Windsurfgek Al het nederlands windsurf nieuws

16Nov/17Off

Stream Mountain

Afgelopen februari reisde Levi Siver af naar Japan om op Rishiri Island nu eens geen monstergolven, maar monsterbergen te bedwingen. In Motion #4 2017 lees je alles over zijn sneeuwavontuur, hier vind je de bijbehorende film Stream Mountain én een extra lange behind the scenes.

 

 

The post Stream Mountain appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

16Nov/17Off

ONKWave

Na een vruchteloos voorjaar en een mild begin van de herfst was het 7 oktober eindelijk zover: met wind uit het westen was Hoek van Holland het strijdtoneel van het ONKWave 2017.

Beeld Jan Peter van Popta

Maaike Huvermann liet voor de tweede keer zien dat ze zowel over skills als de juiste tactiek beschikt om Nederlands kampioen wave te worden – al zag het er in de eerste heat niet naar uit dat ze bovenop het podium zou eindigen. ‘De condities waren helaas iets minder dan voorspeld, vooral de golven vielen erg tegen. Het was vrij duidelijk dat er wel een lekker windje stond, maar hoeveel precies was lastig in te schatten dus ik had drie zeilen opgetuigd: 3,5/4,0/4,4). Vanwege het grote deelnemersveld duurde het best lang voordat de vrouwen aan de beurt waren dus ik heb eerst twee uurtjes gechilld. Zo tien minuten voor de heat ben ik even naar buiten geweest om te testen met mijn 72 liter Kode en 4,0 Blade, dat was op dat moment helemaal prima. Goede kleur lycra: check (dat ging vorig jaar fout namelijk, oopsss). Timing: check. Allemaal leuk, dus ik stap 30 seconden voor de start op mijn board… wind weg. Sta je dan op een 72 liter board en 4,0 zonder wind. Maar ja, de heat is gestart dus toch maar proberen dan. Ik sta te strijden om te blijven staan tot ik daar zo’n set aan zie komen en eigenlijk al weet: ‘Ja, dat gaat fout’. En ja hoor, ik overleef niet eens de eerste golf en wordt dik gespoeld!’

ONK Wave 2017

‘Ik had ook weinig kracht meer in mijn handen van alle andere golven overleven dus kon mijn setje niet meer houden. Mijn setje werd meegenomen en de tweede golf van de set moest nog komen. Dus die ging er ook overheen. Mijn setje lag natuurlijk vet ver weg dus ik ben maar begonnen met zwemmen. Ik was al helemaal kapot dus ik ben maar rustig aan gaan zwemmen want er was no way dat ik binnen die tien minuten van de heat weer bij mijn setje ging komen dus ik had sowieso al verloren. Na vijf minuten werd ik al zwemmende weer goed gepakt door een paar golven en had ik tot twee keer toe echt struggles om boven te komen. Daardoor raakte ik een beetje in paniek wat natuurlijk het domste is watje kan doen maar goed, it happened. Uiteindelijk heb ik geprobeerd gewoon rustig door te blijven zwemmen en na een hoop trappelen ben ik toch bij mijn setje gekomen. De heat was voorbij, ik was dik een kilometer downwind, helemaal gesloopt, heat verloren en moest het stuk nog teruglopen dus laten we zeggen dat ik er enigszins klaar mee was!’

ONK Wave 2017

‘Gelukkig doen we met het ONK een dingle dus ben je er niet gelijk na één keer uit en heb je nog een kans weer terug in de wedstrijd te komen. Om maar een beetje op safe te spelen heb ik mijn freestyle board gepakt, misschien niet zo goed om mee te kunnen golfrijden maar om te jumpen maakt dat niet zoveel uit. Ik was weer helemaal bijgekomen en gemotiveerd om te laten zien dat ik echt wel kan varen ben ik de heat ingegaan. Het voelde gewoon zoveel beter lekker op mijn freestyleboard te staan, ik ben gewoon emotionally attached to the freestyle board om het zo maar te zeggen haha. Die heat is uiteindelijk mijn beste wave heat ooit geweest en absoluut het hoogtepunt van de dag. Eerst een goede forward geland, toen een shaka en omdat ik al twee jumps had dacht ik waarom geen backloop. En ja hoor, eerste backloop ever!!! En als kers op de taart ook nog even een taka erachteraan in de golfrit. Super stoked! Tussendoor ook nog wat freestylemoves kunnen doen voor de fun. Keepin it exciting.’

ONK Wave 2017

‘Uiteindelijk ben ik heel blij dat ik gewoon op mijn freestyleboard kon blijven varen want de wind werd steeds minder dus dat gaf mij net dat beetje extra volume om te blijven planeren en de shorebreak door te komen. Daarna heb ik nog twee heats gevaren, de halve finale en de finale. Ook die heats gingen wel chill – gewoon forwards, shaka en golfritten met drie turns.
‘Het was natuurlijk heel leuk om weer te winnen maar ik heb ook superveel respect voor de andere chicks. Het waren hele lastige omstandigheden omdat de wind zo up en down was. Het was een heel avontuur en gevecht dus ben blij dat ik uiteindelijk toch nog heb kunnen terugvechten.’

ONK Wave 2017

 

Martin ‘Lampie’ ten Hoeve, tegenwoordig woonachtig in Denemarken, kwam er pas een dag voor het evenement achter dat het ONK gevaren zou worden. Na enige twijfel besloot hij er toch voor te gaan en zijn bus zuidwaarts te sturen. ‘Op vrijdagochtend waren de weerberichten nog niet heel overtuigend, in ieder geval niet goed genoeg om 1000 kilometer in de auto te gaan zitten. In de middag kwamen de laatste updates van twee verschillende weerstations binnen, eentje was zeer positief, de andere zaaide eigenlijk alleen nog maar meer twijfel. Na overleg kwam ik tot besluit om de gok maar te wagen en ben ik om vier uur in de middag maar gaan rijden. In de avond rond Hamburg kwam ik erachter dat de herfstvakantie ook was begonnen voor de Duitsers: acht kilometer stapvoets rijden deed me toch even afvragen wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Maar goed, ik had de keuze gemaakt, en mijn focus lag op Hoek van Holland, waar ik na nog een andere file om 4 uur ’s nachts aankwam. Na wat zoeken van de locatie heb ik mijn camper neergezet om toch nog even wat slaap te pakken.’

‘Gezien de lange reis en de korte nacht was ik verbaasd over hoe scherp ik mijn eerste heat openende, met paar zeer goeie turns en als laatste golf een wave 360. Het dieptepunt van de dag was tijdens de finale die later gecanceld werd. Twee sprongen en twee golven telden, maar in de praktijk kwam ik niet weg op mijn 5,6 icon en 115 liter Quantum proto. De wind was heel erg plaatselijk, Meev en Collin konden buitengaats wel hun ding doen maar ik leek echt op de verkeerde plaats te zijn met geen wind. Gelukkig werd de heat gecanceld omdat twee sprongen niet haalbaar waren. Oeff.’

ONK Wave 2017

‘In de super super finale (3 golven/1 sprong) voer ik sterk met een dikke off-the-lip en backside 360. De tweede plaats was niet waar ik op gehoopt had, maar gezien de lange tocht was ik nog best tevreden met het resultaat.’

ONK Wave 2017

 

Winnaar bij de heren werd Kevin Mevissen, die daarmee zijn tweede nationale titel in de pocket heeft. Hij pakte het serieus aan en had met Seb van den Berg zelfs een eigen coach meegenomen. ‘Ik ga er niet heen om gewoon een wedstrijdje te varen, als ik ga dan wil ik hem ook wel winnen natuurlijk. Wat dat betreft was het zeker tof dat Seb mee was, dan sta je gelijk met 1-0 voor. Leuk ook dat Lampie helemaal naar Hoek gekomen was, dat gaf nog meer inspiratie om er vol voor te gaan.
‘Wat me opviel van het evenement is dat er stiekem behoorlijk wat mannetjes rondlopen in Nederland die goed kunnen varen – iets dat ik nooit heb geweten omdat ik altijd alleen op Scheveningen vaar. Leuk om te zien.’

ONK Wave 2017

‘Omdat de wind en het daglicht aan het einde flink afnamen voeren we de finale met drie man, apart, maar ik richtte me op het varen. Met afnemende wind en een geleend setje om toch te kunnen planeren heb ik moeite gedaan om toch nog het beste uit die heat te trekken. Ik was de enige met goeie sprongen, de heat werd uiteindelijk afgeblazen. Ik was eigenlijk wel pissig, ik had al naar de kant kunnen gaan en een pintje kunnen drinken. Het format werd veranderd naar 3 golven en 1 sprong en bij het laatste licht heb ik alles uit die golven geperst wat te persen viel. Het was een close call; de jury vond dat ik toch het meest stijlvol aan het varen was, ik kreeg dat wimpeltje mee naar huis.’

ONK Wave 2017

ONK Wave 2017

 


Het podium bij de heren werd gecompleteerd door Collin Ansink, bij de dames eindigde Josine Schmitz als tweede, Eva Oude Ophuis pakte de derde plaats.

Meer actie van de Hoek van Holland Harbour Masters? Check de Facebookpagina van fotograaf Jan Peter ‘Jepe’ van Popta voor een compleet overzicht.

The post ONKWave appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

16Nov/17Off

Motion #4 2017 is uit!

Daar is-ie dan: Motion #4 2017! Boordevol vette foto’s, verhalen, producten en nieuwtjes uit de windsurfwereld. Hieronder alvast een kleine scoop van de artikelen en een preview om alvast in de stemming te komen.

Happy days in Chili
Het leven van een windsurfvader is niet altijd even makkelijk. Er is het jongleren van kinderen, baan en relatie – en dan is er nog die verslaving. Alleen een windsurfer begrijpt dat alle andere zaken ineens compleet overbodig worden als de blaadjes beginnen te ritselen en er golven staan. Windsurfen is de oorzaak van ruzies, frustratie, tranen. Zie nog maar eens te genieten van dat ontspannen familiedagje als je net een belletje hebt gehad van een van je maatjes dat het 4,5-weer is en masthoog side-off. Gelukkig heeft Klaas Voget de oplossing gevonden, en wel in Chili. ‘Als je de juiste locatie kiest voor een windsurftrip, kun je het familieleven combineren met de meest fantastische windsurfsessies ooit.’

Slag om Domburg
Op zaterdag 21 oktober vond de tweede editie van de Slag om Domburg plaats. Na de feestelijke opening begin september in de vorm van een beach cleanup en muziekfestival, was het herfststorm Brian die zorgde voor een straffe zuidwester en cleane golven. Een selectie van de mooiste beelden, vastgelegd door Patrick van Iersel en Rinaldo Lokers.

Interview – Under Construction
Ethan Westera (20) zit op een bank op het terras van Surfcentrum Brouwersdam en eet een broodje kaas. Zijn linkervoet is gehuld in roze gips en rust op tafel, naast hem liggen twee krukken. Ontspannen kijkt hij voor zich uit en lacht wat met zijn vrienden; hij gaat opvallend goed om met de blessure die hem sinds eind juli van het water houdt. ‘Ik ben altijd wel rustig. Als ik win ben ik een beetje blij, als ik verlies ben ik niet helemaal kapot. Zo zit ik in elkaar.’

 

Uiteraard ontbreken ook vaste rubrieken als de Echte Man Test, Moments en de Flashback niet. Wil jij deze gave artikelen niet missen? Bestel Motion #4 dan snel in onze webshop of word abonnee en kies uit een van de vette gratis welkomstacties!  Ben je op een surftrip maar wil je wel al het magazine lezen? Je kunt het nummer uiteraard ook in onze Soul Kiosk App bekijken!

 

The post Motion #4 2017 is uit! appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

3Nov/17Off

De Slag om Domburg

Op zaterdag 21 oktober vond de tweede editie van de Slag om Domburg plaats. Na de feestelijke opening begin september in de vorm van een beach cleanup en muziekfestival, was het herfststorm Brian die zorgde voor een straffe zuidwester en cleane golven. In Motion #4 vind je een selectie van de mooiste beelden, hier lees je het uitgebreide wedstrijdverslag van jurylid Dieter Van der Eyken.

Beeld Patrick van Iersel

Met een goede voorspelling op donderdag werd de call gemaakt om DSOD editie 2 een go te geven. Hoewel vrijdag de voorspelling al iets was geminderd, was het deelnemersveld er niet minder op. Sterker nog, misschien was het wel het sterkste dat we in Nederland de afgelopen jaren hebben gezien in de wave. Met hotshots als Leon Jamaer, kersvers Nederlands kampioen wave Kevin Mevissen, hoogvlieger Eric Rutjes en de vele Domburglocals was de actie op het water gegarandeerd en waren de verwachtingen hoog. Ikzelf kon spijtig genoeg mijn titel van vorig jaar niet verdedigen wegens een blessure, maar als jurylid kon ik alle actie mooi overzien.

Met 48 man ingeschreven was al vanaf het begin duidelijk dat er niet veel tijd over ging zijn, maar doordat de condities nog niet goed genoeg waren aan het begin van de dag werd de wedstrijd zo lang mogelijk uitgesteld. Om 13.15 kwam aan het wachten een eind. De golven werden steeds beter, maar door de nog steeds zwakke zuidelijke wind werd er beslist om 15 minuten heats te varen, 2 golven te tellen en 8 man heats te varen (met 2 judging panels) om zo verloren tijd in te halen. Iedereen had zo genoeg tijd om een goede golf uit te selecteren en nog een beetje tegen de sterke stroming op te boksen.

Slag om Domburg

Standout in deze ronde was Pieter Bijl. Hakkend door onderwater staande houten palen zette hij de beste golf van de eerste ronde op het scorebord: een mooie topturn gevolgd door een gewaagde bottomturn boven de houten palen om zich zo te positioneren voor een perfecte aerial. Iedereen ging los aan de kant en stond te springen om het water op te gaan. Het waaide misschien geen 30+ knopen maar de golven waren aan, Domkipa was ontwaakt!

Mama Eva Oude Ophuis wist haar mannetje ook te staan in deze lichtere condities en voer zich welverdiend naar de tweede ronde door perfecte golfselectie en liet zo een paar anderen toch een beetje blozen… Vervolgens stroomde ze net niet door naar de derde ronde na een van de grootste golven van de dag voor haar rekening te hebben genomen.

Slag om Domburg

Tegen ronde 2 begon de wind dan eindelijk ook door te trekken; hoewel het na de buien nog vaak een beetje wegviel konden we weer lekker naar 4 man heats gaan, met 2 golfritten en 1 sprong in 12 minuten. Heat 12 was hier een beetje de dome-heat aangezien het tijdens de eerste poging echt niet waaide en in hun tweede heat de wind uit het niets toenam naar meer dan 30 knopen . Daar sta je dan met je 4,7-tje, knetter overpowered. Thewes de Boer wist er wel raad mee en sprong de ene grote pushloop na de andere, gevolgd door de biggest rocket man van het hele event. Samen met een paar perfect getimed late smacks was hij duidelijk in topvorm!

De Duitse delegatie was ook niet de minste tijdens DSOD: Leon Jamaer was reeds gekend onder velen, maar ook Max Dröge maakte een heel sterke indruk met qua stijl misschien wel de beste golfritten van het hele event. Echter waren zij niet de enige twee die de Duitse vlag eer aan deden: Leons broer Henrik en Flo Behringer maakten verschillende mooie lange ritten en uiteindelijk ging Flo zelfs aan de haal met een set Dragonfins voor een van de beste waverides! Ook de half ingeburgerde David Osietzki die reeds enkele jaren in Nederland studeert, kwam helemaal in zijn element waarbij zijn golfritten meestal de doorslag gaven om zich zo op te werken tot in de finale.

De Slag om Domburg zou er niet staan zonder de fanatieke locals en dat deze hun spot goed kennen lieten ze maar al te graag zien. Met vaak de beste golfselectie van het deelnemersveld maakten ze vaak al snel het verschil in de eerste helft van de heat. Maar ook in de lucht waren ze niet te onderschatten. Kees Krom gaf er alles aan om door te stromen naar de kwartfinales en ging zo voor een zeer gewaagde one handed stalled forward. Helaas voor hem kreeg mede-Domburglocal en organisator Sven Akkerboom een van de betere golven van de dag met een dikke aerial om zo alsnog in de laatste minuut de plek in de volgende ronde veilig te stellen. Pim van der Borgt liet de eerste double van het evenement op zijn naam zien en kwam uiteindelijk enkel een tweede goede golf tekort om door te gaan naar de halve finale.

Slag om Domburg

Met alle kwartfinales gedaan werd het duidelijk dat de klok ons aan het verslaan was, we hadden nog twee halve finales en een finale te gaan met nog maar 30 minuten licht. Dan maar even out of the box denken: een 8 men final van 20 minuten (tot donker) en nog steeds 2 golfritten en 1 jump. Met genoeg spotters werd de haast onmogelijke taak van de jury al iets meer mogelijk gemaakt!

Twintig minuten met de beste riders op het water waren de ogen vooral gericht op wie Leon Jamaer kon verslaan. Max Dröge was de eerste die de aanval inzette met een geweldige golfrit om zo meteen de druk op Leon te zetten. Leon liet zich echter niet kennen en antwoorde bijna meteen met een double. Zonder te twijfelen volgde Max met zin voor risico meteen met zijn eigen double-poging. Spijtig genoeg voor Max was deze iets te veel over de top en eindige zijn Slag met een zwempartij door een gebroken mast. Zo won hij alsnog een prijs voor Pechvogel van de dag maar een overwinning of podium zat er niet meer in.

Erik de Landmeter was de grote hoop van de locals om de overwinning thuis te houden in Domburg. Na een goede golfrit met een mooie tail-release aerial en een stalled forward stond Erik er niet slecht voor in de eerste helft van de finale. Maar met Leons double en een goede golfrit was alle Nederlandse hoop op Eric Rutjes gericht.

Slag om Domburg

Eric was de enige die dichtbij Leon kwam in de tweede ronde door betere jumps te landen, al scoorde hij toen te zwak op zijn waverides om de Duitser te verslaan. Hoewel Eric in het begin van de finale een beetje verloren leek te zijn bracht één goede golfrit daar verandering in. Binnen drie minuten wist Eric twee goede golven te scoren en een mooie pushloop te staan om zo de druk op Leon toch weer op te voeren.
Leon weet hoe hij moet varen onder druk en net wanneer het leek dat Eric het verschil van ronde 2 kon goedmaken, plaatste Leon de beste golf van de finale op het scorebord! Meerdere turns, een aerial en een taka om het af te maken liet het duidelijk zijn: Leon wou en zou winnen.

Slag om Domburg

Met de eerste plek al bevestigd was het gevecht voor de laatste podiumplaats nog steeds aan, Robby de Wit had een paar mooie golfritten in elkaar gezet om zijn vorm van de vorige rondes door te trekken. Met maar één zwakkere jump liet hij de deur echter open voor Erik de Landmeter om alsnog op het podium te eindigen door een mooie tweede golf tegen het einde van de heat.

Slag om Domburg

Zo kregen we Leon Jamaer op de eerste plaats, Eric Rutjes verdienstelijk tweede (net zoals vorig jaar) en Erik de Landmeter als beste local op de derde plaats.

Dat er niet enkel prijzen waren voor de winnaars wist iedereen wel te appreciëren, zo was er de prijs voor beste Kaas Roll die verrassend naar Jasper van Dooijeweert ging. Hoewel hij indruk maakte op iedereen met zijn mooie rail-to-rail waverides, werd hij in ronde 3 wakker om ook te springen. Hij was immers maar net door ronde 2 geraakt door een laag scorende jump en moest wat extra’s doen wou hij de finale halen – spijtig genoeg voor hem zonder succes.
De Beste Move was dan uiteindelijk weer voor Remy Käller. Hoewel hij veel mooie dingen liet zien op het water wist hij de meeste indruk te maken met zijn originele manier van reizen naar de wedstrijd, namelijk met de trein!

Met genoeg bier voor iedereen werd er bij een lekker kampvuur bijgepraat over de wedstrijd en wat voor ieder zijn of haar vetste moment van de dag was. Zo kwam weer een eind aan een geslaagde editie van de Slag om Domburg, waarbij winnaar Leon Jamaer nog wist te melden dat het qua condities een van de beste evenementen was dit jaar. Zo zie je maar weer dat Nederland toch ook mooie dagen heeft!

Slag om Domburg

Op de Facebookpagina van de Slag om Domburg vind je een ruime selectie beeldmateriaal, evenals de volledige uitslag van het evenement.

The post De Slag om Domburg appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

19Sep/17Off

Leesvoer: Mystics Legend

In 2002 werd in Katwijk het merk Mystic opgericht door een groepje watersportfanaten op zoek naar technische producten die riders in staat stellen hun grenzen op te zoeken én eroverheen te gaan. Eén van de eerste producten was de Mystic Darkrider, een trapeze die met zijn agressieve en radicale
styling duidelijk anders was en daarmee de basis vormde voor de vele andere producten die zouden volgen. Veertien jaar en vele innovaties later komt Mystic met de Legend, ’s werelds eerste unibody trapeze.

Woord: Mystic
Beeld: Pierre Bouras, Benjamin Thouard, Mystic

Van tekentafel tot de surfshop kostte het twee jaar om de nieuwe Legend te ontwikkelen. Twee jaar van intensieve research en talloze bezoekjes aan verafgelegen Chinese fabrieken, op zoek naar nieuwe materialen en technische innovaties. Het resultaat van die zoektocht is een trapeze waarbij de basis bestaat uit een enkel stuk EVA-schuim. Ontwerper Bart Bootsma, in 2013 afgestudeerd in Industrial Product Design, was van begin tot eind bij het proces betrokken. Bart: ‘Bij de ontwikkeling van een nieuwe trapeze bepalen we eerst het hoofddoel. Wat willen we bereiken? In het geval van de Legend was dat een zo licht mogelijke trapeze met een goede grip en ondersteuning. Trapezes zijn opgebouwd uit veel verschillende lagen en onderdelen, soms wel meer dan 50.

Het is de combinatie van al die losse delen die een trapeze zijn specifieke eigenschappen geeft. Maar hoe meer onderdelen, hoe zwaarder de trapeze wordt.’ De eerste concepten van de nieuwe Legend waren erop
gericht het skelet binnenin de trapeze die de krachten verdeelt, lichter te maken. Bart: ‘We hebben een prototype gemaakt waarbij draadjes de krachten opvangen en verspreiden, maar na de nodige tests voldeed het niet aan de eisen en hebben we het de deur uit gedaan. Een ander idee was het samenvoegen van de buitenste lagen door ze te lamineren, zodat ze minder water op zouden nemen. Veelbelovend, en de eerste prototypes werkten ontzettend goed. Helaas bleek de uitvoering in de praktijk niet houdbaar: zout water en zon zorgden ervoor dat de constructie delamineerde.

Terug naar de tekentafel dus, met telkens weer de vraag: wat willen we nou echt bereiken? Het antwoord op deze vraag werd bij de Legend steeds extremer, met als uiteindelijk het ontwerp van de Flymold als resultaat.’ De Flymold is de basis van de Legend en bestaat uit een enkele laag EVA-schuim. EVA, of ethyleenvinylacetaat, is een slijtvaste kunststof, die in geschuimde vorm vaak gebruikt wordt in trapezes, maar bijvoorbeeld ook in softdecks op windsurfboards. Bart: ‘De doorbraak in de ontwikkeling kwam toen we een machine vonden die middels injection moulding schuim van hoge dichtheid in een mal kon spuiten. Bij dit proces worden kleine korreltjes EVA onder hoge druk in een mal geïnjecteerd. Door warmte reageert de materiaalformule waardoor het EVA opschuimt. Het schuim zet uit zodat je in een keer de goede vorm en shape hebt, bij een zeer hoge dichtheid.

Als je dit proces juist controleert krijg je een perfecte vorm, met een dichtheid die nauwkeurig te bepalen is.
Deze methode was nog nooit gebruikt bij het maken van trapezes. De machine op zich bestond al, maar hij was nog nooit voor dit soort producten gebruikt. Wel bij lichtgewicht schoenzolen, maar die zijn een stuk kleiner. We hebben moeten zoeken naar een fabriek die mallen kon maken die groot genoeg waren om onze Flymold te kunnen produceren.’

Omdat het EVA-schuim van de Legend uit een stuk bestaat en een hogere dichtheid heeft dan de meeste foams, is het stijver en kan het een deel van de functionaliteit op zich nemen. Om de druk van het zeil via de spreader evenredig over de Flymold te verdelen, is er achterop de trapeze een ergonomisch gevormde ‘backplate’ met uiteen waaierende straps bevestigd. Dit zogenaamde Flyweb verdeelt de krachten gelijkmatig over de trapeze en zorgt ervoor dat de Legend flexibel blijft, terwijl hij wel een optimale ondersteuning biedt.
Naast het feit dat er voor de Legend minder onderdelen gebruikt worden, zit het geheim van het lage gewicht hem ook in de bevestiging en afwerking van de verschillende lagen. Daar zit heel weinig ruimte tussen, waardoor er bijna geen plek is om water op te nemen. Bart: ‘Droog is de trapeze iets lichter dan normaal, maar nat maakt het een wezenlijk verschil. En dat vertaalt zich in extra vaarcomfort.’

Zodra het concept eenmaal stond, brak een intensieve testfase aan, met teamriders Boujmaa Guilloul en Robby Swift als hoofdtesters, maar ook Mystics eigen ontwerpers die de trapeze telkens weer door de mangel haalden. Bart: ‘De best manier om te testen is nog steeds de praktijk. Het is ontzettend moeilijk om in te schatten of een op papier fantastisch ontwerp niet na twee uur varen ineens gaat irriteren. Onze teamriders hebben verschillende prototypes getest, onder verschillende omstandigheden. En omdat we zelf ook windsurfen begrijpen we beter waar zij het over hebben als ze met feedback komen, en kunnen we ook onze eigen bevindingen meenemen.’

Zo was na twee jaar ontwerpen, testen, slijpen en tweaken de Legend oké bevonden. De lat voor 2017 ligt hoog. Tijd om eroverheen te gaan.

 

Thermoform vs Flymold
Bij veel trapezes – ook van Mystic – wordt (deels) de thermoformmethode gebruikt. Hierbij worden platen EVA-schuim van een paar centimeter dik onder hoge druk in een mal geperst, waarna er door middel van verhitting een vorm in gemaakt wordt. Het nadeel van deze methode is dat de vorm minder goed te controleren is, en de dichtheid en hardheid minder nauwkeurig bepaald kunnen worden. Daarnaast zijn er soms problemen met de sterkte en de afwerking. Bart Bootsma: ‘De injection moulding-methode die bij de Flymold toegepast wordt, is een stuk nauwkeuriger dan de thermoform-techniek. Dit wil overigens niet zeggen dat het per se beter is, het ligt eraan wat je wilt bereiken. In het geval van de Legend was dat een trapeze met een laag gewicht, veel grip en een goede ondersteuning. Als je juist een heel flexibele trapeze wilt, of eentje die extra veel bescherming biedt, zijn andere productiemethoden weer meer geschikt. We hebben deze techniek nu voor het eerst toegepast, wellicht dat het in de toekomst op andere vlakken toegepast gaat worden.

Functie vs Esthetiek
Bij het ontwerpen van een product moet je met verschillende zaken rekening houden. Het belangrijkste is uiteraard dat een trapeze functioneel is, maar voor de looks kan het ook een vereiste zijn om bijvoorbeeld een materiaal te gebruiken dat een mooie afwerking heeft. Daarom moet je in het begin ook al nadenken hoe een product uiteindelijk gestyled gaat worden, al blijft het technische aspect uiteraard belangrijker dan goede looks.

Cheftester Robby Swift
Toen Mystic me vroeg mee te werken aan de ontwikkeling van een nieuwe trapeze kwamen ze met twee vragen: wat is voor jou de perfecte heuptrapeze, en wat kunnen we doen wat nog nooit iemand anders gedaan heeft? Mijn eerste gedachte was dat ik een zo licht mogelijke trapeze wilde, eentje die zich niet vol zuigt met water zodat je met een gewicht van vijf kilo rond je middel vaart. Verder moest hij natuurlijk een goede steun bieden zodat ik zonder moeite uren achtereen kan windsurfen, me beschermen als ik eens op mijn rug land, maar ook weer niet zo groot dat hij mijn bewegingsvrijheid beperkt. Tenslotte moet hij comfortabel te varen zijn mét en zonder wetsuit en geen uitslag geven als ik in mijn blote bast surf. Easy toch?Het was genoeg feedback voor Mystic om aan de slag te gaan met een eerste prototype, wat ik enige tijd later met de post kreeg. De eerste proto van de Legend was gelijk een stap voorwaarts vergeleken met wat ik daarvoor gevaren had. Hierna zijn we nog een jaar bezig geweest met kleine aanpassingen. Zo hebben we de spreaderbar korter gemaakt en de twee straps die de haak vasthouden schuin van elkaar weg te laten lopen, zodat de haak perfect op zijn plaats blijft en je altijd weet waar hij zich bevindt. Je kunt je echt op het surfen concentreren en hoeft niet telkens te kijken als je in- of uithaakt. De buiging van de haak is ook iets aangepast en de tip perfect rond gemaakt zodat de trapezetouwtjes nooit per ongeluk precies op de tip blijven hangen en je denkt dat je ingehaakt bent. Het zorgt er ook voor dat je gemakkelijk uit kunt haken in jumps zoals one-handed backloops. Als laatste tweak hebben we de bar pad zo klein mogelijk gehouden om extra gewicht te besparen. Al met al is het de beste trapeze die ik ooit gehad heb.



Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2016. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Mystics Legend appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

12Sep/17Off

Windsurfgirls

Terwijl een deel van de #windsurfgirls het in Denemarken uitvecht tijdens de World Cup in Hvide Sande (check pwaworldtour.com voor livestream) hebben we hier wat oude (en meer ingezoomde) beelden van deze snelle dames. Na wave en freestyle gaat het in deze derde clip uit de windsurfgirl-series om pure snelheid, en dat is echt niet alleen weggelegd voor mannen…

 

Toch meer van de golven of freestyletricks? Windsurfgirls rippen overal!

 

 

The post Windsurfgirls appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Aug/17Off

Leesvoer: Madagaskar – revisited

Gilles Calvet heeft de ontdekkingsreis nog voor ogen alsof het gisteren was, in plaats van alweer bijna 25 jaar geleden. In 1992 leidt de nimmer af latende zoektocht naar wind en golven de dan nog piepjonge Fransman naar het zuiden van Madagaskar. Weergaloze wind- en golfstatistieken voor de maanden apri l tot oktober laten er geen twijfel over bestaan: ergens hier moeten windsurfspots van wereldklasse te vinden zijn.

Woord: Leon Jamaer
Beeld: Gilles Calvet

Ongeveer een week lang verblijven ze in Fort Dauphin, waar ze surfen en windsurfen, en in contact komen met een van de meest invloedrijke families van het land in de Indische Oceaan. Tijdens een van de gezamenlijke diners is een mosselvisser van de zuidkust aanwezig. Hij vertelt over de golf vlakbij zijn huis in het vissersdorpje Lavanono die de Franse avonturiers zou kunnen interesseren. Een spot waar de wind over de toppen van de cleane golven scheert, waarna ze netjes gesorteerd breken op het rif. Gilles’ interesse is gewekt. Het duurt vijf dagen voor ze met veel steun van hun nieuw opgedane contacten een expeditie op touw hebben. In twee 4×4 Jeeps volgeladen met water, voedsel, tenten en natuurlijk windsurfspullen zetten ze koers naar het zuiden, zich een weg banend door de weerbarstige begroeiing van het eiland. Na twee dagen rijden bereiken ze Lavanono. ‘Een schot in de roos’, zegt Gilles nu, ‘we waren echt verbijsterd door deze spot!’

Dergelijke ontdekkingen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. De wereld heeft de laatste decennia onder de loep gelegen en zelfs de meest afgelegen uithoek is inmiddels wel bereisd en gefotografeerd. Van Kamchatka in het Russische Verre Oosten tot IJsland, van West-Afrika tot Patagonia – er is nauwelijks nog een strand, baai of rotspunt niet in kaart gebracht en ergens opgenomen in het wereldwijde register genaamd het internet. Gilles beaamt: er is waarschijnlijk nog maar een handvol onontdekte surfspots in de wereld. Maar ook de drang om nieuwe spots te vinden is drastisch afgenomen. ‘In 95 procent van de gevallen als ik een fototrip plan met professionele surfers luidt de eerste vraag: ‘hoe ver is het van het vliegveld naar de spot?’ gelijk gevolgd door ‘hoeveel dagen per week kunnen we varen?’’ Gilles heeft gelijk.

Niet zelden heb ik urenlang zitten twijfelen wat mijn volgende bestemming zou worden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Wind van links of rechts, iets aflandig of liever constant crossonshore, grote of toch kleine golven, met of zonder wetsuit, met de auto te bereiken of op een ander continent… het zijn slechts een paar van de vragen die me door het hoofd schieten als ik een plan maak voor een volgende trip. Als de shortlist, waarbij ook de plek om te wonen nog uitvoering overwogen wordt, eenmaal gemaakt is, is het tijd voor intensief vervolgonderzoek met behulp van gespecialiseerde tijdschriften en natuurlijk het internet. Ik check foto’s, video’s en reisverslagen, neem contact op met vrienden die de bestemming al eerder hebben aangedaan en zo komt het voor dat ik tegen de tijd dat ik op de plaats van bestemming aankom bijna het gevoel heb alsof ik thuiskom. Leuk en comfortabel natuurlijk, maar ergens ook wel saai en ontdaan van elke vorm van avontuur. Het onbekende wordt bijna niet meer opgezocht – de tijd van de ontdekkers lijkt te zijn vervlogen en daarmee ook de vlinders in de buik die Gilles en zijn vrienden bij de eerste aanblik van de golf van Lavanono voelden.

In het voorjaar mei krijg ik een belletje van Gilles, die ik een paar jaar geleden bij een event op La Réunion heb leren kennen. Die vrolijke dwarsligger die liever zelf gaat surfen dan dat hij foto’s maakt was ik niet vergeten. Hij is van plan een reis naar het zuiden van Madagaskar te maken. Iets met een golf die hij vele jaren geleden had ontdekt en of ik mee wil. Ik denk na, vraag instinctief naar de reis er naartoe en krijg ‘lang en lastig’ als antwoord. Ik ben zo verdiept in gedachten, dat ik het gezucht aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor. Dan ruik ik de mogelijkheid van een fantastische, zij het tweedehands, ontdekkingsreis en ik zeg toe.

Drie maanden later is het zo ver. We zijn halverwege de zomer en ik snak naar een goede windsurfsessie. Het slechte weer in Duitsland, het gebrek aan wind en een verkoudheid die maar niet over gaat maken me extra gemotiveerd om mijn boardbag in te pakken en Europa te ontsnappen. De laatste dagen voor vertrek zijn hectisch: eerst verhuizen naar een nieuw appartement, dan nog snel even mijn belastingaangifte invullen, en als kers op de taart een berg e-mails afwerken van vertegenwoordigers van automerken die me willen strikken voor hun nieuwe reclamecampagne, waarvoor ze me willen uitbetalen in de nieuwste munteenheid genaamd Facebookreach, wunderbar… We cruisen rustig op een hoogte van tien kilometer als de gezagvoerder me ruw uit mijn dagdroom haalt. We naderen we de evenaar, bedankt voor de info captain. Mijn buurman, ene Thomas Traversa, krijgt hier niets van mee, hij slaapt diep en vast. Het is tijd om alle negatieve gedachten uit en mijn koptelefoon op te zetten, mijn ogen te sluiten en me over te geven aan de voorpret. Niet veel later droom ik over lege lineups, verse vis en een leven in een lagere versnelling.

Een paar uur later landen we in Madagaskar. We brengen de halve dag door in hoofdstad Antananarivo en nemen daarna een vlucht naar Fort Dauphin. Van daaruit rijden we met een 4×4 verder naar het zuiden. Reisleider Gilles blijkt niet te hebben overdreven toen hij ‘lang en lastig’ zei. Misschien is het mijn Duitse inborst, maar van enige structuur lijkt geen sprake te zijn. Het is moeilijk te zeggen of Gilles gewoon geen zin heeft zijn plannen met ons te delen, of dat hij simpelweg geen plan heeft. Ik ben in elk geval blij als we iets na het invallen van de duisternis een plek vinden om te overnachten.

De volgende dag zijn we al vroeg weer op pad. We zijn nog ver van onze uiteindelijke bestemming en ik ben echt overweldigd door dit land. Deze ‘nieuwe wereld’ laat zoveel indrukken los op mijn synapsen dat ik letterlijk overspoeld word. Langs de route staren de locals ons konvooi na. Zelfs in de middle of nowhere zijn er altijd mensen op straat die hun waar aanprijzen, handelen, andere mensen of dieren vervoeren, lopen, zitten, rijden, spelen en discussiëren. Velen van hen zwaaien als we langsrijden. Soms met een lach op hun gezicht, soms met een serieuze blik die hun dagelijkse bestaan weerspiegeld, zo lijkt het. Met een gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur gaan we verder. Het landschap wordt droger en onherbergzamer; mensen en vee komen steeds dunner en meer uitgehongerd over. Als we een grote, uitgedroogde rivier oversteken zie ik een groepje vrouwen die de laatste restjes water gebruiken om hun kleren te wassen. Ik realiseer me dat mijn first world problems een ver van mijn bed show zijn voor de mensen hier, die het echt zwaar lijken te hebben.

Na tweeënhalve dag reizen komen we aan in Lavanono, en Gilles heeft niet gelogen: vanaf de heuvel die uitkijkt over het kleine dorpje, dat niet meer is dan een verzameling hutjes gegroepeerd rond een kerk, een school en een winkeltje, zien we een cleane masthoge golf op het rif slaan; 30 knopen wind doet het zand stuiven. Ik kan niet wachten de golf van dichtbij te zien, en we haasten ons de laatste paar kilometer richting het water. Nog geen uur later beleven we tussen de golven onze vuurdoop. Onder toeziend oog van de lokale vissers en vooral veel kinderen varen we tot de wind te aflandig en vlagerig wordt. De vermoeidheid van de reis is verruild voor de vermoeidheid van een heerlijke windsurfsessie en ik dank Gilles op mijn blote knieën dat hij me gebeld heeft voor dit nu al wonderlijke avontuur.

De volgende dagen voltrekken zich volgens een vast schema: we staan om zes uur ’s ochtends op, gaan golfrijden op een van de spots rond het dorp, komen terug om te ontbijten en gaan dan nog een keer golfrijden. Na het middageten begint de wind op te komen, zodat we tegen 12 of 1 uur ons windsurfmateriaal pakken, dat opgetuigd naast de lodge ligt. We windsurfen tot de wind tegen 5 of 6 uur ’s middags te aflandig en vlagerig wordt. Bij terugkomst eten we vers gevangen vis en om 9 uur ’s avonds gaat de stroomgenerator uit en is het bedtijd. Een simplistische luxe van eten, surfen, windsurfen en slapen, zonder invloeden van buitenaf.

Net als ons leven, speelt ook dat van de Antandroy, zoals het volk dat hier woont genoemd wordt, zich af rond de zee. Voor hen is de oceaan zowel inkomsten- als voedingsbron – ons dient ze vooral voor de instandhouding van onze dopamine en serotoninehuishouding. Terwijl de mannen elke ochtend met hun kleine kano’s met geïmproviseerde zeiltjes de zee op gaan om te vissen, varen wij uit op zoek naar mooie bottomturns en off-the-lips. En hoewel onze beweegredenen zo wezenlijk verschillen, lijkt het alsof de Antandroy onze toewijding wel kunnen waarderen. Het duurt niet lang voordat een paar kids ons na beginnen te doen met oude overgebleven golfsurfboardjes, houten planken of wat maar wil drijven. Het maakt dat de sfeer ondanks het toch niet gemakkelijke lot van de bevolking ontspannen en gastvrij is.

Na ongeveer een week neemt de tot dan toe constante wind afscheid van ons, en ergens komt het ons best goed uit. Thomas, wiens lichaam bedekt is met vlooienbeten, heeft namelijk zijn tweede nacht doorgebracht op het toilet en ook Gilles is geveld door buikgriep. Het lijkt erop dat het gebrek aan slaap dat hierbij komt kijken de nodige paranoia heeft opgewekt: Gilles beschuldigt onze kokkin ervan hem te hebben vergiftigd, omdat hij de laatste paar dagen steeds te laat gekomen is voor het avondeten. ‘Het gebeurt vaker in Madagaskar’, schuimt hij, ‘dat koks hun klanten opzettelijk vergiftigen!’ Een uitbraak van een griepvirus dat net het zuiden van het eiland treft is waarschijnlijk een meer waarschijnlijke oorzaak, maar echt puf om er met Gilles over te discussiëren heb ik niet, ik heb andere symptomen. Ik ben al twee dagen niet naar de wc geweest en heb er ook nog een flinke koorts bij gekregen. Anderhalve week in onze trip heeft onze bungalow wat weg van een ziekenhuis: paracetamol wordt uitgewisseld tegen norittabletten, zinkcrème tegen Imodium.

Ik vertrouw vooral op mijn ui-knoflook-gemberthee om me weer terug op de been te helpen, al krijg ik hem maar met moeite weg. Terwijl Thomas en Gilles na een paar dagen weer fit zijn heb ik na meer dan een week nog steeds klachten en nauwelijks genoeg kracht om me richting het eten te slepen. Ik denk er zelfs over om eerder terug te gaan – een paar dagen na de geplande terugkeer begint de World Cup in Denemarken en ik zie niet hoe ik op tijd fit ga zijn – maar logistiek is het bijna onmogelijk. Alleen al de volgende stad ligt op acht uur rijden.

Zo lijkt dit avontuur als een nachtkaars uit te gaan. Zwetend en ijlend schieten de gedachten als bliksemflitsen door mijn hoofd. Even ten oosten van Madagaskar ligt surfparadijs Mauritius met meer constante omstandigheden, een half zo lange reis en westerse resorts. Waarom heb ik niet gewoon de makkelijkste weg gekozen, en een aanbieding geboekt via het reisbureau?! Gelukkig komt aan deze nare tijd abrupt een einde als ik een antibioticum krijg van een stel reizigers dat toevallig langs Lavanono komt; het slaat direct aan en ik zie het leven weer van de zonnige kant. Op halve kracht geniet ik de paar overgebleven dagen nog van alles wat Lavanono te bieden heeft, totdat het tijd is om onze tassen te pakken voor de lange reis naar huis.

Terwijl de Jeep zich met een slakkengang door het ruige landschap vecht, schieten beelden van de laatste weken door mijn hoofd. De uitstekende zeil- en visvaardigheden van de Antandroy, die met hun kano’s uitzonderlijk nauwkeurig en snel door de zee glijden. Of de kinderen die in een steeds smaller wordende cirkel zwemmen en daarbij op het water slaan om scholen vissen in het net te drijven, of mijn spullen na een surfsessie dansend en zingend terug naar het strand dragen.

Mooi waren ook de avonden zonder afleiding van sociale media, gevuld met gesprekken over de verschillen tussen de Duitse en de Franse politiek, de voors en tegens van foilwindsurfen of Thomas’ Thermomixer die zijn soepkookskills naar een nieuw niveau heeft getild. De verhalen van Gilles over zijn vader die zeevaarder was en hoe hij als kind op zeiltochten altijd de opdracht kreeg de routes te checken en op zeekaarten op zoek te gaan naar ankerplaatsen in baaitjes voor de kust. ‘Dat is een van de redenen dat ik elke reis op een andere manier plan en nooit twee keer dezelfde route neem’, zei hij. ‘Weet je: na een paar jaar herinnert sowieso niemand zich meer zijn honderdste bottomturn of aerial. Het zijn de verhalen van gebeurtenissen onderweg, de dingen die mis gingen, waar mijn kinderen naar vragen als ik terugkom van een surftrip. En dat is ook wat ik me zelf na al die jaren nog het meest levendig kan herinneren.’ Ikzelf herinner me vooral de vuurrode zonsondergangen en bijna opzichtig glinsterende sterrenhemel. De plant- en boomsoorten die ik nooit eerder had gezien en die eerder in het tijdperk van de dinosaurussen lijken te passen. Terwijl we door de dichtbegroeide bush rijden stel ik me voor hoe de pas 300 jaar geleden uitgestorven olifantsvogel, die met zijn hoogte van 3,6 meter ‘s werelds grootste vogel moet zijn geweest, door de valleien van Madagaskar moet hebben gewandeld.

Als we inchecken in Fort Dauphin voor onze vlucht naar Parijs zijn we allemaal een geweldige ervaring rijker, en ben ik mijn ziekte van de week ervoor alweer bijna vergeten. In plaats daarvan heb ik enorme zin in nieuwe avonturen, al weet ik dat de manier waarop ze tot stand komen vaak letterlijk hobbelig is.


Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2017. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Madagaskar – revisited appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

9Aug/17Off

Lampie springt weer

Na een paar jaar waarin zijn lichaam hem tegenwerkte is Martin ‘Lampie’ ten Hoeve terug waar hij thuishoort: in het luchtruim. Niet alleen daar natuurlijk, zijn taka’s en (backside) wave 360’s draait hij ook nog net zo makkelijk als voorheen, maar eindelijk durft hij zich ook weer te lanceren in tweaked pushloops, backies en stalled forwards. Zou zijn stijlvolle viking-baard er iets mee te maken hebben??

Volg Martin op Tenerife bij zijn eerste PWA-wedstrijd sinds 2015 via pwaworldtour.com.

The post Lampie springt weer appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

8Aug/17Off

Lampie springt weer

Na een paar jaar waarin zijn lichaam hem tegenwerkte is Martin ‘Lampie’ ten Hoeve terug waar hij thuishoort: in het luchtruim. Niet alleen daar natuurlijk, zijn taka’s en (backside) wave 360’s draait hij ook nog net zo makkelijk als voorheen, maar eindelijk durft hij zich ook weer te lanceren in tweaked pushloops, backies en stalled forwards. Zou zijn stijlvolle viking-baard er iets mee te maken hebben??

Volg Martin vanaf vandaag bij zijn eerste PWA-wedstrijd sinds 2015, op Tenerife, via pwaworldtour.com.

 

The post Lampie springt weer appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

7Aug/17Off

Huig-Jan Tak wordt tweede tijdens de Kona Worlds van 2017!

Na 6 dagen van intensief racen in Båstad, Zweden, heeft ‘onze’ Huig-Jan Tak (22) het zilver weten te bemachtigen tijdens de Kona World Championships. Vanuit het deelnemersveld wist de jonge Zweed Adam Holm het Tak lastig te maken. Holm wist Tak nipt voor te blijven, op slechts één punt voorsprong.

Foto’s: Aangeleverd – Daniel Nordlund

Het kampioenschap speelde zich af op de wateren van Båstad, aan de Zweedse west-kust. Over de jaren heen zijn daar al meerdere watersport-toernooien gehouden, maar de eerste dagen werd er gevaren in lage wind en met wisselende omstandigheden. Hierdoor kwamen de tactische vaardigheden bij de surfers mooi naar voren. Later trok de wind aan en werd het een spannende strijd tussen Tak en Holm. Tak liet in drie manches zien dat hij het niveau van Holm aankon en naderde hem al snel in het overall klassement.

Na slechts één race tijdens de laatste ochtend besloot het wedstrijd comité de surfers niet meer het water op te sturen omdat de wind enorm was aangetrokken. Voor Tak geen verkeerde call. “Ik ben blij met mijn races en blij dat Adam won, het was een voorrecht om tegen hem te racen. Helaas kunnen we niet meer het water op om nog meer te racen, zeker omdat ik de laatste dag de vorm te pakken had”, aldus Tak.

Afgelopen jaar wist Tak het kampioenschap U23 in Malmö, te winnen en later dat seizoen werd hij hij gekroond tot Kona World Champion in Islamorada, Florida. Dit keer is Adam Holm dus gekroond tot winnaar. Bjorn Holm werd derde, op slechts 3 punten achterstand van Tak.

De Kona One is een van de snelst groeiende windsurf-klassen en is onderdeel van ISAF. Het is een one-design class waarbij alle surfers hetzelfde materiaal gebruiken en vrouwen en mannen samen varen. Hetzelfde zeil word gebruikt in alle condities en het formaat ervan hangt af van het gewicht van de surfer, om de competitie zo gelijkwaardig mogelijk te houden. Verder is het een non-pumping klasse.

Voor de complete uitslag kun je terecht op sailingbastad.se en voor meer surfnieuws volg je ons op Facebook. Voor de veste trips, de nieuwste gear en de mooiste foto’s zit je met een abonnement op Motion altijd goed!

The post Huig-Jan Tak wordt tweede tijdens de Kona Worlds van 2017! appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion