaande dat het water tegen die tijd hoog genoeg is om niet met onze vinnetjes over de bodem te hoeven schrapen.

We tuigen onze 4,0 op – de kleinste zeiltjes op die we hebben – en ik ril als ik door het enkeldiepe water waad. Elke stap is het vechten tegen de vlagen van 40 knopen en we raken maar mondjesmaat upwind. Tien stappen zijn uitputtend, 100 voelen als een marathon en het water wordt maar niet dieper. Na ongeveer een half uur ploeteren kunnen we eindelijk op de plank stappen en weten we zonder al te vaak de bodem te raken – en met maar een paar katapults – weg te varen. Het waait zo hard dat het bijna onmogelijk is om moves te sticken, en onze handen en voeten zijn inmiddels compleet gevoelloos.

De enige plek diep genoeg om te windsurfen blijkt het kanaal waar de boten varen, en het is waarschijnlijk ook de enige plek die diep genoeg is voor de witte haaien om in rond te zwemmen. In theorie klinkt een baaitje met vlak water en 40 knopen wind wellicht als een freestyledroom, maar door de gestoorde, ijskoude omstandigheden, de angst voor haaien en het ondiepe water kan ik je verzekeren dat het eerder een nachtmerrie was. Met de moraal laag en onze lichaamstemperatuur mogelijk nog lager, besluiten we om het elders te zoeken. We kruipen ons bed in om de volgende ochtend vroeg te kunnen vertrekken naar onze volgende bestemming.

Northofthegoldengate-3

Sequoia’s

Het rijden op Highway 1 is langzaam en kronkelend, maar elke bocht brengt een spectaculair uitzicht en elk strand nodigt uit tot een kleine rustpauze. En haast hoeven we niet te hebben: wind gaat er genoeg zijn deze trip. De snelweg buigt weg van de kust en voegt zich bij de 101. We volgen de bordjes naar het het Humboldt Redwoods State Park, bestaande uit hoge heuveltoppen en dichte bossen, met als hoofdattractie de sequoia-boom. We gaan eraf bij de ‘Avenue of the Giants’, en maken een mini road trip langs een aantal van de grootste bomen ter wereld, voordat we op zoek gaan naar een plekje om die avond te kamperen.

De volgende ochtend worden we gewekt door de regendruppels die op de bus tikken. We besluiten dat het een perfecte ochtend is voor een American breakfast. We worden verwelkomd door het Redwood Cafe en Max is zo blij als een kind als hij zich realiseert dat een eindeloze stroom koffie deel uitmaakt van de Amerikaanse ontbijttraditie in deze restaurants. Tegen de enorme borden met omelet en hashbrowns – geraspte, gebakken aardappelpannenkoekjes – zijn zelfs onze hongerige magen niet opgewassen.

Na dit klassieke Amerikaanse ontbijt is het tijd om op zoek te gaan naar een plek om te kunnen windsurfen. We stoppen bij Humboldt Bay, en hoewel er wat kleine vlaagjes wind staan is het niet genoeg om te kunnen planeren. We rijden door over de 101 in de richting van Big Lagoon en zijn county campground, waar het eruit ziet dat het lichte briesje alles is wat we die dag zullen krijgen. Gelukkig bevindt zich onder onze zeven boards ook een slalomboard, en een paar uur lang cruise ik over de lagune, met uitzicht over telkens veranderende luchten en een mistige oceaan. De spot heeft veel potentieel, met de mogelijkheid om aan het water te kamperen en zo het water in te stappen.

De volgende morgen worden we opnieuw begroet met een lichte zuidenwind en sombere luchten. We besluiten verder te rijden, en verlaten de staat Californië om Oregon binnen te rijden, met de hoop wat zon en wind te vinden bij Pistol River, Cape Sebastian en Flora’s Lake.
Het weerpatroon aan de kust is vrij eenvoudig: de zuidelijke stroming brengt wolken en regen, met zo nu en dan genoeg wind om te kunnen surfen, terwijl de noordelijke stroming zorgt voor zon en – in de middag – sterke wind.
Als we aankomen op Pistol River is het verhaal nog precies hetzelfde als ervoor: opnieuw een natte dag aan de kust. We doorstaan hem met een glimlach, want er is licht aan het eind van de tunnel: de voorspellingen geven aan dat de wind snel gaat draaien naar het noorden, tijd voor actie!

Eindelijk komt de zon door de wolken heen, worden de vlagen sterker en kunnen we het water op. En als het eenmaal ‘aan’ is, is het ook gelijk volle bak actie. We vliegen met onze kleinste zeiltjes over het water op Pistol River, ook bekend onder de naam ‘The Rock’. De wind is schuin aanlandig en de shorebreak ontpopt zich al snel tot een monster waar je liever niet in wilt liggen.
Een paar kilometer verderop ligt Cape Sebastian, onze volgende bestemming. De wind hier is een stuk verraderlijker, aangezien hij eerst rond de kaap moet buigen voordat hij aankomt bij het strand. Hij draait regelmatig van richting en is vlagerig, wat gecompenseerd wordt door de mooie, cleane golven.
We lanceren ons vanaf de vele lekkere schansen en rijden ze terug naar binnen; een topsessie vlak voor ‘The Cape’. Van de locals horen we later dat The Cape het beste werkt in de ochtend en namiddag. De spot heeft aardig wat swell nodig om goed te functioneren, aangezien wind swell het niet redt rond de kaap tot aan het strand.

Northofthegoldengate-4

Coast days

Eindelijk ervaren we de echte ‘coast days’, waarbij zon en warmte in het binnenland zorgt voor een aanzuiging van koele oceaanlucht. Hoewel het water in de Stille Oceaan extreem koud is – soms zakt het kwik er tot 10 graden – voelt het niet als windsurfen op een koudwaterspot. Je tenen branden in het hete zand terwijl je naar de waterkant loopt, in de warme zon is je wetsuit in no time droog, en op nog geen 100 meter van de zee chill je in je T-shirt. Maar vergis je niet: als je de actie vanaf de waterkant wilt volgen heb je echt een winterjas en een muts nodig!

Vlakbij Pistol River en Cape Sebastian ligt het plaatjes Gold Beach. Ook hier vinden we een wavespot van wereldklasse, genaamd ‘The Jetty’. Hoewel er ons wordt verzekerd dat het veilig is het water op te gaan, worden we toch wat onrustig van de enorme aantallen zeehonden en zeeleeuwen die er rondzwemmen. Het water ingaan lijkt een slecht idee. Pas als we er voor de tweede keer langskomen besluiten we het erop te wagen, geholpen door een paar locals die ons ervan weten te overtuigen dat het echt geen ‘big deal’ is om te varen met meer dan 100 zeehonden en -leeuwen. Een tip: als je vaart terwijl het tij naar buiten gaat, blijf dan dicht bij de pier en tuig groter op dan je normaal zou doen; de stroming van de Rogue River is sterk en brengt je snel naar buiten, niet wat je wilt!

Northofthegoldengate-5

IJspauze

Als je op zoek bent naar een pauze van de golven en het ijskoude water, is kamperen aan Flora’s Lake een echte aanrader. Het was onze meest noordelijke bestemming, waar we de fameuze wind scoorden, zonder de beruchte shorebreak. De camping ligt recht aan het water, waardoor je je spullen gewoon opgetuigd kunt laten. Mocht je niet de juiste maat of materiaal bij je hebben, of een lesje willen nemen, kun je terecht bij Flora’s Lake Windsurfing, een klein wind/kitesurfcentrum op het strand gerund door een familie, waar ze zowel wind- als kitesurfspullen hebben.

Na een laatste sessie reden we terug naar San Francisco. De terugweg was als een omgekeerde samenvatting van onze trip: elk uur reden we langs een andere spot die we gevaren hadden op onze trip noordwaarts. Twee weken was eigenlijk veel te kort om het enorme potentieel dat dit gedeelte van de westkust te bieden heeft volledig te ontdekken. Er is zoveel te zien en exploren dat we met gemak elk jaar naar hetzelfde stuk kust zouden kunnen gaan, en telkens nieuwe stranden, rivieren of meertjes zouden kunnen windsurfen. En nadat ik Max had afgezet op het vliegveld was dit precies wat ik deed. Na een paar dagen in de San Francisco Bay Area stuurde ik good old Palm Springs opnieuw naar Pistol River, dit keer voor een evenement van de American Windsurfing Tour. Terug op ontdekkingstocht ten noorden van de Golden Gate.

Dit artikel is afkomstig uit de Motion #4 van 2016. Wil je het hele magazine nog eens een keer op je gemak rustig willen nalezen dan kan je hem hier bestellen. Niks meer missen op het gebied van windsurfen? Word dan abonnee!

The post North of the Golden Gate appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

27May/16Off

Dieter van der Eyken in Sardinië

Dieter van der Eyken heeft een onwijs vette online serie uitgebracht, waarin hij de wereld overtrekt. In de eerste twee afleveringen brengt Dieter een bezoek aan Sardinië waar hij de mooiste surfspots van het eiland bezoekt. Met de freestyle wereld kampioen van 2015 staat zijn wind driven journey gegarandeerd boordevol met windsurf actie.

Dieter start zijn reis in het uiterste noorden van het Eiland bij de spot Porto Pollo. Deze unieke spot pakt eigenlijk altijd wind en is geschikt voor zowel beginners en ervaren windsurfers.

In aflevering twee neemt Dieter je mee naar zijn huis op wielen, laat hij een echte lokale traditie zien en bezoekt hij de spot Murta Maria.

Meer webisodes volgen. check hier het YouTube-kanaal van Dieter van der Eyken waar de afleveringen op verschijnen.

Click here to read more: Motion

5Apr/16Off

Motion #1 2016 is uit!

Vanaf deze week ligt de nieuwe Motion weer bij de abonnees op de mat. Boordevol vette foto’s, verhalen, producten en nieuwtjes uit de windsurfwereld. Hieronder een kleine scoop van de artikelen uit dit nummer.

Team Mystic goes Tahiti
Het team van Mystic reisde af naar Tahiti om een van de bekendste surfspots ter wereld te surfen, Teahupo’o. Een krachtige, snelle, krullende golf met een high-risk high-reward-rating vanwege het messcherpe rif en het kniediepe water. Robby Swift en Boujmaa Guilloul delen hun ervaring over de golf en het prachtige eiland.

Lake Chargers
Van het tropische paradijs Tahiti gaan we door naar Lake Superior, Michigan. Geen metershoge golven of scherp koraal maar snijdende wind en extreme kou waren de condities waar de windsurfers mee te maken kregen. Levi Siver, Marcilio Browne en Philip Köster vertellen.

JP & Nazaré
Jason Polakow geeft een uitgebreid verslag van zijn ervaring van Nazaré, het Portugese kustdorpje waar van november tot februari de swell vanuit de Atlantische Oceaan met volle bakken binnenkomt. Lees hoe Jason het er van afbrengt en krijg een inside look in de gear die hij gebruikte om dit monster te temmen.

Uiteraard ontbreken ook vaste rubrieken als de Echte Man Test, Moments en de Spotguide niet. Nieuwsgierig geworden? Bestel Motion #1 in onze webshop of word abonnee en kies uit een van de vette gratis welkomstacties!

 

Click here to read more: Motion

17Mar/16Off

Namibia en Botswana: Opzoek naar een nieuw avontuur

Afgelopen winter ging de Duitser Adrian Beholz op reis naar Namibia en Botswana. Hij was opzoek naar een nieuw avontuur, niet alleen windsurfen maar ook het ontdekken van nieuwe gebieden, nieuwe culturen en de verborgen schoonheid van de woestijn.

Adrian en zijn vrienden begonnen de reis in Windhoek, de hoofdstad van het land, waar hij de lokale kinderen kennis liet maken met het windsurfen. Vervolgens reed het team door naar het zuidelijk gelegen plaatsje Lüderitz. Lüderitz was de eerste Duitse nederzetting in Duits-ZuidWest-Afrika. In de Stad zijn nog veel invloeden van deze tijd te zien waaronder de grote kerk met spitse toren. De koude Atlantische Oceaan bruist van het leven. De oceaan wordt daar sterk afgekoeld door de Benguelastroom, die vanuit Antarctica langs de westkust loopt tot aan de kust van Angola. De zee zit vol met dolfijnen, bruinvissen, zeeleeuwen walvissen en zelfs pinguïns, die leven van het voedsel dat deze stroming met zich mee brengt. Het speedkanaal bij Lüderitz wordt gebruikt door windsurfers, zeilers en kiters om snelheidsrecords te vestigen.

adrianbeholzkid1

Later op de trip passeerde zij de grens met Botswana waar zij Valentin Gruener bezochten. Valentin Gruener is mede oprichter van het Wildlife project in het Kalahari ecosystem van Botswana. Valentin doet zelf ook aan windsurfen en samen met Adrian surfen ze op een afgelegen meer.

De reis eindigde uiteindelijk weer waar die begon in Windhoek. Bekijk hieronder de video.

Click here to read more: Motion

23Nov/15Off

Cabeibusha prijsvraag

Begin oktober ging tijdens de world cup op Sylt de film Cabeibusha in première, een actiedocumentaire over Sarah-Quita Offringa, waarin ze driekwart jaar gevolgd wordt op haar avonturen over de hele wereld. Een film vol smiles, wind, water én ijs.
In Motion #4 neemt Sarah-Quita ons mee voor een kijkje achter de schermen en in haar hoofd, hier op de site mogen we een exemplaar van het boek én de film weggeven. Check de video, like deze post op de site of op Facebook en misschien ben jij de lucky winner!





Mocht je geen geluk hebben, dan kun je de film natuurlijk gewoon bestellen via cabeibusha.com. Voor € 45,- krijg je de film én een 84 pagina’s tellend ‘bookazine’ met prachtige foto’s en het verhaal achter de film. Je kunt Cabeibusha ook bekijken via Vimeo: voor € 4,50 huur je hem voor 48 uur, voor € 17,- is hij van jou en kun je hem overal streamen én downloaden.

Click here to read more: Motion

7Sep/15Off

Soul searching in Cabo Verde

Zilveren, bijna doorzichtige nevelslierten zweven boven de vallei. Als golven slaan ze tegen de steile rotswand, worden teruggeworpen en verdwijnen weer in de thermische opwaartse luchtstroom. Opnieuw worden ze omhoog gedragen langs de berg om op de rotswand te breken. Achter de zilveren sluier een schijnbaar eindeloos diepgroen. Mijn blik dwaalt over sappig gras, suikerriet en bananenbomen. Over mango- en papayabomen en enorme koningspalmen. Aan de oostkant van het dorpje Ribeira do Paul strekken naaldbossen zich uit over de heuvels en bergruggen, terwijl loofbossen de westelijke heuvels en bergtoppen omlijnen. Uit de diepte van het dal klinkt het sporadische geblaf van honden. Een koe loeit, een paar kinderen schreeuwen bij het spelen. Stilte.

Tekst: Adi Beholz / Beeld: Julian Robinet

Soul searching Cabo Verde - tekst1

Onder me slingert een smal voetpaadje, gebouwd van een oneindige hoeveelheid stenen, in eindeloze haarspeldbochten de berg af. Een lieflijk stenen muurtje omzoomt het geheel. Het vergezicht van hellingen en kliffen wordt gedomineerd door deze stenen muren. Door de eeuwen heen met de hand gebouwd, vind je ze op elke vierkante meter van de vallei. Mannen met met eelt begroeide handen drijven koeien de helling op en slepen zakken met aardappelen met zich mee. Op een klein plateautje aan de steile wand, honderden meters boven Paul, strooit een voorovergebogen vrouw zaden in een vers geploegd akkertje.

Ik sta aan de grond genageld op de klif voor mijn tent. In mij voel ik de frisse ochtendlucht stromen. De laatste uren passeren de revue. De steile beklimming in de brandende middaghitte, het schaarse voedsel en ijskoude nacht zonder slaapzak en matje. Terwijl de zon langzaam stijgt boven de dennen in het oosten, wijkt de kou voor de weldadige warmte. Mijn ademhaling is rustig en gelijkmatig.

Soul searching Cabo Verde - tekst5
Soul searching Cabo Verde - tekst4
Soul searching Cabo Verde - tekst3

Alles ligt achter me. De lange, lichte en donkere feestavonden van het zomerseizoen, nederlagen en successen van de voorbije wedstrijden, de liefde van mijn laatste vriendin, de twijfel aan mezelf en de hoge vluchten die ik soms nam. Ik denk aan gemeenschappelijke sessies op de Oostzee en eenzame successen in de baai van São Pedro. Aan de horizon versmelten de wolken met de zee. Ik voel. Niet alleen het moment, ook elk detail van mijn verleden, de stroom van de tijd. Vermeende beslissingen versmelten met vermeend toeval. De stroom komt langzaam, neemt me mee en draagt me door het heden.

Mijn ademhaling is kalm, niets is meer van belang. Goed en kwaad worden één, zwart en wit verenigen zich. Alles komt samen en versmelt, vrij van menselijke dimensies. Zoveel ligt voor mij, maar niets anders dan het nu is van belang.

Soul searching Cabo Verde - tekst2Ik wil blijven, maar honger en dorst zetten me in beweging. Langzaam pak ik de tent in. Elke actie genereert meer warmte in mijn gehavende lichaam. Ik gooi de zware rugzak over mijn schouders en neem de onhandelbare koffer in de hand. Langzaam daal ik af richting het dal. Elke stap herinnert pijnlijk aan de zware klim. Gisteren genoot ik van het uitzicht van elke meter, zoog ik elk detail in me op. Nu telt alleen de volgende stap. De rivier op de bodem van het dal stroomt onder mij door. Ik strek me uit tegen de stenen muur van de oude brug. De zon schijnt warm en doet me goed. Mijn buik is vol met zelfgemaakt brood en kaas, verse groenten en fruit. Bronwater lest mijn dorst.

Mijn ogen vallen dicht en ik zwerf met Legolas en Aragorn door Lothlórien. De vallei van de Elfen is een groene oase vrij van de kwade invloeden van Mordor, buiten het bereik van de Ringgeesten. Het ruisen van de watervallen en beekjes wordt één met het geluid van de rivier onder me. Ik bevind me in een oase zo ver weg van alle zorgen van de wereld. Zo ver weg van het consumentisme, het kapitalisme, van terreur en oorlog. Zo ver weg van politiek en honger. Van slechte oogsten en droogtes. Zo ver van alle angsten en zorgen die ons drijven, kwellen en beperken. Een oase waar iedereen heeft wat hij nodig heeft, maar bijna niemand iets zijn bezit noemt.

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2015 #1. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!

Click here to read more: Motion

28Jul/15Off

Polen Outdoor

Met de indoor in Polen voor de deur, besloot de Canadese freestyler met Poolse roots Phil Soltysiak alvast een outdoor voorproefje te nemen op windsurfen in zijn tweede vaderland middels een road trip langs de Baltische Zee. Maatje Max Matissek regelde een bus van sponsor Chiemsee en zo ging het tweetal op weg om de 500 kilometer lange Poolse kust te ontdekken.

Woord: Philip Soltysiak / Beeld: Max Matissek & Philip Soltysiak

Polen outdoor - tekst 1

Een gecombineerde blik van de voorspellingen en de kaart van Polen deed ons besluiten onze trip te beginnen bij de westelijke grens van Polen, vlakbij Duitsland, in het dorpje Miedzyzdroje. Met een windvenster van slechts vier dagen hadden we geen tijd te verliezen: het was zaak ons snel een weg langs de kust te banen om zoveel mogelijk te zien én te varen. We hadden eerlijk gezegd niet veel verwacht van de Poolse wegen, maar het bleek een aangename verrassing: bij de grensovergang van Duitsland naar Polen ruilden we een betrekkelijk bumpy Autobahn in voor een vierbaans Poolse snelweg glad als een biljartlaken.

Onze eerste stop was een klein dorpje genaamd Wolin, waar de zwaaiende bomen ons op de rand van onze stoel hielden, onze ogen gericht op de landkaart om zo snel mogelijk een goede surfspot te vinden. Het ontdekken van nieuwe windsurfoorden heeft twee kanten. Je kunt fantastische onbevaren spots vinden, maar net zo goed waardevolle windrijke tijd verliezen terwijl je op zoek bent naar een plek om het water op te gaan. Vandaag kregen we helaas te maken met de tweede kant. We reden door Wolin op zoek naar bordjes met ‘Plaza’, Pools voor strand, en niet veel later stonden we oog in oog met de zee. Enig probleem: boerenakkers versperden de toegang. Onze zoektocht ging verder, over een hobbelig weggetje (toch goed die 4×4 optie op onze Transporter!), langs velden en door bossen, maar geen plaza. Gefrustreerd kwamen we uiteindelijk uit op een gesloten kampeerterrein, waar we binnenreden terwijl de laatste vlaagjes het water streelden. Een vruchteloos begin van deze trip, gevolgd door een snelle blik op de voorspellingen voor de rest van de week – die snel achteruit gingen – deed ons de moed in de schoenen zinken.

Polen outdoor - tekst 2

Met een licht humeur checkten we in in Hotel Marina in het kustplaatsje Miedzyzdroje, 30 minuten verderop. Een verse vissoep op de drukke promenade en de voorbij kuierende oudjes op de pier in het bewolkte weer suste ons in slaap, tijd voor een middagdutje. Rond etenstijd ontwaakten we van een diepe slaap, en nadat we wat Zlotys gepind hadden in het centrum, viel ons oog op een aantal vlaggen die plagend aan het flapperen waren. We ruilden onze eetplannen snel om voor een blik op de zee, die er niet alleen mooi uitzag door de donkere wolken waar stroken hel zonlicht doorheen schenen, maar ook winderig genoeg leek om te varen! Tien minuten later renden we langs de senioren die met wijd open ogen zagen hoe wij onze eerste Poolse windsurfsessie hadden, vlakbij de pier, of ‘molo’, van Miedzyzdroje. Het landen van een paar tricks vlak naast de molo deed de oudjes opkijken van hun gofty en lody – wafels en ijs – de meest populaire snacks hier aan de Baltische kust. Er was niemand anders op het water, en zelfs met de ondergaande zon en de 13 graden was het nog warm zat voor een heerlijke eerste kennismaking met Polen. Met ons hoofd in de wolken sloten we deze eerste dag af met een aantal Poolse delicatessen: haringtartaar in zure room en Tyskie, een van ‘s lands bekendste bieren.

De volgende dag begon vroeg met een 200 kilometer rit naar Slupsk waar we af hadden gesproken met Poolse slalommer Maciek Rutkowski. Deze goedlachse krullenbol wilde ons wel rondleiden langs een aantal van zijn homespots, en we volgden hem over smalle weggetjes die weinig meer met biljartlakens van doen hadden. Eerste bestemming was het populaire vakantieoord Ustka. Smalle straatjes leidden ons naar een kleine parkeerplaats aan het water. Hoewel het maar 15 graden was, had de zon het land genoeg opgewarmd voor een lekker zeebriesje. Met onze winterjas aan tuigden we op, terwijl in onze ooghoeken Poolse zonaanbidders in hun blote bast genoten van een dagje strand. De wind was side-onshore van rechts en we voeren tussen de launch vanaf het strand en de stenen pier die de haven afschermde. Er stonden wat kleine golfjes en ik maakte wat actieshots van Max met forwards en een airspock met het stadje op de achtergrond, terwijl de zeemeermin op de pier – symbool van het stadje – over ons waakte.

Polen outdoor - tekst 3

Na een korte lunchbreak trokken we verder richting Rowy, een spot met een flink industriële look, nog verder geaccentueerd door de laagstaande zon. Samen met Maciek tuigden we op voor een laatste sessie. Met de afnemende kracht van de zon zakte ook de wind wat in, we zeiden Maciek gedag en reden door naar het vissersdorpje Leba voor een mooie zonsondergang, een lokaal visje en Poolse knoedels genaamd pierogi.

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2014 #4. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!

Click here to read more: Motion