Windsurfgek Al het nederlands windsurf nieuws

16Nov/17Off

ONKWave

Na een vruchteloos voorjaar en een mild begin van de herfst was het 7 oktober eindelijk zover: met wind uit het westen was Hoek van Holland het strijdtoneel van het ONKWave 2017.

Beeld Jan Peter van Popta

Maaike Huvermann liet voor de tweede keer zien dat ze zowel over skills als de juiste tactiek beschikt om Nederlands kampioen wave te worden – al zag het er in de eerste heat niet naar uit dat ze bovenop het podium zou eindigen. ‘De condities waren helaas iets minder dan voorspeld, vooral de golven vielen erg tegen. Het was vrij duidelijk dat er wel een lekker windje stond, maar hoeveel precies was lastig in te schatten dus ik had drie zeilen opgetuigd: 3,5/4,0/4,4). Vanwege het grote deelnemersveld duurde het best lang voordat de vrouwen aan de beurt waren dus ik heb eerst twee uurtjes gechilld. Zo tien minuten voor de heat ben ik even naar buiten geweest om te testen met mijn 72 liter Kode en 4,0 Blade, dat was op dat moment helemaal prima. Goede kleur lycra: check (dat ging vorig jaar fout namelijk, oopsss). Timing: check. Allemaal leuk, dus ik stap 30 seconden voor de start op mijn board… wind weg. Sta je dan op een 72 liter board en 4,0 zonder wind. Maar ja, de heat is gestart dus toch maar proberen dan. Ik sta te strijden om te blijven staan tot ik daar zo’n set aan zie komen en eigenlijk al weet: ‘Ja, dat gaat fout’. En ja hoor, ik overleef niet eens de eerste golf en wordt dik gespoeld!’

ONK Wave 2017

‘Ik had ook weinig kracht meer in mijn handen van alle andere golven overleven dus kon mijn setje niet meer houden. Mijn setje werd meegenomen en de tweede golf van de set moest nog komen. Dus die ging er ook overheen. Mijn setje lag natuurlijk vet ver weg dus ik ben maar begonnen met zwemmen. Ik was al helemaal kapot dus ik ben maar rustig aan gaan zwemmen want er was no way dat ik binnen die tien minuten van de heat weer bij mijn setje ging komen dus ik had sowieso al verloren. Na vijf minuten werd ik al zwemmende weer goed gepakt door een paar golven en had ik tot twee keer toe echt struggles om boven te komen. Daardoor raakte ik een beetje in paniek wat natuurlijk het domste is watje kan doen maar goed, it happened. Uiteindelijk heb ik geprobeerd gewoon rustig door te blijven zwemmen en na een hoop trappelen ben ik toch bij mijn setje gekomen. De heat was voorbij, ik was dik een kilometer downwind, helemaal gesloopt, heat verloren en moest het stuk nog teruglopen dus laten we zeggen dat ik er enigszins klaar mee was!’

ONK Wave 2017

‘Gelukkig doen we met het ONK een dingle dus ben je er niet gelijk na één keer uit en heb je nog een kans weer terug in de wedstrijd te komen. Om maar een beetje op safe te spelen heb ik mijn freestyle board gepakt, misschien niet zo goed om mee te kunnen golfrijden maar om te jumpen maakt dat niet zoveel uit. Ik was weer helemaal bijgekomen en gemotiveerd om te laten zien dat ik echt wel kan varen ben ik de heat ingegaan. Het voelde gewoon zoveel beter lekker op mijn freestyleboard te staan, ik ben gewoon emotionally attached to the freestyle board om het zo maar te zeggen haha. Die heat is uiteindelijk mijn beste wave heat ooit geweest en absoluut het hoogtepunt van de dag. Eerst een goede forward geland, toen een shaka en omdat ik al twee jumps had dacht ik waarom geen backloop. En ja hoor, eerste backloop ever!!! En als kers op de taart ook nog even een taka erachteraan in de golfrit. Super stoked! Tussendoor ook nog wat freestylemoves kunnen doen voor de fun. Keepin it exciting.’

ONK Wave 2017

‘Uiteindelijk ben ik heel blij dat ik gewoon op mijn freestyleboard kon blijven varen want de wind werd steeds minder dus dat gaf mij net dat beetje extra volume om te blijven planeren en de shorebreak door te komen. Daarna heb ik nog twee heats gevaren, de halve finale en de finale. Ook die heats gingen wel chill – gewoon forwards, shaka en golfritten met drie turns.
‘Het was natuurlijk heel leuk om weer te winnen maar ik heb ook superveel respect voor de andere chicks. Het waren hele lastige omstandigheden omdat de wind zo up en down was. Het was een heel avontuur en gevecht dus ben blij dat ik uiteindelijk toch nog heb kunnen terugvechten.’

ONK Wave 2017

 

Martin ‘Lampie’ ten Hoeve, tegenwoordig woonachtig in Denemarken, kwam er pas een dag voor het evenement achter dat het ONK gevaren zou worden. Na enige twijfel besloot hij er toch voor te gaan en zijn bus zuidwaarts te sturen. ‘Op vrijdagochtend waren de weerberichten nog niet heel overtuigend, in ieder geval niet goed genoeg om 1000 kilometer in de auto te gaan zitten. In de middag kwamen de laatste updates van twee verschillende weerstations binnen, eentje was zeer positief, de andere zaaide eigenlijk alleen nog maar meer twijfel. Na overleg kwam ik tot besluit om de gok maar te wagen en ben ik om vier uur in de middag maar gaan rijden. In de avond rond Hamburg kwam ik erachter dat de herfstvakantie ook was begonnen voor de Duitsers: acht kilometer stapvoets rijden deed me toch even afvragen wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Maar goed, ik had de keuze gemaakt, en mijn focus lag op Hoek van Holland, waar ik na nog een andere file om 4 uur ’s nachts aankwam. Na wat zoeken van de locatie heb ik mijn camper neergezet om toch nog even wat slaap te pakken.’

‘Gezien de lange reis en de korte nacht was ik verbaasd over hoe scherp ik mijn eerste heat openende, met paar zeer goeie turns en als laatste golf een wave 360. Het dieptepunt van de dag was tijdens de finale die later gecanceld werd. Twee sprongen en twee golven telden, maar in de praktijk kwam ik niet weg op mijn 5,6 icon en 115 liter Quantum proto. De wind was heel erg plaatselijk, Meev en Collin konden buitengaats wel hun ding doen maar ik leek echt op de verkeerde plaats te zijn met geen wind. Gelukkig werd de heat gecanceld omdat twee sprongen niet haalbaar waren. Oeff.’

ONK Wave 2017

‘In de super super finale (3 golven/1 sprong) voer ik sterk met een dikke off-the-lip en backside 360. De tweede plaats was niet waar ik op gehoopt had, maar gezien de lange tocht was ik nog best tevreden met het resultaat.’

ONK Wave 2017

 

Winnaar bij de heren werd Kevin Mevissen, die daarmee zijn tweede nationale titel in de pocket heeft. Hij pakte het serieus aan en had met Seb van den Berg zelfs een eigen coach meegenomen. ‘Ik ga er niet heen om gewoon een wedstrijdje te varen, als ik ga dan wil ik hem ook wel winnen natuurlijk. Wat dat betreft was het zeker tof dat Seb mee was, dan sta je gelijk met 1-0 voor. Leuk ook dat Lampie helemaal naar Hoek gekomen was, dat gaf nog meer inspiratie om er vol voor te gaan.
‘Wat me opviel van het evenement is dat er stiekem behoorlijk wat mannetjes rondlopen in Nederland die goed kunnen varen – iets dat ik nooit heb geweten omdat ik altijd alleen op Scheveningen vaar. Leuk om te zien.’

ONK Wave 2017

‘Omdat de wind en het daglicht aan het einde flink afnamen voeren we de finale met drie man, apart, maar ik richtte me op het varen. Met afnemende wind en een geleend setje om toch te kunnen planeren heb ik moeite gedaan om toch nog het beste uit die heat te trekken. Ik was de enige met goeie sprongen, de heat werd uiteindelijk afgeblazen. Ik was eigenlijk wel pissig, ik had al naar de kant kunnen gaan en een pintje kunnen drinken. Het format werd veranderd naar 3 golven en 1 sprong en bij het laatste licht heb ik alles uit die golven geperst wat te persen viel. Het was een close call; de jury vond dat ik toch het meest stijlvol aan het varen was, ik kreeg dat wimpeltje mee naar huis.’

ONK Wave 2017

ONK Wave 2017

 


Het podium bij de heren werd gecompleteerd door Collin Ansink, bij de dames eindigde Josine Schmitz als tweede, Eva Oude Ophuis pakte de derde plaats.

Meer actie van de Hoek van Holland Harbour Masters? Check de Facebookpagina van fotograaf Jan Peter ‘Jepe’ van Popta voor een compleet overzicht.

The post ONKWave appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

3Nov/17Off

De Slag om Domburg

Op zaterdag 21 oktober vond de tweede editie van de Slag om Domburg plaats. Na de feestelijke opening begin september in de vorm van een beach cleanup en muziekfestival, was het herfststorm Brian die zorgde voor een straffe zuidwester en cleane golven. In Motion #4 vind je een selectie van de mooiste beelden, hier lees je het uitgebreide wedstrijdverslag van jurylid Dieter Van der Eyken.

Beeld Patrick van Iersel

Met een goede voorspelling op donderdag werd de call gemaakt om DSOD editie 2 een go te geven. Hoewel vrijdag de voorspelling al iets was geminderd, was het deelnemersveld er niet minder op. Sterker nog, misschien was het wel het sterkste dat we in Nederland de afgelopen jaren hebben gezien in de wave. Met hotshots als Leon Jamaer, kersvers Nederlands kampioen wave Kevin Mevissen, hoogvlieger Eric Rutjes en de vele Domburglocals was de actie op het water gegarandeerd en waren de verwachtingen hoog. Ikzelf kon spijtig genoeg mijn titel van vorig jaar niet verdedigen wegens een blessure, maar als jurylid kon ik alle actie mooi overzien.

Met 48 man ingeschreven was al vanaf het begin duidelijk dat er niet veel tijd over ging zijn, maar doordat de condities nog niet goed genoeg waren aan het begin van de dag werd de wedstrijd zo lang mogelijk uitgesteld. Om 13.15 kwam aan het wachten een eind. De golven werden steeds beter, maar door de nog steeds zwakke zuidelijke wind werd er beslist om 15 minuten heats te varen, 2 golven te tellen en 8 man heats te varen (met 2 judging panels) om zo verloren tijd in te halen. Iedereen had zo genoeg tijd om een goede golf uit te selecteren en nog een beetje tegen de sterke stroming op te boksen.

Slag om Domburg

Standout in deze ronde was Pieter Bijl. Hakkend door onderwater staande houten palen zette hij de beste golf van de eerste ronde op het scorebord: een mooie topturn gevolgd door een gewaagde bottomturn boven de houten palen om zich zo te positioneren voor een perfecte aerial. Iedereen ging los aan de kant en stond te springen om het water op te gaan. Het waaide misschien geen 30+ knopen maar de golven waren aan, Domkipa was ontwaakt!

Mama Eva Oude Ophuis wist haar mannetje ook te staan in deze lichtere condities en voer zich welverdiend naar de tweede ronde door perfecte golfselectie en liet zo een paar anderen toch een beetje blozen… Vervolgens stroomde ze net niet door naar de derde ronde na een van de grootste golven van de dag voor haar rekening te hebben genomen.

Slag om Domburg

Tegen ronde 2 begon de wind dan eindelijk ook door te trekken; hoewel het na de buien nog vaak een beetje wegviel konden we weer lekker naar 4 man heats gaan, met 2 golfritten en 1 sprong in 12 minuten. Heat 12 was hier een beetje de dome-heat aangezien het tijdens de eerste poging echt niet waaide en in hun tweede heat de wind uit het niets toenam naar meer dan 30 knopen . Daar sta je dan met je 4,7-tje, knetter overpowered. Thewes de Boer wist er wel raad mee en sprong de ene grote pushloop na de andere, gevolgd door de biggest rocket man van het hele event. Samen met een paar perfect getimed late smacks was hij duidelijk in topvorm!

De Duitse delegatie was ook niet de minste tijdens DSOD: Leon Jamaer was reeds gekend onder velen, maar ook Max Dröge maakte een heel sterke indruk met qua stijl misschien wel de beste golfritten van het hele event. Echter waren zij niet de enige twee die de Duitse vlag eer aan deden: Leons broer Henrik en Flo Behringer maakten verschillende mooie lange ritten en uiteindelijk ging Flo zelfs aan de haal met een set Dragonfins voor een van de beste waverides! Ook de half ingeburgerde David Osietzki die reeds enkele jaren in Nederland studeert, kwam helemaal in zijn element waarbij zijn golfritten meestal de doorslag gaven om zich zo op te werken tot in de finale.

De Slag om Domburg zou er niet staan zonder de fanatieke locals en dat deze hun spot goed kennen lieten ze maar al te graag zien. Met vaak de beste golfselectie van het deelnemersveld maakten ze vaak al snel het verschil in de eerste helft van de heat. Maar ook in de lucht waren ze niet te onderschatten. Kees Krom gaf er alles aan om door te stromen naar de kwartfinales en ging zo voor een zeer gewaagde one handed stalled forward. Helaas voor hem kreeg mede-Domburglocal en organisator Sven Akkerboom een van de betere golven van de dag met een dikke aerial om zo alsnog in de laatste minuut de plek in de volgende ronde veilig te stellen. Pim van der Borgt liet de eerste double van het evenement op zijn naam zien en kwam uiteindelijk enkel een tweede goede golf tekort om door te gaan naar de halve finale.

Slag om Domburg

Met alle kwartfinales gedaan werd het duidelijk dat de klok ons aan het verslaan was, we hadden nog twee halve finales en een finale te gaan met nog maar 30 minuten licht. Dan maar even out of the box denken: een 8 men final van 20 minuten (tot donker) en nog steeds 2 golfritten en 1 jump. Met genoeg spotters werd de haast onmogelijke taak van de jury al iets meer mogelijk gemaakt!

Twintig minuten met de beste riders op het water waren de ogen vooral gericht op wie Leon Jamaer kon verslaan. Max Dröge was de eerste die de aanval inzette met een geweldige golfrit om zo meteen de druk op Leon te zetten. Leon liet zich echter niet kennen en antwoorde bijna meteen met een double. Zonder te twijfelen volgde Max met zin voor risico meteen met zijn eigen double-poging. Spijtig genoeg voor Max was deze iets te veel over de top en eindige zijn Slag met een zwempartij door een gebroken mast. Zo won hij alsnog een prijs voor Pechvogel van de dag maar een overwinning of podium zat er niet meer in.

Erik de Landmeter was de grote hoop van de locals om de overwinning thuis te houden in Domburg. Na een goede golfrit met een mooie tail-release aerial en een stalled forward stond Erik er niet slecht voor in de eerste helft van de finale. Maar met Leons double en een goede golfrit was alle Nederlandse hoop op Eric Rutjes gericht.

Slag om Domburg

Eric was de enige die dichtbij Leon kwam in de tweede ronde door betere jumps te landen, al scoorde hij toen te zwak op zijn waverides om de Duitser te verslaan. Hoewel Eric in het begin van de finale een beetje verloren leek te zijn bracht één goede golfrit daar verandering in. Binnen drie minuten wist Eric twee goede golven te scoren en een mooie pushloop te staan om zo de druk op Leon toch weer op te voeren.
Leon weet hoe hij moet varen onder druk en net wanneer het leek dat Eric het verschil van ronde 2 kon goedmaken, plaatste Leon de beste golf van de finale op het scorebord! Meerdere turns, een aerial en een taka om het af te maken liet het duidelijk zijn: Leon wou en zou winnen.

Slag om Domburg

Met de eerste plek al bevestigd was het gevecht voor de laatste podiumplaats nog steeds aan, Robby de Wit had een paar mooie golfritten in elkaar gezet om zijn vorm van de vorige rondes door te trekken. Met maar één zwakkere jump liet hij de deur echter open voor Erik de Landmeter om alsnog op het podium te eindigen door een mooie tweede golf tegen het einde van de heat.

Slag om Domburg

Zo kregen we Leon Jamaer op de eerste plaats, Eric Rutjes verdienstelijk tweede (net zoals vorig jaar) en Erik de Landmeter als beste local op de derde plaats.

Dat er niet enkel prijzen waren voor de winnaars wist iedereen wel te appreciëren, zo was er de prijs voor beste Kaas Roll die verrassend naar Jasper van Dooijeweert ging. Hoewel hij indruk maakte op iedereen met zijn mooie rail-to-rail waverides, werd hij in ronde 3 wakker om ook te springen. Hij was immers maar net door ronde 2 geraakt door een laag scorende jump en moest wat extra’s doen wou hij de finale halen – spijtig genoeg voor hem zonder succes.
De Beste Move was dan uiteindelijk weer voor Remy Käller. Hoewel hij veel mooie dingen liet zien op het water wist hij de meeste indruk te maken met zijn originele manier van reizen naar de wedstrijd, namelijk met de trein!

Met genoeg bier voor iedereen werd er bij een lekker kampvuur bijgepraat over de wedstrijd en wat voor ieder zijn of haar vetste moment van de dag was. Zo kwam weer een eind aan een geslaagde editie van de Slag om Domburg, waarbij winnaar Leon Jamaer nog wist te melden dat het qua condities een van de beste evenementen was dit jaar. Zo zie je maar weer dat Nederland toch ook mooie dagen heeft!

Slag om Domburg

Op de Facebookpagina van de Slag om Domburg vind je een ruime selectie beeldmateriaal, evenals de volledige uitslag van het evenement.

The post De Slag om Domburg appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

25Aug/17Off

Leesvoer: Madagaskar – revisited

Gilles Calvet heeft de ontdekkingsreis nog voor ogen alsof het gisteren was, in plaats van alweer bijna 25 jaar geleden. In 1992 leidt de nimmer af latende zoektocht naar wind en golven de dan nog piepjonge Fransman naar het zuiden van Madagaskar. Weergaloze wind- en golfstatistieken voor de maanden apri l tot oktober laten er geen twijfel over bestaan: ergens hier moeten windsurfspots van wereldklasse te vinden zijn.

Woord: Leon Jamaer
Beeld: Gilles Calvet

Ongeveer een week lang verblijven ze in Fort Dauphin, waar ze surfen en windsurfen, en in contact komen met een van de meest invloedrijke families van het land in de Indische Oceaan. Tijdens een van de gezamenlijke diners is een mosselvisser van de zuidkust aanwezig. Hij vertelt over de golf vlakbij zijn huis in het vissersdorpje Lavanono die de Franse avonturiers zou kunnen interesseren. Een spot waar de wind over de toppen van de cleane golven scheert, waarna ze netjes gesorteerd breken op het rif. Gilles’ interesse is gewekt. Het duurt vijf dagen voor ze met veel steun van hun nieuw opgedane contacten een expeditie op touw hebben. In twee 4×4 Jeeps volgeladen met water, voedsel, tenten en natuurlijk windsurfspullen zetten ze koers naar het zuiden, zich een weg banend door de weerbarstige begroeiing van het eiland. Na twee dagen rijden bereiken ze Lavanono. ‘Een schot in de roos’, zegt Gilles nu, ‘we waren echt verbijsterd door deze spot!’

Dergelijke ontdekkingen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. De wereld heeft de laatste decennia onder de loep gelegen en zelfs de meest afgelegen uithoek is inmiddels wel bereisd en gefotografeerd. Van Kamchatka in het Russische Verre Oosten tot IJsland, van West-Afrika tot Patagonia – er is nauwelijks nog een strand, baai of rotspunt niet in kaart gebracht en ergens opgenomen in het wereldwijde register genaamd het internet. Gilles beaamt: er is waarschijnlijk nog maar een handvol onontdekte surfspots in de wereld. Maar ook de drang om nieuwe spots te vinden is drastisch afgenomen. ‘In 95 procent van de gevallen als ik een fototrip plan met professionele surfers luidt de eerste vraag: ‘hoe ver is het van het vliegveld naar de spot?’ gelijk gevolgd door ‘hoeveel dagen per week kunnen we varen?’’ Gilles heeft gelijk.

Niet zelden heb ik urenlang zitten twijfelen wat mijn volgende bestemming zou worden. De mogelijkheden zijn eindeloos. Wind van links of rechts, iets aflandig of liever constant crossonshore, grote of toch kleine golven, met of zonder wetsuit, met de auto te bereiken of op een ander continent… het zijn slechts een paar van de vragen die me door het hoofd schieten als ik een plan maak voor een volgende trip. Als de shortlist, waarbij ook de plek om te wonen nog uitvoering overwogen wordt, eenmaal gemaakt is, is het tijd voor intensief vervolgonderzoek met behulp van gespecialiseerde tijdschriften en natuurlijk het internet. Ik check foto’s, video’s en reisverslagen, neem contact op met vrienden die de bestemming al eerder hebben aangedaan en zo komt het voor dat ik tegen de tijd dat ik op de plaats van bestemming aankom bijna het gevoel heb alsof ik thuiskom. Leuk en comfortabel natuurlijk, maar ergens ook wel saai en ontdaan van elke vorm van avontuur. Het onbekende wordt bijna niet meer opgezocht – de tijd van de ontdekkers lijkt te zijn vervlogen en daarmee ook de vlinders in de buik die Gilles en zijn vrienden bij de eerste aanblik van de golf van Lavanono voelden.

In het voorjaar mei krijg ik een belletje van Gilles, die ik een paar jaar geleden bij een event op La Réunion heb leren kennen. Die vrolijke dwarsligger die liever zelf gaat surfen dan dat hij foto’s maakt was ik niet vergeten. Hij is van plan een reis naar het zuiden van Madagaskar te maken. Iets met een golf die hij vele jaren geleden had ontdekt en of ik mee wil. Ik denk na, vraag instinctief naar de reis er naartoe en krijg ‘lang en lastig’ als antwoord. Ik ben zo verdiept in gedachten, dat ik het gezucht aan de andere kant van de lijn nauwelijks hoor. Dan ruik ik de mogelijkheid van een fantastische, zij het tweedehands, ontdekkingsreis en ik zeg toe.

Drie maanden later is het zo ver. We zijn halverwege de zomer en ik snak naar een goede windsurfsessie. Het slechte weer in Duitsland, het gebrek aan wind en een verkoudheid die maar niet over gaat maken me extra gemotiveerd om mijn boardbag in te pakken en Europa te ontsnappen. De laatste dagen voor vertrek zijn hectisch: eerst verhuizen naar een nieuw appartement, dan nog snel even mijn belastingaangifte invullen, en als kers op de taart een berg e-mails afwerken van vertegenwoordigers van automerken die me willen strikken voor hun nieuwe reclamecampagne, waarvoor ze me willen uitbetalen in de nieuwste munteenheid genaamd Facebookreach, wunderbar… We cruisen rustig op een hoogte van tien kilometer als de gezagvoerder me ruw uit mijn dagdroom haalt. We naderen we de evenaar, bedankt voor de info captain. Mijn buurman, ene Thomas Traversa, krijgt hier niets van mee, hij slaapt diep en vast. Het is tijd om alle negatieve gedachten uit en mijn koptelefoon op te zetten, mijn ogen te sluiten en me over te geven aan de voorpret. Niet veel later droom ik over lege lineups, verse vis en een leven in een lagere versnelling.

Een paar uur later landen we in Madagaskar. We brengen de halve dag door in hoofdstad Antananarivo en nemen daarna een vlucht naar Fort Dauphin. Van daaruit rijden we met een 4×4 verder naar het zuiden. Reisleider Gilles blijkt niet te hebben overdreven toen hij ‘lang en lastig’ zei. Misschien is het mijn Duitse inborst, maar van enige structuur lijkt geen sprake te zijn. Het is moeilijk te zeggen of Gilles gewoon geen zin heeft zijn plannen met ons te delen, of dat hij simpelweg geen plan heeft. Ik ben in elk geval blij als we iets na het invallen van de duisternis een plek vinden om te overnachten.

De volgende dag zijn we al vroeg weer op pad. We zijn nog ver van onze uiteindelijke bestemming en ik ben echt overweldigd door dit land. Deze ‘nieuwe wereld’ laat zoveel indrukken los op mijn synapsen dat ik letterlijk overspoeld word. Langs de route staren de locals ons konvooi na. Zelfs in de middle of nowhere zijn er altijd mensen op straat die hun waar aanprijzen, handelen, andere mensen of dieren vervoeren, lopen, zitten, rijden, spelen en discussiëren. Velen van hen zwaaien als we langsrijden. Soms met een lach op hun gezicht, soms met een serieuze blik die hun dagelijkse bestaan weerspiegeld, zo lijkt het. Met een gemiddelde snelheid van 25 kilometer per uur gaan we verder. Het landschap wordt droger en onherbergzamer; mensen en vee komen steeds dunner en meer uitgehongerd over. Als we een grote, uitgedroogde rivier oversteken zie ik een groepje vrouwen die de laatste restjes water gebruiken om hun kleren te wassen. Ik realiseer me dat mijn first world problems een ver van mijn bed show zijn voor de mensen hier, die het echt zwaar lijken te hebben.

Na tweeënhalve dag reizen komen we aan in Lavanono, en Gilles heeft niet gelogen: vanaf de heuvel die uitkijkt over het kleine dorpje, dat niet meer is dan een verzameling hutjes gegroepeerd rond een kerk, een school en een winkeltje, zien we een cleane masthoge golf op het rif slaan; 30 knopen wind doet het zand stuiven. Ik kan niet wachten de golf van dichtbij te zien, en we haasten ons de laatste paar kilometer richting het water. Nog geen uur later beleven we tussen de golven onze vuurdoop. Onder toeziend oog van de lokale vissers en vooral veel kinderen varen we tot de wind te aflandig en vlagerig wordt. De vermoeidheid van de reis is verruild voor de vermoeidheid van een heerlijke windsurfsessie en ik dank Gilles op mijn blote knieën dat hij me gebeld heeft voor dit nu al wonderlijke avontuur.

De volgende dagen voltrekken zich volgens een vast schema: we staan om zes uur ’s ochtends op, gaan golfrijden op een van de spots rond het dorp, komen terug om te ontbijten en gaan dan nog een keer golfrijden. Na het middageten begint de wind op te komen, zodat we tegen 12 of 1 uur ons windsurfmateriaal pakken, dat opgetuigd naast de lodge ligt. We windsurfen tot de wind tegen 5 of 6 uur ’s middags te aflandig en vlagerig wordt. Bij terugkomst eten we vers gevangen vis en om 9 uur ’s avonds gaat de stroomgenerator uit en is het bedtijd. Een simplistische luxe van eten, surfen, windsurfen en slapen, zonder invloeden van buitenaf.

Net als ons leven, speelt ook dat van de Antandroy, zoals het volk dat hier woont genoemd wordt, zich af rond de zee. Voor hen is de oceaan zowel inkomsten- als voedingsbron – ons dient ze vooral voor de instandhouding van onze dopamine en serotoninehuishouding. Terwijl de mannen elke ochtend met hun kleine kano’s met geïmproviseerde zeiltjes de zee op gaan om te vissen, varen wij uit op zoek naar mooie bottomturns en off-the-lips. En hoewel onze beweegredenen zo wezenlijk verschillen, lijkt het alsof de Antandroy onze toewijding wel kunnen waarderen. Het duurt niet lang voordat een paar kids ons na beginnen te doen met oude overgebleven golfsurfboardjes, houten planken of wat maar wil drijven. Het maakt dat de sfeer ondanks het toch niet gemakkelijke lot van de bevolking ontspannen en gastvrij is.

Na ongeveer een week neemt de tot dan toe constante wind afscheid van ons, en ergens komt het ons best goed uit. Thomas, wiens lichaam bedekt is met vlooienbeten, heeft namelijk zijn tweede nacht doorgebracht op het toilet en ook Gilles is geveld door buikgriep. Het lijkt erop dat het gebrek aan slaap dat hierbij komt kijken de nodige paranoia heeft opgewekt: Gilles beschuldigt onze kokkin ervan hem te hebben vergiftigd, omdat hij de laatste paar dagen steeds te laat gekomen is voor het avondeten. ‘Het gebeurt vaker in Madagaskar’, schuimt hij, ‘dat koks hun klanten opzettelijk vergiftigen!’ Een uitbraak van een griepvirus dat net het zuiden van het eiland treft is waarschijnlijk een meer waarschijnlijke oorzaak, maar echt puf om er met Gilles over te discussiëren heb ik niet, ik heb andere symptomen. Ik ben al twee dagen niet naar de wc geweest en heb er ook nog een flinke koorts bij gekregen. Anderhalve week in onze trip heeft onze bungalow wat weg van een ziekenhuis: paracetamol wordt uitgewisseld tegen norittabletten, zinkcrème tegen Imodium.

Ik vertrouw vooral op mijn ui-knoflook-gemberthee om me weer terug op de been te helpen, al krijg ik hem maar met moeite weg. Terwijl Thomas en Gilles na een paar dagen weer fit zijn heb ik na meer dan een week nog steeds klachten en nauwelijks genoeg kracht om me richting het eten te slepen. Ik denk er zelfs over om eerder terug te gaan – een paar dagen na de geplande terugkeer begint de World Cup in Denemarken en ik zie niet hoe ik op tijd fit ga zijn – maar logistiek is het bijna onmogelijk. Alleen al de volgende stad ligt op acht uur rijden.

Zo lijkt dit avontuur als een nachtkaars uit te gaan. Zwetend en ijlend schieten de gedachten als bliksemflitsen door mijn hoofd. Even ten oosten van Madagaskar ligt surfparadijs Mauritius met meer constante omstandigheden, een half zo lange reis en westerse resorts. Waarom heb ik niet gewoon de makkelijkste weg gekozen, en een aanbieding geboekt via het reisbureau?! Gelukkig komt aan deze nare tijd abrupt een einde als ik een antibioticum krijg van een stel reizigers dat toevallig langs Lavanono komt; het slaat direct aan en ik zie het leven weer van de zonnige kant. Op halve kracht geniet ik de paar overgebleven dagen nog van alles wat Lavanono te bieden heeft, totdat het tijd is om onze tassen te pakken voor de lange reis naar huis.

Terwijl de Jeep zich met een slakkengang door het ruige landschap vecht, schieten beelden van de laatste weken door mijn hoofd. De uitstekende zeil- en visvaardigheden van de Antandroy, die met hun kano’s uitzonderlijk nauwkeurig en snel door de zee glijden. Of de kinderen die in een steeds smaller wordende cirkel zwemmen en daarbij op het water slaan om scholen vissen in het net te drijven, of mijn spullen na een surfsessie dansend en zingend terug naar het strand dragen.

Mooi waren ook de avonden zonder afleiding van sociale media, gevuld met gesprekken over de verschillen tussen de Duitse en de Franse politiek, de voors en tegens van foilwindsurfen of Thomas’ Thermomixer die zijn soepkookskills naar een nieuw niveau heeft getild. De verhalen van Gilles over zijn vader die zeevaarder was en hoe hij als kind op zeiltochten altijd de opdracht kreeg de routes te checken en op zeekaarten op zoek te gaan naar ankerplaatsen in baaitjes voor de kust. ‘Dat is een van de redenen dat ik elke reis op een andere manier plan en nooit twee keer dezelfde route neem’, zei hij. ‘Weet je: na een paar jaar herinnert sowieso niemand zich meer zijn honderdste bottomturn of aerial. Het zijn de verhalen van gebeurtenissen onderweg, de dingen die mis gingen, waar mijn kinderen naar vragen als ik terugkom van een surftrip. En dat is ook wat ik me zelf na al die jaren nog het meest levendig kan herinneren.’ Ikzelf herinner me vooral de vuurrode zonsondergangen en bijna opzichtig glinsterende sterrenhemel. De plant- en boomsoorten die ik nooit eerder had gezien en die eerder in het tijdperk van de dinosaurussen lijken te passen. Terwijl we door de dichtbegroeide bush rijden stel ik me voor hoe de pas 300 jaar geleden uitgestorven olifantsvogel, die met zijn hoogte van 3,6 meter ‘s werelds grootste vogel moet zijn geweest, door de valleien van Madagaskar moet hebben gewandeld.

Als we inchecken in Fort Dauphin voor onze vlucht naar Parijs zijn we allemaal een geweldige ervaring rijker, en ben ik mijn ziekte van de week ervoor alweer bijna vergeten. In plaats daarvan heb ik enorme zin in nieuwe avonturen, al weet ik dat de manier waarop ze tot stand komen vaak letterlijk hobbelig is.


Dit artikel is afkomstig uit Motion #2 van 2017. Wil je meer lezen over surfen in Madagaskar? Bestel ‘m dan snel in de SOUL Webshop of neem een abonnement en kies ervoor om dit magazine ook te ontvangen. Met een abonnement op Motion geniet je naast het laatste nieuws, de vetste trips en beste gear als eerste op je mat van nog meer voordelen, dus check snel onze abonnee-pagina!

The post Leesvoer: Madagaskar – revisited appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

14Jul/17Off

Leesvoer: Strand horst

Van kleine plasjes tot kolken, van grote grindgaten tot het IJsselmeer, Nederland heeft water genoeg. Tot nu toe wandelden we in de spotguide vooral buiten de gebaande paden, dit keer is het tijd voor een van ‘s lands meest bekende vlakwaterspots: Strand Horst. Van beginner tot freerider, van freestyler tot speedfreak, op het Wolderwijd komt iedereen aan zijn trekken. Zeker nu er met Telstar Surfclub ook een restaurant met groot terras en slaapplaatsen verrezen is.

Woord: Sven Kempers
Beeld: Bram Derks/DBMKBP

Strand Horst ligt aan het breedste gedeelte van het Veluwemeer, het Wolderwijd. Door de geringe waterdiepte is het een van de meest veilige surfspots die ons land kent. Geen stroming of grote golven, meer dan genoeg parkeerplaatsen, gras om je zeil op te tuigen en een zachte zandbodem zodat je heerlijk zonder schoentjes kunt varen. En niet onbelangrijk: Strand Horst is met bijna elke windrichting goed te varen.

AARDRIJKSKUNDE

Het Wolderwijd is een randmeer dat in 1967 bij de inpoldering van Zuid-Flevoland is ontstaan en ligt tussen Strand Horst en het aquaduct ter hoogte van Harderwijk. Bij Strand Horst loopt het Wolderwijd over in het Nuldernauw, bij Harderwijk in het Veluwemeer. Het Wolderwijd is een ondiep meer en maakt deel uit van de Veluwerandmeren, die er samen voor zorgen dat het waterpeil van het oude land niet zakt en het land niet verdroogt. Het Wolderwijd meet ongeveer 5 bij 4 kilometer, met een oppervlakte van circa 1800 hectare.

SPOT

Strand Horst is zeer goed aan te rijden vanuit het hele land; vanaf de snelweg A28 ben je met een paar minuten op het strand. Gedurende het hele jaar is het betaald parkeren op Horst, parkeerkaarten gelden voor een hele dag en zijn te verkrijgen bij één van de twee automaten (betalen gaat alleen met pinpas). Na het passeren van de slagboom is er overal voldoende parkeergelegenheid.

Het bruisende middelpunt van Strand Horst wordt gevormd door de nieuwe Telstar Surfclub. Links daarvan is er ruimte voor de kiteboarders en rechts voor de windsurfers. De waterdiepte op Strand Horst varieert van 0,8 meter tot 1,2 meter tot aan de vaargeul. Vanaf de surfclub ligt de vaargeul op een afstand van 700 meter en verder naar het noorden wordt deze afstand van strand tot vaargeul alleen maar groter, tot wel 1600 meter. In de wintermaanden is er winterpeil waardoor het ongeveer 20 tot 30 centimeter ondieper is.

In principe is er op Strand Horst met elke windrichting te varen. De beste richtingen zijn zuidwest over west tot en met noordoost. Bij andere richtingen is de wind vlagerig en aflandig en zul je verder uit de kant moeten varen. Met een noordwestenwind is het mogelijk om zeer lange rakken te varen richting de Boulevard van Harderwijk. Speed- en slalomsurfers gebruiken deze richting om hun uur- en mijlrecords aan te scherpen. Bij een stevige zuidwesten- of westenwind is het voor de freewavers mogelijk het luchtruim te kiezen via een van de lekkere golfjes in de vaargeul.

OMSTANDIGHEDEN

Strand Horst is zeer geliefd bij speedsurfers vanwege het vlakke water, zeker wanneer je iets noordelijker gaat varen. Daar is meer ruimte om de beroemde dubbele Horst-vlaag te pakken en speedrecords aan te scherpen. Locals zoals Sander van Huizen halen hier snelheden van boven de 80 kilometer per uur! Ook freestylers en freeriders kunnen zich vanwege het overwegend vlakke en ondiepe water uitstekend vermaken op Strand Horst. Vooral de geringe diepte zorgt ervoor dat je meer uit je dag haalt.

 

VOORSPELLINGEN

De voorspellingen op Windguru, Windfinder en Weerplaza kloppen behoorlijk goed. Op warme zomerdagen met noordoost kan de wind zeker in de avonduren thermisch versterkt worden, zodat je tot zonsondergang goed kunt varen. Op de website van Telstarsurf vind je een HD-webcam met weersvoorspelling.

MATERIAAL

Qua materiaalkeuze kan het alle kanten op. Van freeride en slalom tot freewave en van speed tot freestyle. Van juli tot september is het voor freeriders en slalompiloten aan te raden een wiervin mee te nemen, varen met vinnen langer dan 40 centimeter is dan haast niet meer mogelijk vanwege het welig tierende wier. Het voordeel is wel dat het wier een dempende werking op de golfslag heeft, waardoor het zo mooi vlak kan zijn op Horst, zelfs als het van de planeten waait.

LOCALS

Strand Horst is een zeer populaire windsurf- en kitesurfspot (ook bij onze Oosterburen) en op mooie weekenddagen met veel wind kan het er behoorlijk druk zijn. 400 windsurfers is geen uitzondering, al is er altijd voldoende plek om lekker te kunnen varen. Het gaat er bovendien altijd gemoedelijk aan toe op Strand Horst, iedereen helpt elkaar en houdt elkaar in de gaten. In een normaal weekend ligt het aantal surfers meestal rond de 150, en ook doordeweeks bij een goede winkracht 5 of 6 vaar je nooit alleen, je vindt dan nog makkelijk 75 auto’s op de parkeerplaats. Wie je met goede wind bijna zeker op het water vindt, is de crew van Telstarsurf. Zij brengen bijna elk vrij uurtje windsurfend, kitend of suppend door, en zijn ze nooit te beroerd je eens een rakje te laten varen op hun eigen, vaak gloednieuwe spullen.

WINDSURFSCHOOL

Bij Telstar Surfclub wordt aan alle leeftijden en op alle niveaus les gegeven, zowel voor windsurf als ook kite en SUP. De windsurfschool is VDWS-erkend en de lessen worden gegeven door gediplomeerde en enthousiaste instructeurs. Bijzonder is ook de Telstar Surfclub jaarkaart, waarmee je 365 dagen per jaar onbeperkt gebruik kunt maken van het nieuwste surfmateriaal. Geen gesjouw met boards en ander materiaal, en gewoon vanuit je werk of school een paar uurtjes varen.

STRANDPAVILJOEN

Begin dit jaar heeft Telstar de deuren geopend van zijn nieuwe strandpaviljoen. Een sfeervol restaurant en groot terras waar je heerlijk kunt nagenieten van je surfdag. Met een koud drankje en een goede hamburger zit je eerste rang bij al het surf- en kitespektakel. Zelfs overnachten behoort tot de mogelijkheden, er zijn 7 surfstyle kamers met in totaal 41 bedden.


Dit artikel is afkomstig uit Motion #3 van 2016. Dit nummer is nog steeds te bestellen via de SOUL webshop. Als je een abonnement neemt blijf je altijd op de hoogte en zeker als je ons volgt op Facebook mis je niks meer!

The post Leesvoer: Strand horst appeared first on Motion.

Click here to read more: Motion

12Jun/15Off

PWA Turkmenistan: De meest bizarre locatie van de world tour ooit

Turkmenistan? Kun je daar windsurfen? Het land staat niet direct bekend als windsurfbestemming – paardrijden en worstelen zijn de lokale sporten – en toch werd er begin juli een PWA world cup georganiseerd: de Kaspische Zee als strijdtoneel voor de beste racers ter wereld.

Tekst: Mart Kuiperij / Beeld: John Carter & PWA

PWA turkmenistan - tekst1

Vanachter het raam waar de visums worden uitgegeven kijkt hij me aan. Donker, pikzwart haar, forse wenkbrauwen, gladgeschoren, goud omlijst. Achter hem een groene vlag met daarop een strook tapijt met vijf verschillende motieven. Hij lijkt me niet onvriendelijk, een beetje vaderlijk wel. Hoşgeldiniz, staat er op het bordje van de beambte. Welkom in Turkmenistan. Ik wil een foto van maken maar de beveiliging loert, en ik heb het idee dat ik hem nog wel vaker tegen zal komen.

Turkmenistan. Veel weet ik niet van dit land, en wat ik weet komt van het internet. Gelegen in Azië, grenzend aan Kazachstan, Oezbekistan, Afghanistan, Iran en de Kaspische Zee. 488 duizend vierkante kilometer, net iets kleiner dan Spanje. Ruim 5 miljoen inwoners. Deel van de Sovjet-Unie tot deze in 1991 uit elkaar viel, daarna onafhankelijk verder, onder president Niazov die zichzelf uitriep tot president voor het leven en het land regeerde als een dictator (en de grote rijkdommen van het land benutte om overal grote marmeren gebouwen en gouden standbeelden van zichzelf neer te zetten). Na zijn dood in 2006 werden meerdere partijen toegestaan en nam vicepresident Gurbanguly Berdimuhamedow het roer over. Volgens Amnesty International op dezelfde voet. Dat land dus, dat als klap op de vuurpijl ook nog eens 177e staat op de lijst van persvrijheid (slechts gevolgd door Noord-Korea en Eritrea), is gastheer voor een PWA world cup. Is het kies om hier op uitnodiging heen te gaan? Mag ik onverbloemd berichten over wat ik meemaak? Goede vraag. Daar komen we later op terug. Eerst een stukje over hoe we er kwamen.

Na een flink aantal stempels in mijn paspoort mag ik doorlopen, de aankomsthal van Ashgabat International Airport in, waar achter een kansel volgeplakt met promostickers van het evenement Ahmet ons opwacht. Naast ons wordt een lading boardsbags uitgeladen, en zowel de kruiers als de locals weten niet zo goed wat ze ermee aan moeten. PWA-speaker en algehele praatjesmaker Roberto Hofmann weet het wel, en rent als een malle heen en weer. ‘Jep, deze hier zijn van Cyriel, die daar is van Pierre… allemaal tassen van de andere Frenchies. Ze zitten al een paar dagen zonder spullen, terwijl het net zo lekker waaide!’ Terwijl Ahmet hoofden telt, tassen verzamelt en ons zo goed en zo kwaad als het gaat probeert te informeren stoomt Roberto verder: ‘Hey man, we need a place to sleep, can you organise something? It would be really nice if we could relax somewhere until our next flight leaves. Yes? Come on guys, let’s go!’ Het is wat heftig om de half Duitser half Italiaan tekeer te horen gaan, zeker om 3 uur ’s nachts, maar hij krijgt het voor elkaar dat we een paar uur kunnen ‘rusten’ in de Polimeks campus, op een kleine tien minuten van het vliegveld, voordat we doorvliegen naar Türkmenbaşy en Awaza, onze eindbestemming en misschien wel de meest bizarre locatie ooit van de PWA world tour.

PWA turkmenistan - tekst2jpg
PWA turkmenistan - tekst4
PWA turkmenistan - tekst3

Over Türkmenbaşy lees ik dat het vroeger Krasnovodsk heette. De stad met 90 duizend inwoners kreeg zijn naam van de vorige president Niazov, die in 1993 de titel Türkmenbaşy of ‘Leider der Turkmenen’ aannam en gelijk ook maar een stad naar zichzelf vernoemde (oh, en een aantal vliegvelden, stations en zelfs een meteoriet). Het vliegveld van Türkmenbaşy is net als veel andere gebouwen in Turkmenistan een groot marmeren gebouw met veel groen, goud en zilver en opnieuw overal portretten van de president. De lokale dames, gekleed in jurken met kleurige motieven, vallen me op. Het zegt waarschijnlijk meer over mij dan over Turkmenistan, maar ik had wat ingetogenere kleding verwacht, ouderwetser en minder vrouwelijk. De meeste dames zijn driftig in de weer met hun smartphone, en houden duidelijk van glimmers: gouden oorbellen, kettingen en armbanden, steentjes op de schoenen. Veel van hen dragen bonte hoofddoeken, die overigens vooral modieus bedoeld lijken, echt verhullen doen ze niet.

Eenmaal buiten de aankomsthal stuiten we op een ongelooflijke leegte. Niet gek ook, we bevinden ons letterlijk in de woestijn. Vanuit het vliegveld loopt een zesbaansweg het niets in, terwijl op enorme LED-billboards een promofilmpje voor de world cup wordt afgespeeld. Er is niemand op straat en ook de flats die we in de verte zien staan lijken uitgestorven, het doet een beetje denken aan de Truman Show. Als we na twee uur eindelijk worden opgehaald, horen we waarom het zo stil op straat was. President Berdimuhamedow gaf acte de présence op de openingsceremonie van de world cup, en dan worden in de wijde omgeving alle wegen afgesloten.

PWA turkmenistan - tekst5

Als we aankomen in Yelken Yacht Club worden de groene (!) lopers alweer opgerold. De president is weg, de wegen vrijgegeven. Van Casper Bouman hoor ik dat de windsurfers die ochtend een strak programma hadden. Netjes in het gelid voor de president, waarna er een show gegeven moest worden, inclusief windsurfperformance. Wat niet helpt is dat de helft van de riders aan de diarree is, waardoor ongeplande toiletbezoekjes onvermijdelijk zijn; iets wat op de zenuwen van de beveiligers werkt. Alles moet in het gareel, de president moet geïmponeerd worden en een haastig aansnellende windsurfer die zijn broek nog even netjes op moet trekken past niet in het plan. Als de handjes zijn geschud en er een groepsfoto is gemaakt begint de echte show. Jetski’s, wakeboarders, een waterskishowballet, gasten met water jetpacks die metershoge salto’s maken, het kan niet op. Als wij aankomen is dat alles al voorbij, we moeten het doen met de foto’s (toegegeven: die water jetpacks zien er wel vet uit).

Na een korte rondleiding door de luxe club tref ik de Nederlandse riders op het strand. Het is windstil, af en toe valt er zelfs een spatje regen. Niet wat ik verwachtte in een land met subtropisch woestijnklimaat. Een dag eerder stond er nog een 35 knopen sterke offshore wind, recht uit de woestijn (scheen wat zandig te zijn geweest), maar nu ligt het strand bezaaid met grote lappen van 9 meter plus. Slecht twee man hebben een veel kleiner zeil; het blijken de deelnemers uit Turkmenistan. Ze hebben een half jaar geleden leren surfen en staan met hun verouderde Aerotech- zeiltjes en boards met nose guards zomaar ineens tussen de big boys. Helaas slaan ze bij het zien van een memorecorder volledig dicht en raken de paar woorden die ze zeggen ‘lost in translation’, maar ze glunderen en lijken me behoorlijk trots hier deel van uit te maken.

PWA turkmenistan - tekst8
PWA turkmenistan - tekst7
PWA turkmenistan - tekst6

Om het meeste van de omstandigheden te maken wordt besloten de skippersmeeting de volgende dag al om 6 uur ’s ochtends te houden, met de eerst mogelijke start om half 7. Terwijl de riders op één oor liggen, loop ik wat rond door het hotel. Bij de nachtclub (dj, lasershow, alles erop en eraan) word ik voorgesteld aan Hakan, een vijftigjarige werknemer van Polimeks, het constructiebedrijf achter de club en organisator van de world cup. We drinken een biertje en hij vertelt over de plannen van de regering en hoe de world cup hierin past. De president heeft een nieuw beleid uitgezet, waarin er gefocust wordt op drie pijlers: infrastructuur, onderwijs en sport.

De infrastructuur heb ik gezien (zie zesbaansweg en gloednieuw vliegveld), in het onderwijs zijn flinke hervormingen aan de gang en de sport moet hier op Awaza plaats gaan vinden. Het evenement blijkt bovendien een opmaat naar de Asian Games die in 2017 in Ashgabat gehouden worden, op een gigantisch olympisch complex dat door Polimeks gebouwd wordt. De club zelf is ook een goed voorbeeld van de nieuwe weg die Turkmenistan in wil slaan, aldus Hakan. Een stukje ‘social responsibility’, waarin het land wil laten zien dat het ook anders kan. In plaats van de aangrenzende hotels, kolossen van marmer, is dit resort inderdaad een stuk warmer en menselijker, met veel groen en natuurlijke materialen. Hakan onderstreept ook de maatschappelijke functie van club Yelken, met onder andere een kids club waar lokale jeugd kan leren windsurfen en zeilen. ‘Het is een verandering in denken, ook op het gebied van beleid vanuit de regering. Een paar jaar geleden was hier nog niks, nu staat er een mooie club en hebben we een evenement met 61 windsurfers uit de hele wereld, en pers uit Nederland, Italië, Oostenrijk, Engeland en Turkije. Er zijn dingen aan het veranderen in dit land.’ Moe van de reis en met een hoofd vol indrukken ga ik naar bed, het is laat en een paar uur later zullen we weten of de wind meespeelt met de mooie plannen van de regering.

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2014 #3. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!

Click here to read more: Motion

27May/15Off

California Dreaming

Een kar met vier wielen, een matje, slaapzakken, windsurfmateriaal, golfsurfboardjes, bier, verhalen van vrienden, een verfrommelde landkaart waarop het moeilijk is koffievlekken van steden te onderscheiden, openstaan voor nieuwe ideeën en avontuur. Dat zijn voor mij de kenmerken van een road trip in de klassieke zin van het woord. Zonder plan nieuwe dingen ontdekken, je neus achterna.

Woord & Beeld: Leif Bischoff

Ik heb het gevoel dat road trip en reisverhaal voor velen inmiddels synoniem zijn geworden. Daarbij ziet een modern reisverhaal er over het algemeen als volgt uit: online windstatistieken analyseren, goedkope vliegtickets boeken, met de huurauto of airport shuttle van het vliegveld rechtstreeks naar het appartement of hostel, een paar weken lang een selectie van pakweg drie spots varen die zich allemaal op tien minuten lopen van het appartement bevinden. Wie echt gek doet, verandert om de paar dagen van supermarkt. De hele reis is van tevoren uitgestippeld en in plaats van je neus te volgen, is het eerder een kwestie van de massa volgen.

Toen Leon Jamaer en ik heel spontaan besloten om de Californische kust van noord naar zuid af te rijden hadden we eerder een caleidoscoop van kleurrijke, gemengde beelden en stereotypen in ons achterhoofd, dan een concreet plan. Stranden, palmbomen, route met geweldig uitzicht, mooie vrouwen, films en tv-series, beroemdheden, Hollywood, toeristen, hippies, medische marihuana, college parties, surfspots van wereldklasse, surfers van wereldklasse, een ontspannen manier van leven – eigenlijk zat alles erbij, behalve windsurfen. Een reden te meer om de paarden te zadelen en te zien of echte road trips nog steeds de crème de la crème van het reizen zijn, en ondertussen uit te vinden wat de Californische kust aan windsurfen kon bieden. Misschien zou het ons lukken om ergens tussen marihuana en Arnold Schwarzenegger een windsurfbeeld in de algemene Californische mentale bioscoop te planten, en in het slechtste geval zouden we alle eerder opgesomde punten en clichés af kunnen vinken. De door ons gedroomde uitkomst van deze road trip was een gezonde mix van Fear and Loathing in Las Vegas en twee theedrinkende pensionados in een villa op wielen, de in Amerika zo befaamde Recreational Vehicles.

California_dream_windsurf_text2
California_dream_windsurf_text3
California_dream_windsurf_text

Waar is Karl?
Over het algemeen zal je in San Francisco in mei hartelijk begroet worden door Karl. Karl is de naam die de locals gegeven hebben aan de mist, die zich meestal vanaf het eind van de ochtend stapvoets vanaf Ocean Beach in de richting van het centrum van de stad baant. Toen we aankwamen was er van Karl echter niks te zien, en in plaats daarvan werden we begroet door een stralende zon en een dikke 14 seconden zuidswell. We hadden geen idee waar we het water in konden springen om de jetlag weg te peddelen, maar gelukkig had Leon een 50 jaar oude kaart van Californië meegebracht uit Maui. Ocean Beach was niet ver weg en zag er veelbelovend uit. Een korte stop bij de surfshop en ik had een golfsurfboard te pakken evenals alle andere must-haves voor een succesvolle road trip. De gedetailleerde informatie over de spot en de openheid van de winkeleigenaar zorgden ervoor dat het stereotype van de vriendelijke Amerikaan al op de eerste dag vervuld was.

Drie dagen surfen in Ocean Beach bleken perfect om te acclimatiseren en onder het genot van barbecue en bier te luisteren naar anekdotes over het ontstaan van San Francisco. Net toen we ons – bijna – begonnen te vervelen, bloeide de windvoorspelling in kleuren die we al lang niet meer gezien hadden. Zonder Karl zelfs maar gedag te hebben gezegd ging het na een korte freeridesessie onder de Golden Gate Bridge in San Francisco Bay direct zuidwaarts via Highway 1 richting Santa Cruz. Zenuwachtig en vol verwachting van de eerste echte sessie, ging het mooie uitzicht tijdens het eerste uur op de snelweg volledig aan ons voorbij.

California_dream_windsurf_text5
California_dream_windsurf_text6
California_dream_windsurf_text4

Routine Vanaf 40 kilometer boven Santa Cruz bevindt zich elke paar kilometer naast de snelweg wel een wavespot. Met broodjes avocado en koffie in de hand checkten we de ene na de andere afrit, verbaasd dat juist de bekende spots als Waddell Creek er meestal het minst aantrekkelijk uitzagen. Een stuk verder naar het zuiden vonden we dankzij een lokale tip de spot Davenport, wat gelijk onze persoonlijke favoriet werd. Midden tussen het groen bevindt zich aan het noord- en zuideinde van een lang zandstrand een cleane pointbreak. Beide breaks bieden leuke en toch heel verschillende right handers. Aan de zuidkant goede wind en een gemoedelijke break, terwijl de noordelijke golf wat krachtiger is maar net wat meer in de luwte van de wind ligt. Hier werden de voordelen van de klassieke road trip ons weer duidelijk. We hadden geen hotel geboekt, museumtour gereserveerd of andere afspraken gemaakt. Davenport was aan, en zolang Davenport aan was, bleven we. En aan bleef het, zo lang zelfs dat ik nu het woord ‘routine’ en ‘road trip’ in dezelfde zin moet gebruiken. Gedurende tien dagen bestond onze dagelijkse routine uit opstaan, surfsessie, supermarkt, koffie, wc, avocado sandwich, windsurfsessie, bier, spaghetti met pesto en slapen. Bij de koffie werd incidenteel een email geschreven of een foto op Facebook gezet, waarop alles er nog veel beter uitzag dan het toch al was – sponsors gelukkig en vrienden jaloers.

Nou moet gezegd worden dat de wildkampeersituatie in Californië helaas niet zo relaxt is als de marihuanawetgeving. We probeerden onze slaapplek langs de snelweg meestal zo uit te kienen dat de politie zich afzijdig hield en er geen dikke tientonnertrucks over ons hoofd denderden. Dit lukte helaas niet altijd en regelmatig werden we er door de law (sorry officer!) op gewezen dat we toch echt niet zomaar in het wild konden kamperen.

Net toen we ons bijna zorgen begonnen te maken dat we ondanks onze avontuurlijke road trip-gedachte naast een handvol windsurfspots weer niets van het land zelf zouden zien, laste de noordwestenwind een kleine pauze in. Het alternatieve programma in de vorm van een kleine rondleiding door de stad Santa Cruz bevestigde gelijk het onuitgesproken stereotype dat Amerikanen op sommige vlakken echt anders zijn. Heb je een mooi strand met oneindig veel ruimte en dan bouw je het uitzicht op de Stille Oceaan – en een van de beste surfspots genaamd Steamer Lane – dicht met een achtbaan die is zo spannend als een gemiddeld potje schaken…

California_dream_windsurf_text7
California_dream_windsurf_text8
California_dream_windsurf_text9

Fear and Loathing
Ondertussen waren de 2.700 ‘free miles’ op de teller van ons reizende huis van LostCamper nog nauwelijks aangebroken, het wachten was op de eerste echte highway rit. Op twee spots na die goede windsurfcondities beloofden, hadden we geen specifiek doel in het zuiden. Zo gleden 290 kilometer kustlijn – onderbroken door twee korte surfstops – snel aan ons voorbij en werd pas in San Luis Obispo de versnellingspook van onze Dodge in park mode geschoven. Bomen, rotsen en kastelen kunnen we ook nog bekijken als we 100 jaar oud zijn; bovendien begon onze reis teveel te neigen naar de eerder genoemde theedrinkende pensionados in hun RV’s, hoog tijd dus voor wat Dr. Gonzo en Raoul Duke en een shift naar Fear and Loathing. We kregen ondersteuning in de vorm van een beginnende hittegolf die de wind deed liggen en de Stille Oceaan veranderde in een eendenvijver, zeg maar de Oostzee maar dan turkoois. We interpreteerden deze omstandigheden dankbaar als een uitnodiging om een paar avonden met de studenten in San Luis Obispo het nachtleven in te duiken. De alcohol loste ook gelijk ons slaapprobleem op: de politie maakte ons nog één keer wakker in een poging om te suggereren dat de parkeerplaats voor een bank geen camping was, maar toen ze doorhadden dat praten al lastig was, snapten ze gelukkig ook dat de auto verplaatsen niet zo’n goed idee was.

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2014 #3. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!

 

Click here to read more: Motion

2Apr/15Off

Stitch goes down under

Na ervaring als zeilreparateur te hebben opgedaan bij JibeCity in Bonaire kreeg Frederik Quadvlieg (25) vijf jaar geleden de mogelijkheid zijn eigen zeilmaakbedrijfje Stitch te beginnen in een container op het FAST Surfdorp in Scheveningen. Het waren jaren waarin de student industrieel product ontwerp veel ervaring opdeed en naast windsurfzeilen ook kites repareerde en allerhande klussen voor strandtenten deed. Maar het avontuur bleef lonken en toen hij de kans kreeg stage te lopen bij KA Sail in het warme, rauwe en winderige West-Australië was de keuze snel gemaakt. Stitch ging de winter dicht voor een stage Down Under.

Woord: Frederik Quadevlieg/sairepair-stitch.nl
Beeld: Ben Newson

Door de ervaring die ik heb opgedaan met de reparaties van wind- surfzeilen, heb ik in de loop der jaren een beter beeld gekregen van hoe windsurfzeilen nou echt werken, wat goed aan zeilen is en wat er vaak fout gaat. Ik kwam in contact met Peter Weitenberg, eigenaar van KA Sail, en repareerde of modificeerde zo nu en dan wat zeilen van hem. Na een weekje samen in Kroatië te hebben gezeten en hem te hebben uitgelegd dat ik voor mijn studie een stageplek zocht, was het plan snel gemaakt. ‘Waarom kom je van de winter niet naar Australië om het KA team te helpen met de ontwikkeling van de wavezeilen?’ Ik wist niet hoe snel ik mijn ticket moest boeken.

tekst

Eenmaal aangekomen in Perth was het gelijk op naar de loft om de KA crew te ontmoeten. KA Sail heeft naast eigenaar Peter en zeilontwerper Martin Love een groep mensen verzameld die naast hun gewone baan ook nog met veel plezier veel tijd steken in het merk. Gasten als teamrider/ tester Jesper Orth, waver Ben Newson, shopeigenaar Steve Stratford en vaak ook bevriende windsurfers die het leuk vinden het merk te pushen en hun ideeën tot leven te zien komen. Mijn taak binnen dit geheel: het samenbrengen van alle feedback over de producten en dit doorcommuniceren naar chief Peter en designer Martin. Zij zijn uiteindelijk degenen die het voor het zeggen hebben, en kijken ook met een meer commercieel en marketingoog naar eventuele veranderingen/aanpassingen en bepalen uiteindelijk welke suggesties door worden gevoerd en welke niet. Daarnaast was ik een soort manusje van alles: het nameten van de specs op de zeilen, het bekijken van de ontwerpen, de losse onderdelen onder de loep nemen: alle suggesties waren welkom.

Ik kon gelijk terecht in de werkplaats waar ik onder leiding van Jesper de range doornam. Naast zijn tijd op de slalom worldtour, heeft Jesper jarenlang gewerkt aan de ontwikkeling bij merken als Starboard, NorthSails, Gaastra en Severne; iemand waar ik een hoop van kon leren dus. De twee wavezeilen Killer (5 latten) en Krypto (4 latten) hadden de grootste prioriteit. Beide zijn low aspect zeilen met redelijk wat power, wat we eerst maar eens in de praktijk moesten ervaren. De maanden die volgden verdeelde ik mijn tijd tussen het werk in de loft en het testen van de producten. West-Australië heeft een kustlijn van meer dan 5.000 kilometer met daarop tientallen wereldspots; met veel rijden is er bijna altijd wel een spot te vinden waar het waait. Samen met de locals op pad in een 4WD, jagen naar de goeie wind en golven, tukken in een tentje op verlaten stranden, het was een routine die nooit saai werd.

tekst2
tekst3
tekst4

Nieuwe uitdaging
Niet lang nadat ik was gearriveerd in Perth, vond een leuke ontwikkeing plaats: Peter Volwater werd teamrider van KA Sail. Peter heeft al jaren een huis in West-Australië, waar hij elke winter verblijft, en het leekhaast logisch dat hij ooit met KA zou samenwerken. Na Peter te hebben ontmoet en met hem zijn nieuwe slalomzeilen te hebben doorgenomen, stond ik ineens voor een nieuwe uitdaging: varen op zijn homespot Margaret River. Een spot waar als het even loopt dikke massieve masthoge golven op ondiep rif breken, en dan hebben we het nog niet eens over een hoge dag. Dit is wat ik wilde en nu moest ik wel! De ritten, timing, turns en wipe-outs waren even wennen, maar wat kicken zeg! Ik begreep al snel waarom Peter deze plek als zijn tweede thuis gekozen had.

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2014 #2. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!

Click here to read more: Motion

2Mar/15Off

Sean’s Life Hacks

Sean O’Brien is een van de meest bereisde windsurfers op de PWA world tour. Een sunnyboy die het leven tot de max leeft. Als de negenvoudige Australisch windsurfkampioen niet op een evenement van de tour rondhangt zien we hem wel snorkelend bij het Great Barrier Reef of chillend met een cocktail in een zwembad in Mauritius. Maar waar doet hij het van? Wat is zijn geheim? Dit nummer: trip blagging.

Woord: Sean O’Brien / Beeld: Sean O’Brien, John Carter

sean's_tekst1

De laatste tien jaar strijd ik op de pro tour in Formula en slalom en ik reis het hele jaar de wereld over, van tropisch eiland naar wereldberoemd strand, zonder dat ik echt succes heb op de world tour. Ik heb geen groot budget om te reizen en ik woon in een van de duurste landen van de wereld. Hoe kan het dat ik ben uitgegroeid tot een van de meest bereisde windsurfers op de tour?

Stap 1: Skills Ik noem het trip blagging, een soort ritselen voor gevorderden. Wat het inhoudt? Het betaald krijgen van reizen door organisatoren van evenementen, merken en sponsors in ruil voor mediaaandacht en het genereren van een online ‘stoke’ voor hun event. De afgelopen tien jaar heb ik een vrij goede score voor trip blagging opgebouwd; zonder wereldtitels of top-10 rankings om mijn sponsordollars te genereren is het vrijwel de enige financier van mijn avonturen geweest. De Canarische eilanden, het Great Barrier Reef, Aruba, de Malediven en de Penghu-eilanden zijn een paar plaatsen die te binnen schieten, en waar ik me allemaal heen heb geblagd.

sean's_tekst3
sean's_tekst4
sean's_tekst2

Het goede nieuws: ritselen kun je leren. Wat zijn de skills die je nodig hebt om gratis de wereld over te reizen met je windsurfsetje? Handig zijn met een camera is een goede start. Ik ben geen geweldig goede fotograaf, maar met een boel oefenen en de goedkoopste ‘professionele’ camera en wat redelijke lenzen, kan ik foto’s schieten die goed genoeg zijn voor print, online, social media en de merken waar ik voor vaar. Dan het schrijfgedeelte: als je een dag varen om kan zetten in een verhaal vergroot je je kansen op publicatie in een magazine significant, en is je kans op ‘publicatie’ in digitale magazines zo goed als 100 procent. Ik ben geen professionele schrijver, maar schijn een bepaalde stijl te hebben die mensen waarderen en dit motiveert me om ermee door te gaan: oefening baart kunst zeg maar. Last but not least: communicatie skills. Extreem belangrijk bij trip blagging, aangezien je waarschijnlijk uitgenodigd wordt voor ceremonies, etentjes en borrels met de organisatie en de locals, waarbij het helpt als je iets leuks te vertellen hebt. Omdat je het balletje meestal aan het rollen brengt via een email is het kunnen schrijven van een goede mail een must!

Zoek uit waar je sterke punten liggen, of het nou fotografie, film, verhalen vertellen, een telefoonboek vol mediacontacten of een extreem knap koppie is waardoor elke stap die je zet sowieso wordt vastgelegd door een fotograaf (hier heb ik helaas geen last van).

Benieuwd naar de rest van Sean’s verhaal? Dit is een artikel uit Motion windsurf magazine 2014 #1. Mocht je dit magazine gemist hebben dan kun je deze bestellen in onze webshop of word voor het gemak meteen abonnee zodat je geen nummer meer hoeft te missen!   

Click here to read more: Motion

26Nov/14Off

Long Live The King

Op 23 april 2013 vierde Robby Naish zijn vijftigste verjaardag. Het kleine blonde mannetje dat in 1976 met dertien jaar de jongste wereldkampioen windsurfen ooit werd, zag Abraham. En Abraham… die zag dat het goed was. Eigenlijk is er niet heel veel veranderd. Wat meer rimpels, wat grijze haren, maar in de basis is Robby nog steeds dat kleine jochie dat niets liever doet dan op het water zijn. We legden de King een paar steekwoorden voor: een kleine bloemlezing uit 50 jaar US1111.

Woord: Mart Kuperij, Marcelino Lopez
Beeld: Archief Naish, Erik Aeder, Julia Schweiger, John Carter, Joop Nederpelt Robby Naish

Eerste keer windsurfen De eerste paar keer dat ik ging windsurfen kreeg ik het zeil niet eens uit het water. Om toch te kunnen surfen, voer ik samen met een locale windsurfer op één board, hij liet het zeil gaan en sprong eraf zodat ik door kon varen. Elke dag na school ging ik naar het strand en leende ik spullen van de paar windsurfers die er destijds waren in Kailua. Uiteindelijk leerde ik de juiste techniek en kreeg ik het zeil toch uit het water; die eerste keer dat dit lukte en ik vooruitkwam op eigen kracht staat me nu nog bij, echt fantastisch. Het hele proces was zo lastig, uitdagend, vernederend en tegelijkertijd zo bevredigend… ik was hooked vanaf het begin.

Eerste competitie en overwinning Ik deed mee aan kleine locale races in Hawaii vanaf dat ik twaalf jaar oud was. In 1976 won ik het regio kampioenschap van Hawaii en kreeg ik een vliegticket om naar de Nationals in Berkeley, Californië te gaan. Daar eindigde ik als tweede, waardoor ik een ticket won voor het wereldkampioenschap op de Bahamas. Het was een fantastische ervaring voor me: mijn eerste grote evenement, voor het eerst naar het buitenland… Ik reisde alleen, zonder mijn ouders, en won mijn eerste wereldtitel, pretty cool! Het is ook gelijk mijn meest memorabele overwinning: het begin van een ongelooflijke reis en avontuur dat nog steeds aan de gang is. Robby Naish

Zeg maar Robby Robert Staunton Naish, roepnaam Robby, werd geboren op 23 april 1963 in het Amerikaanse la jolla, San diego. Vader Rick was basisschoolleraar, maar door zijn passie voor Hobiecat-zeilen verhuisde het gezin Naish naar het windrijke Hawaii. Robby – toen vier – en zijn broertjes Randy en Rolly waren dagelijks op het strand te vinden, ze waren minstens zulke fanatieke zeilers als hun vader. de familie Naish was er ook als de kippen bij toen de Windsurfer zijn opmars maakte. Vader Naish ging tussen het surfen door steevast zijn garage in om de logge windsurfer en de driehoekszeilen te verbeteren, zo zorgde hij er ook voor dat zijn kleine zoontjes ramen in de toen vensterloze zeilen kregen zodat ze konden zien wat ze aan het doen waren. Hij werd hiermee een van de eerste customshapers in het windsurfen. Vandaag de dag is hij nog steeds verantwoordelijk voor de windsurfboards van Naish Sails Hawaii. Robby Naish

US1111 Gek genoeg had ik in het begin alleen het nummer 1. Toen de world tour begon moesten we er ineens een landcode voor zetten. Ken Winner nam US1. Ik wilde niet US7, 9, 22 of wat dan ook zijn. 1-tjes waren gemakkelijk te maken en goedkoop, en het maximale aantal nummers dat je mocht hebben was vier, dus nam ik US1111. Ik vond het er gewoon wel cool uitzien.

Roze Ik wilde een kleur zeil die het goed deed op foto’s, iets unieks waardoor ik gelijk herkenbaar was. Rood, geel en oranje waren de beste kleuren, mijn eerste zeilen waren geel. Op een gegeven moment ontdekte André Lefebvre, die mijn zeilen ontwierp, een roze polyant zeildoek en we besloten het te proberen. De rest is geschiedenis. Lees verder…

Wordt abonnee en mis niks!

Click here to read more: Motion

7Oct/14Off

De herintreders Deel 4. Herfstklaar.

Woord Marcelino Lopez

Illustratie Geesvoorhees.com

Beste mensen, de tijd verwaait. We zijn alweer toe aan de herfst. Terwijl ‘Killerloop’ Koen op dit moment zijn strandhuis afbreekt, tik ik dit laatste terugblikkende stukje over onze comeback als windsurfers. Het contact met water en wind is prima hersteld dit jaar. We zijn niet de reborn die-hard windsurfers geworden die we ooit waren, maar wel fanatieke watermannen die elke avond de Windguru raadplegen. Windsurfen, kitesurfen, golfsurfen, zwemmen, in bad gaan met Ducky, het loopt tegenwoordig allemaal soepel door elkaar heen.

Onze voorheen ongetrainde lichamen hebben dit jaar behoorlijk wat klappen moeten verduren – gekneusde ribben, rug- en kniepijn, beschadigde voetjes en handjes- maar ons leven is er een stuk interessanter op geworden. Meer dan dat. We zijn allebei een stuk fitter, sterker en bruiner en durven te glimlachen naar leuke strandgangers in bikini zonder verlegen te worden. We gaan volgende week zelfs een kleine windvakantie plannen voor als het hier echt koud en nat wordt.

Omdat ik best begrijp dat het geraaskal van een verslapte windsurfer (voor jou als fanatiekeling) net zo gezapig en oninteressant is als America’s Next Top Model voor mijn hond, zal ik de rest van deze nu nog lege pagina vullen met losse, lukrake razend interessante observaties over wat ik afgelopen jaar geleerd heb. Hopelijk doe je er je voordeel mee!

De meeste huiskamers zien er beter uit als er surfplanken en planten in staan • De huidige wereldkampioen wave is een minderjarige knuffelbeer-versie van Dunkerbeck. Ik betwijfel of Köster wel zijn echte achternaam is • Freestylen anno 2011: een kabikuchi. Wat is dat? What the fuck is dat? • Zon en zout water zijn goed tegen puistjes en neutrale biologische kokosolie is een prima vervanger voor al die chemische body lotionnetjes. Het is ook nog eens goedkoper • In bad gaan is genieten, in bad gaan na surfen is dubbel genieten • Yoga en surfen zijn een prima combi en misschien wel essentieel voor de herintredende windsurfer boven de dertig • De surfende vrouwen van tegenwoordig zien er heel kek uit. Veel roze, veel Roxy. En ze rippen harder dan ik. En dat is prima • Windsurfen verleer je niet, alleen de klappen voelen harder als je lang niet op het water hebt gestaan • De combinatie zon, strand, kokosolie, yoga en surfen kunnen ook je seksleven veel goed doen • Ricardo Campello is gaaf! Hij kan goed windsurfen en gaat echt heel leuk met zijn moeder om • Surfen verbetert de band met je ouders als zij dichterbij het strand wonen dan jij, omdat je dan eerder de neiging hebt er te gaan eten als je moe en uitgesurft bent!

De belangrijkste conclusie echter: mensen verzinnen van nature excuusjes waarom ze niet doen wat ze eigenlijk zouden willen doen of wat ze zouden moeten doen. Om niet te hoeven veranderen zullen ze rechtvaardigen waarom ze roken, teveel eten en niet meer windsurfen. Drukte op de zaak, het gezin, het komt er gewoon niet van. Het lijkt wat overdreven om ‘niet windsurfen’ in diezelfde categorie te plaatsen als andere slechte gewoonten, maar in mijn geval vind ik het onmiskenbaar. Het heilzame effect van water, wind, buiten zijn, nat worden, glijden en vliegen was ik nooit vergeten, maar als je eenmaal de gewoonte hebt om niet naar het water te gaan, dan lijkt het allemaal onnodig ingewikkeld. Je bent niet in vorm, je spullen zijn niet up-todate, en je weet niet waar je de tijd vandaan moet halen, want het is al zo druk. Nu achteraf weet ik dat het allemaal slappe smoesjes waren. En ik kan gerust zeggen, ook namens Koen: ik ben een stuk opgewekter sinds ik weer met regelmaat op een plank sta. Laat de herfststormen maar komen.

Missie volbracht lijkt me. Die pushloop komt vast ook nog wel.

Dit artikel komt uit Motion 2011 5e editie. Voor de hele uitgave, klik hier.

Click here to read more: Motion